Karanlık Orman, asırlar boyunca gizliliğini korumuş olan bir sırdı. Hiçbir insan ormanın içine girememişti, içindeki güçlerden haberdar değildi. Valerie Raven, karanlık dumanların ardına gizlenmiş olan ormana üç yaşındayken bırakılmış ve on üç yıl boyunca tek başına orada yaşamıştı. Ormandaki canlılar ona yol göstermiş ve yetiştirmişti. Valerie, Karanlık Orman'ın kızı olmuştu. Fakat artık evi bildiği karanlığın içinden çıkması gerekiyordu. Aşkı tadacak, ayrılığın acısıyla boğuşacak, yol gösterecekti. Kapak Tasarımı: DiesLux 'a ayrıca teşekkür ederim.

Ölmek böyle bir his miydi? Kulaklarımın içinde uğuldayan korna sesi hâlâ dinmemişti. Burnuma keskin bir yanık kokusu doluyor, bedenimin her yanı sanki görünmez bir ağırlığın altında eziliyordu. Gözlerimi açmak istedim ama kirpiklerim birbirine yapışmış gibiydi. Son hatırladığım şey... Yağmur. Direksiyonun üzerine düşen damlalar. Elimde tuttuğum roman. Kırmızı ışıkta durduğumu sanırken sağ taraftan üzerime doğru gelen farlar... Ve ardından... Çarpışma.

~Kırık Bir Masal~ "O senin kızın. Adı Masal" Kelimeler, apartman boşluğunda yankılanarak Demirin zihnine ardı ardına saplanan çiviler gibiydi. Elinde tuttuğu şeffaf dosyaya baktı, içindeki hastane logolu kağıtlar, DNA test raporları. Sonra bakışlarını tekrar kapının eşiğinde, annesinin bacağına değil de duvara sığınmış küçük kıza çevirdi. Şok, Demirin damarlarındaki kanı dondurmuştu. Beyni duyduklarını reddetmek için çırpınıyordu ama kızın yüz hatları, kahverengi ürkek gözleri, geçmişin inkar edilemez bir yansımasıydı...

Annesinden kalan bir dükkan, babasından kalansa sadece bir kelime! Aramıza hoş geldin Zeynep Beyce! * O kuaför Nihal'in kızıydı, ne demekti gelinini üzmek, düğün üstü yüz üstü bırakıp gitmek? Hem de içinde bir bebek varken! Ölürdü de müsaade etmezdi. Yıllardır bu dükkandan bir tane bile gelin mutsuz çıkmamıştı. Çıkmayacaktı! Ne yapıp edip o damat bozuntusunu bulmalıydı ve işler iyice sarpa sarmadan düğününe katılmaya ikna etmeliydi. Geri zekalı cehenneme mi gitmişti? Eh, Zeynep için 18 yaşından beri hayatın kendisi cehennemdi. İnanın hiç fark etmezdi!

"seni seviyorum" "söz mü?" "söz." "Bir kez sarıldım sana, içime çektim kokunu, sildim gözyaşlarını, şimdi hiç bir şey olmamış gibi nasıl yaşanır ki?" "asıl yalnızlığın sensizlik olduğunu anladığımda bu zamana kadar çok kalabalıkmışım şimdi anladım." Defne; boşanmış bir ailenin zengin, psikolog olan kızıydı. Hep kendini yalnız hisseden ve aşkı hiç tatmamış deli dolu bir kız. En yakın arkadaşı Elif ile kendilerine kurdukları dünyalarında yaşıyorlardı. Ama bir gece kendisine evlenme teklif ettiği sevgilisini asistanı ile dudak dudağa görene kadar... O gece bir adamla tanıştı. Demir... Ona güven veren ilk ve tek adamla.. Peki Demir genç kadının sandığı gibi fakir bir garson muydu? Ve bu iki insan birbirine delicesine aşık olursa bütün engeller aşılır ve yalanlar affedilir miydi? Gerçek aşk ansızın soğuk karlı bir akşam bir sigara dumanında iki gencin içine işlemişti. Ve geri dönüşü yoktu... Peki ya iç mimar Elif'in hayatında her şey süregelen bir şekilde mi devam edecekti? Yoksa çatık kaşlı bir adam gelip bütün korkularını yok mu edecekti? Ve sürpriz bir çift daha yüzümüzü güldürecek... NOT: Merhaba arkadaşlar, içinizi ısıtacak tatlı mı tatlı bir hikaye ile karşınızdayım... bir göz atın ve bir şans verin.

