Bir süre izlediği kahvelerin ardından hiç düşünmedi, üzerindeki şaşkın bakışlar eşliğinde dizlerinin üzerine çöktü. Bunu beklemeyen Mira'nın dudakları hayretle açılsa da sesli bir tepki veremedi. "Mira." Baran'ın güçsüz sesi, hezimetin tüm emarelerinden nasibini almış bir kırgınlığı, küle dönmüş bir ateşin korlarını taşıyordu. "Sana yalvarıyorum... yapma." Birkaç saniye içinde aklında yüzlerce kelime, onlarca cümle kurmuştu ancak hiçbiri çıkmadı ağzından. Anlamak isteyen sessizlikte bile bulurdu anlatılmak isteneni. Gözlerinden anlasın istedi Baran. Irislerinde, fırtınadan arta kalan yıkıntılar vardı. Bu öylesine belirgindi ki dikkatli bakan koca bir evin yerle bir olduğunu, meczup bir serserinin evsiz kaldığını görebilirdi. "Ayağa kalk Baran," Mira telaşla etrafına bakındı. Tek amacı birinin izleyip izlemediğini görmek değil, alaca bir güruhla üzerine devrilen okyanus parçasından kaçmaktı. "Bir gören olacak." "Görsünler. Artık birileri görsün beni, çünkü sen görmüyorsun." *yakında

Arkın: Çok özledim, dön desem?