17 yaşındaki Lara konuşma engellidir ve gerçek sandığı ailesi ile birlikte Amerika'da yaşamaktadır, fakat bir gün gelen telefon ile doğum sırasında karıştırıldığını öğrenir ve DNA testi için Türkiyeye gelirler. 4 abi ve üçüzü olduğunu nereden bilebilirdi?

Kaan Karahan, duygularını yıllar önce geride bırakmış bir askerdi. Ta ki karşısına Kızıl Yalın çıkana kadar... O, Kaan'ın sessizliğine meydan okuyan tek kişiydi. Kaan savaşmayı biliyordu, ama sevmeyi hiç öğrenmemişti. Biri karanlıktı, diğeri ise o karanlığa sızan kızıl bir ışıktı. Peki Kaan, korumak için savaştığı her şeyin arasında kalbini de koruyabilecek miydi?

"Bir yanda Diyarbakırın kuru sıcağından kaçıp Ege'nin nemine tutulan Nazenin, diğer yanda okulun en tepesindeki isim; Aras. Bir kapı, bir kredi kartı ve koridora yayılan keskin bir çilek kokusu... Sınavlardan 100 almak kolaydı, peki ya kalbin sınavı? Bazı tesadüfler, planlanmış başarılardan daha zordur."

Ben Gözde. Babasının ilk göz ağrı, annesinin gizli ahı. Gözde... Yaşadığım felaketlerden sonra kimseye fikrini sormadan kendi bildiğimi okudum. Tayinimi isteyip ülkenin en batısından en doğusuna doktor olarak atandım. Yaşadıklarım herkesin önünde yaşandı ama bu konuda kimse destekçim olmadı. Yalnız bırakıldım ya da öyle sandım. Çünkü bilmediklerim ardı sıra serildi önüme gün geçtikçe. Geldiğim yerde yaşadığım felaketler oysa sadece bu filmin ön gösterimiymiş. Bu sırada yanımda istemsizce tek bir kişi oldu. Sabah uyanır uyanmaz yüzünü gördüğüm ilk kişi. Bundan asla hoşnut olmadığımı düşünürdüm oysaki. Komşum hiç beklemediğim bir kişi çıkmıştı. Geldiğim yerde arabasının arkasına çarptığım ve hararetli bir tartışmaya karıştığım o kişi. Komutan Gündoğdu. Bilmediğim bir yerde yüzüne aşina olduğum ve tanıdığım tek kişi oydu. Oysaki onu da tanımıyordum ki. Tanımadığım bir insana güvenimin tek sebebi Türk askeri olduğundandır diye düşündüm. Değilmiş, kader örermiş ağlarını önceden. Biz tesadüf eseri bir kaza ile tanıştık ama bizim kaderimiz çoktan birbirine yazılmış. Kader gerçekten örmüş ağlarını... Depresyon aşamasında, yalnız bir kadındım. Evimin kapısının önünde varlığıma dair bir iz dahi yoktu. O tuttu elimden. Çekti beni o kuyunun en dibinden. Yusuf'un kardeşleri gibi terk etmedi beni oracıkta. Dik başlılığıma, kötü bakışlarıma aldırmadı. Tuttuğu elimi de bir daha bırakmadı. Çoktan oluvermiştim komutanın gözdesi... "UNUTMA, KADERİM SENİN ELİNDE." ❗️⚠️🔞 İLERİKİ BÖLÜMLERDE +18 UNSURLARA YER VERİLECEKTİR. AYNI ZAMANDA ŞİDDET, ARGO, KÜFÜR İÇERİR. YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR. LÜTFEN BUNA DİKKAT EDEREK OKUYALIM🔞⚠️❗️