TAMAMLANMIŞTIR. Duygu; aynı apartmanda oturduğu, aynı okula gittiği, aynı servise bindiği Barış'a âşıktır. Hislerinin kalbini ele geçirmesine izin vermek istemediğinden kontrolü elinde tutmaya çalışır. Ancak bir gün platonik şekilde sevdiği Barış'ın ruh halinin kötüye gittiğini görmesiyle dayanamaz ve ona sahte bir hesaptan mesaj atar.

"Naz" Ses tanıdıktı ama dönüp bakmadım. Duymamış gibi yap, devam et. "Nazar" Evet gerçek ismim buydu Nazar Dila ama beyfendinin Naz diye bitmeyen bir ısrarı vardı. Omzumun üzerinden dönüp baktım. Üniformaları üzerinde attığı her adımda yeri inleten Asaf Baran hafif sinirli bir halde bana doğru geliyordu. Tam karşıma geçip baştan aşağı süzdü beni. Üzerimde hemşire üniformam ama altımda şort. Bakışının bir saniye orda fazla kaldığına emindim. "Sesleniyorum ama niye duymazlıktan geliyorsun sen?" Kolumu göğsüme bağlayıp burnumu havaya diktim. "Adımı doğru seslenseydin duyardım belki." "Ben böyle seviyorum yıllar geçti alışamadın." "Asaf Baran benim adımla zorun ne senin." "Abi" "Ne?" "Abi diyeceksin kızım.Kaç defa uyaracağım seni." Bir nefes aldım sabrımın sınırında zorlanıyordum."Bak tüm gece elimde serum koşturup durdum.Beynim durmuş bir de senin abi egonla uğraşamam. Abim olsaydın abi derdim."

Caroline polisten kaçarken bir kaza geçirir. Gözlerini hastanede ya da en kötü bir hapishanede açmayı beklerken nemli bir gemide açar. Artık bilmediği bir zamanda Fırtına lakaplı korsan Triton Bane Layre'nin esiridir...

Bir korsan ve bir prenses... Valeria İmparatorluğu'nun gözbebeği Prenses Elara, bir gecede kaybolur. Kaçırılmıştır; üstelik krallığın en çok aranan korsan tayfası tarafından. Ancak bu esaret, Elara için bir son değil, hayalini kurduğu hayata açılan gizli bir kapıdır. Yine de Elara'nın anlaması uzun sürmeyecektir: Girdiği yolun dönüşü, geçtiği köprülerin ise telafisi yoktur. ​O, bu tehlikeli oyunda Elara yalnız değil. Yanında, denizi devasa bir satranç tahtası gibi kullanan, kurnazlığı efsanelere konu olmuş Kaptan Rhenatus Corvin vardır. Arkalarında koca bir imparatorluğun öfkesi, önlerinde ise ucu bucağı olmayan bir özgürlük. Ve kimsenin hesaba katmadığı bir yakınlık... ​Av ile avcı arasındaki çizgi silinirken soru şu olacak: Özgürlük uğruna her şey feda edilir mi? ​Korsanların dünyasına hoş geldiniz! Burada dürüstlük ölümcül, aşk ise en büyük kumardır. Ve şunu unutmayın: Deniz, kendisine ait olmayanı eninde sonunda geri verir. -tamamlandı-

PUKKA YAYINLARI ARACILIĞIYLA KİTAP OLMUŞTUR. KİTAP SATAN HER YERDE BULABİLİRSİNİZ. Doğduğu ilk gün yetimhaneye bırakılan Rüzgar, hayatı boyunca bir şeylere ve birilerine bağlanmaktan kaçınan, soğuk bir tiptir. Aynı yetimhanede büyüdüğü yaramaz bir kız çocuğu dışında da bağ kurduğu kimse yoktur. Yaşı dolduğu için yetimhaneden ayrılmak zorunda kalan Rüzgar, her seferinde beraber kurtulmaya söz verdiği kız için geri döner. Yine rutin ziyaretlerinden birinde kızın ailesi tarafından yetimhaneden alındığını öğrenir ve bir daha ondan haber alamaz. Senelerini ondan bir iz bulmak için araştırarak geçirirken bir gün, gizemli bir numara doğum gününü kutlar. Çok geçmeden Rüzgar, bu numaranın yetimhanede beraber büyüdüğü kız olduğunu anlar ve kızın içinde bulunduğu zor durumu öğrendiğinde onu kurtarmak için anlaşmalı bir evlilik yapmayı teklif eder. İkisi, aynı soyadını paylaşan, evli ev arkadaşları olacaktır. "Seni seviyorum. Hep sevdim."