Gözlerimin dolmasını engelleyerek silahı belime geri yerleştirdim. "Neden geldin?" diye sordum karşımda bana bakan adama. Yuşa'ya. "Sana geldim." cevap vermedim, baktım sadece. Çünkü biliyordum. Ben ne kadar onun aşkı ile tutuşsam da bunca yıldan sonra olmazdı. Hayır, oldurmazlardı. Ölmek uğruna sevebilir miydik?

İçeride gördüğüm manzara masada oturan, kapalı alanda güneş gözlüğü takan, kolları dövmeli, sakallı, kumral bi adamdı. Bizi gördüğü zaman elindeki telefonu kapatıp ters çevirdi ve ayağa kalktı. Önce Çınar'a elini uzattı. A:Hoşgeldiniz, Ati ben A:Ati242 Ç:Memnun oldum Çınar ben de Ç:Gökçe Demir'in menajeriyim. Çınar beni gösterince sahte olduğu her hâlinden belli olan bir gülümseme bıraktım dudaklarıma.

si mon cœur pouvait parler, il te répondrait.

Öfkeyle bağırdı Mücahit sana. -"Ne diyi'm babana! Senin kızın uyuşturucu batağına düştü, ben çekip aldım onu, sen kıçını devirdin yattın bi' boka yaramadın mı diyeyim!"

Arif sözlerine devam ederken masadan telefonunu aldı. Tekrar telefonuna dönmeden önce bana bakarak konuşmasını sürdürdü A:Ben deli değilim. Sırtını koltuğa yaslayıp telefonuna bakmaya devam etti. Sinir katsayım artmıştı ama bunu belli edemezdim. T:Buraya yalnızca deliler gelmiyor T:Hattâ hiç deli gelmiyor Arif bey.