" දන්නව ද.., කවදාවත් අපිට දැනුන ප්‍රේමය අහිමි වෙන්න හොද නැහැ. ඒ තරම් වේදනාවක් මේ ලෝකේ තවත් නැති තරම්..." " මේ මගේ පළවෙනි ආදරය..." සත්‍ය කතාවක් ඇසුරෙන් ලියන ලදි.

හදවත් හතරක්... එක කාමරයක්... නිහඬ අදුරක ඇස් කතා කරනවා... ස්පර්ශ නොවූ හැඟීම්, හුස්ම අතරේ ගිනි ගන්නවා... ආදරේ කියන්නේ, කවුරු හරි අයිති කරගැනීම නෙවෙයි... එකම රෑක, හතර දෙනෙක් එකම හදවතක් රකින්න උත්සාහ කරනවා. ඒක හරි ලස්සන ආදරයක්...

මන් හෙමීට එයාගේ අත අල්ල ගත්තා. ඈත අහසෙ තරුවක් දිලිසුණා. ඒ එක්කම මට හුරු පුරුදු හිනාවක් මතක් උනා. රතු ඇස් තියෙන, හැමවෙලේම අපි දෙන්නා ගැන වද වෙන කෙනෙක්. මගේ තොල් වලට හිනාවක් ආවා. අවුරුදු දහස් ගාණකට පස්සේ අපේ කතාව අවසානයේ සම්පූර්ණ උනා. ආයෙම අපි දෙන්නා එකට...

ජේත්තුකාර හදවත් දෙකක් පෙමින් යා කල සෙනහසේ මන්සල.....

සාමයයි යුද්ධයයි කියන්නෙ..එක ළග තියෙන මංතීරු දෙකක් වගේ.. එක මංතීරුවකින් තවත් මංතීරුවක් පනින්න යන්නෙ..ඇහිපිල්ලමක වෙලාවක් විතරයි...