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

Karanlığın ışığa karıştığı Vaelkar Krallığı'nda, kadim bir kehanet yüzyıllardır halkın kulağına fısıldanır: "Gölgeler kanla beslendiğinde bir ışık doğacak." Bazı kehanetler geleceği kurtarmaz; sadece kimin feda edileceğini söyler. Thalvoria'da ışık ve gölge birbirini yok etmek için değil, birbirini tamamlamak için var olmuştur. Bu denge, gölgelerin kanla beslendiği bir çağda sarsıldığında, adı fısıltıyla anılan bir kehanet ortaya çıkar. Laryndis, ışık ve gölgenin soyundan geldiğini öğrenirken, taşıdığı gücün bir kurtuluş mu yoksa bir lanet mi olduğunu ayırt edemez. Karanlıklar Efendisi ise, geçmişinin yaralarıyla hükmeden, sevmenin bile karanlığa bulaştığı bir ruhtur. Birbirlerine çekilirler; çünkü aynı anda hem şifa hem de yıkımdırlar. Kırılma, kehanetlerin yanlış okunduğu, ihanetin sevgiyle iç içe geçtiği bir dünyada geçiyor. Güç, sadakat ve aşk; burada kurtarmıyor, daha derine batırıyor. Kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu da değil. Ve Thalvoria'yı değiştirecek olan şey, bir zafer değil, bir kırılma anı.

Bazı hikâyeler zamanla başlamaz... zamanın kendisini aşar. Hümâ, 1900'lerin zarif gölgeleri arasında yaşayan genç bir ressamdı; fırçası renkleri tuvale değil, sanki kaderin kendisine dokunduruyordu. Hayatın ince çizgilerle ördüğü bu dünyada, her şey düzenli görünürken içindeki boşluk açıklanamaz bir yankı gibi büyüyordu. Ta ki bir davete kadar... Tuğrul. Adı söylenmeden hissedilen, adımlarıyla bile sessizliği bozan bir adam. Bir suikastçi... Gölgeye ait, ışığa yabancı. Ama onun gelişi bir karşılaşma değil, bir hatırlayıştı. Çünkü bu iki ruh, ilk kez aynı zamanın içinde bulunmuyordu. Onlar daha önce de vardı. Sevmişlerdi. Kaybetmişlerdi. Ve ölüm, hikâyelerini tamamlamaya yetmemişti. Şimdi ise kader, onlara ikinci bir sayfa açmıştı- fakat aynı mürekkeple, aynı yarım kalmış cümlelerle. Tuğrul'un içinde adı konulamayan bir karanlık büyüyordu; Hümâ'nın göğsünde ise nereden geldiği bilinmeyen bir sızı, eski bir ölümün yankısı gibi duruyordu. Ve hiçbir şey hatırlanmıyordu... ama her şey biliniyordu. Çünkü bazı aşklar hatırlanmaz. Sadece yeniden yazılmak için geri gelir. Ve bazı insanlar... ne kadar ölürse ölsün, birbirini bulmak için yeniden doğar. Fakat kader, hiçbir zaman ikinci kez merhametli değildir.

Siz: Görmemiş gibi yapar mısın Gerçekten yanlışlıkla oldu Tuğkan abi: Sorun yok yabancıya gitmedi . . . . . *Küfür, argo, cinsellik içerir!

Bir zamanlar uzak durmaya çalıştığım adamın kollarında uyuyordum şimdi.Aklımın ve kalbimin ipleri artık onun ellerindeydi.

Sınıf öğretmenliği öğrencisi Ayperi; şehirler arası otobüs yolculuğunda sıkıldığı için önündeki koltuğun sırtında yazan numarayı kaydederek mesaj atar ve numaranın sahibi bir Kara Harp Okulu öğrencisi çıkar. Siz: Piç Hakan siz misiniz? (00.17) Siz: Yani piç derken benim tercih ettiğim bir sıfat değil. (00.17) Siz: Yazan öyle yazmış. O öyle yazınca ben de teyit etmek için sorayım dedim. (00.18) Siz: Aşırı derecede saçmalıyorum şu an... (00.19) Piç Hakan: Ne geveliyorsunuz? (05.47) NOT: BU KİTABIN GERÇEK KURUM VE KİŞİLERLE İLGİSİ YOKTUR, BENİM HAYAL DÜNYAMIN YANSIMASIDIR.