"Çok düşünme derim. İnsan en çok kendi düşüncelerinden korkar ve onların içinde de boğulur." Çok anlamlı bir cümleydi oysa ki. Ama Nefes yine takmadı. O zaten bu çamurun en dibindeydi. Kollaryıla dirense de yukarıya çıkamamış ve en dibte boğularak kalmıştı. Bir el uzanmıştı o bataklığın içine. Tutmuştu Nefes o eli. Umut vermişti o el onun defalarca bıçaklanan kalbine. Ama yine aynı manzarydı. Yine aynı sonuç, yine aynı ihanetti.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

G Kolejinde bizi neler bekliyor