Nefes alamıyorduk ama ölüm çok uzaktı bizden, biz birer kuklaydık. Biz kuklalara bir yüz seçilirdi ve sağır edici o titrek ses iplerimizi kopartana kadar yüzümüze bağladıkları ifadeye sadık kalırdık. İlk kukla değildim. Son kukla da öyle. Ama kukla olarak geçirdiğim seneler boyunca ne ilk kuklaya, ne de son kuklaya benzeyebildim.

"Kalemimden hiç mi neşe damlamaz hep mi gözyaşları reva görüldü satırlarıma diye düşünürdüm.Sonra anladım ki insan yüzünde tebessüm oluşturan hisleri tatmadan yazamıyor o hisleri,bilmiyor çünkü...Gitmediğin bir şehrin meydanını tarif edebilir misin?Hiç yemediğin bir yemeğin tadını bilebilir misin?Sevilmeyi hiç tatmadan onu yazabilir misin?Benim kalemimden yalnızca sevmek dökülürken,sevilmenin boynu hep bükük.Yürüdüğüm yollara dökülen güller değil,gözyaşlarımın olduğu mendiller." Bizi aynı mahallede büyüyen çocukluk arkadaşları zannediyorlar oysa ki; Birimiz Delik'in lideri Birimiz kafes dövüşçüsü Birimiz biyolojik silah uzmanı Birimiz kimyasal silah uzmanı Birimizin soyu hepimizden koyu Ama burası bir maskeli balo ve biz ise onun sahte yüzleriyiz... Avenoir evrenine hoş geldiniz,burada geçmiş;aslında hiç geçmemiş. Yayınlanma tarihi: 26.03.2025 Tüm hakları saklıdır.

Bazen aşk, büyük planlarla değil; pijamalarla, bir fırın yolunda ve elde patlayan bir torpille başlar. Annesinin zoruyla ekmek almaya çıkan bir kız... Mahalle arasında torpil oynayan çocuklar... Çikolata karşılığında alınan bir cesaret parçası. Ve yanlışlıkla atılan bir torpilin, yoldan geçen bir arabanın içine düşmesiyle altüst olan bir an. Ve o patlama, sadece bir torpili değil, iki kalbi de ateşler. Tesadüf mü? Hemde abisinin arkadaşı çıkması? Yoksa aşk, gerçekten biraz torpil ister mi?

YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR ! ( Şiddet ve hassas konular içermektedir. Lütfen bunu bilerek okumaya başlayın) (+18 Bir kitaptır, yetişkin içerik barındırır) GİRİFT SERİSİ'NİN İLK KİTABI " Yapar tabii baharım. Söyle bakalım nasıl olsun hançerin ? " Hazan kısa bir an düşündü. Alparslan'ın yeşil gözlerine hayranlıkla baktı ve aklına gelen fikirle gülümsedi. " Seninkinin aynısı olsun. Ama tek farkla; taşlar siyah değil yeşil olacak. Gözlerinin yeşili..." Alparslan'ın bacağındaki eli daha da yukarı tırmanırken hınzırca gülümsedi ve gömleğinin eteğini iyice yukarı kaldırdı. Alparslan bu hareketiyle yutkundu. Gözleri koyulaştı. Hazan elindeki hançeri usulca bacağına sürterek tangasının ipine kadar getirdi . Ani bir hareketle iple bacağının arasına sıkıştırdı. " Hançerimi getirince alırsın. Geçici olarak el koyuyorum." Başını ona yaklaştırıp dudakları arasında milim mesafe varken ekledi. " Hançerimi getir. Hançerini götür. " Alparslan keyifle gülümserken bir eli beline doğru gitti. Nefesini Hazan'ın ay tenine değdirirken belinden çekerek bedenini kucağına yasladı. Teninin ona şevk veren kokusu günaha davetiye çıkarıyordu. Sert bir hamleyle dudaklarına kapandı.

"Üzülme," dedi buzdan farksız sesiyle. Dudaklarımın arasından bir hıçkırık savruldu. "Canın sağolsun," gözlerini bana çevirmiyordu. Gözlerinde daha önce hiç şahit olmadığım bir yangın vardı ve bu yangının müsebbibi bendim. Tam evden çıkacakken son kez yüzüme baktı. "Ben seni sevdim Niran. Sana bir de bu acıyı yaşatamazdım, ben sana bunu yapmayacaktım." Yutkunmaya çalıştı fakat yutkunamıyor gibiydi. "Ben," dedi. "Ben sana kıyamazdım." "Özür dilerim," Diye fısıldadım ama o beni duymadı. Başını yere eğdi, gözlerime bakmadı. Her zaman dediği olmuştu, ben onun cehennemi olmuştum. "Gelen senden gelsin Niran Akçabey," Akçabey dedi, daha çok ağladım. "Senden gelen başım gözüm üstüne." Sırtını son kez bana döndü. "Ama sakın unutma," dedi bana bakmadan. "Sırta bıçak saplandı, asıl hikaye şimdi yazılmaya başladı." Arhan Miraz Karasoy bu gece sevdiği kadın tarafından sırtından bıçaklandı; yükü Arhan'ın avuçlarında çaresizlik, Niran'ın omzunda kambur oldu. - "Yalvarırım söyle Niran, adın bile cehennem demekken," dedi beni yakmak ister gibi. "Sen, benim bu dünyadaki cehennemimken; neden hala senden gidemiyorum?" Kuru Karanfil 🕊️ Elvan Naz. 'Kuru Karanfil' adında ilk kurgudur.

Geçmişin laneti bir pranga gibi asıldı genç kadının saçlarına. Geçmişin laneti bir bıçak gibi saplandı genç adamın sırtına. Bir gece yarısı bir kader bağı birleştirirdi iki yaralı kalbi. Yaralı olan yerler, yaralı olan yerlerle sarılırdı. Yara merhem olur muydu başka bir yaraya bilinmezdi ama başkasının yarası, yara olurdu başka bir kalbe. ... -Bu kitaptaki kişiler ve kurumlar hayal ürünü olup içerisinde yetişkin içerikli unsurlar bulundurmaktadır.

"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir'den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha

5 kişilik bir arkadaş grubu, kafa dağıtmak adına yaz tatiline gider. İlk başta her şey çok güzeldir ancak Pınar Yakut'un, bir zamanlar delicesine sevdiği Hazar Asaf Güneri gittikleri tatil beldesin de cankurtaran olarak karşılarına çıkar. İşte tüm olaylar orada başlar. Hazar, Pınar'ın en baş düşmanıdır. Yıllardır kalbine gömdüğü orada nefretle filizlenen bir düşmandır. - Telif hakları bu1yazar adlı kullanıcıya aittir.

Üç insan. Üç erkek ve birbirinden farklı Üç hayat. Hava Pilot Yüzbaşı Boran, Yüzbaşı Tuğrul ve Beyin Cerrahı Kayra. Hepsini ortak bir noktada bağlayan o yer, Hakkari. Hakkari sır, askeri dünyanın başkentiydi. Ama bir sorun vardı... Kayra normal değildi. Kendi içinde, Kimseye belli etmeden. Çift Kişilik bozukluğu, Narsizim ve Sadizim ile baş ediyordu. Veya baş etmeye çalışıyordu. Muâşaka, sıradan bir aşk romanı değil. Bütün olayların başının altından aynı kişinin çıktığı bir ters köşe romanıdır.