"Neden aynı yataktayız?" diye sordum, sesim ince ve titrek bir tel gibi kırılgan çıkmıştı. Yüzümün yanaklarına doğru yayılan utanç kızarıklığını hissediyordum; bu, heyecan değil, derin bir panik ve mahcubiyetin ateşiydi. Sky bir an sessiz kaldı. Gözleri kısık, bakışları odanın karşı duvarındaki taşlara kenetlenmişti. Sanki benimle göz göze gelmekten kaçınıyordu. "Üzgünüm," diye mırıldandı sonunda, sesi alçak ve biraz yorgundu. "Gece boyunca hiç uyumadın. Sürekli çığlık atıyor, ağlıyor, bazen de boğulur gibi hıçkırıyordun. Beni de uyutmadın." Mavi gözlerini yavaşça bana çevirdi. Çenesiyle odanın diğer tarafındaki dağınık yatağı işaret etti. "Seni uyandırmak için omzuna dokunduğumda koluma öyle sıkı sarıldın ki... Beni de yatağa çektin. Sebebi bu." "Yanımdan kalkabilirdin," diye söylendim, sesim hâlâ titriyordu. "Koluma sıkı sıkı sarılmıştın," dedi hafifçe gülümseyerek, ama gülümsemesi yorgun ve buruktu. "Kalkmam imkânsızdı. Kurtulmaya çalıştım ama bırakmadın. En iyi yanı, en azından çığlık atmayı kestin." Yüzü birden ciddileşti, gülümsemesi soldu. "Ama şu an olduğu gibi... zaman zaman yine ağlıyordun. Kabusların gerçekten kötü olmalı." Nemli yanaklarımı elimin tersiyle sertçe sildim. "Sanırım," diye fısıldadım, sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısık çıkmıştı. Gözlerimi yavaşça odada gezdirdim. Küçük, eski ahşap pencerelerden süzülen ince güneş ışınları, kalın taş duvarların pürüzlü, soğuk yüzeyinde titrek, altın rengi lekeler oluşturuyordu. Işık, havada süzülen toz zerreciklerini aydınlatıyor, her şeyi daha da gerçekdışı ve kırılgan kılıyordu.