asena.demir: Bu yunanları dövesim geliyor asena.demir: Zeybekiko oynayacaklarmış asena.demir: Zeybeği de çaldılar amk yagiz_atal: Kim olduğunu sorsam, zeybeğe zeybekiko demişim gibi davranır mısın? 🌪️ Yazılmaya Başlanma Tarihi: 13.05.2026 Yayınlanma Tarihi: 24.06.2026 Bitiş tarihi:

Kendi öz irademle yayimlamaya basladigim bana ait bir çalışmadır. Örnek teşkil edilmesi icin lütfen izin alip bildiriniz. Lütfen tanıtım bölümümü okumadan geçmeyiniz. Kurgusunun tanıtımını istemeyen veya kaldirilmasini isteyen yazarlar iletisime geçebilir. Herkes kabul etmek zorunda degil tabiki. O yüzden rahatsiz olanlar belirtirlerse kaldırırım. Iyi okumalar diliyorum..

"Ondan hoşlanıyor musun?" Kıskanç çıkan sesine ne tepki vereceğimi bilemiyordum. "Ona sarıldın." Kaşları çatıldı. "Hoşlanmasaydın sarılmazdın. Hoşlanıyorsun ki sarıldın." Burnundan nefesini sertçe verdi. "Bana bile sarılmadın." Ters ters baktı. "Bana niye sarılmıyorsun?" Kıskandığı kişi en yakın arkadaşıydı. Ve onun arkadaşı benim babamdı. Hiçbir şeyden haberi yoktu. Eflah kim olduğumu bilmeden beni seviyordu ama ben, onun kim olduğunu bile bile ona âşık olmuştum. Benim günahım daha büyüktü. Bir insanın başına en kötü ne gelebilirdi? Babam gözlerimin önünde öldürüldüğünde ve onu öldüren annem olduğunda en kötüsünü yaşadığıma çok emindim. Artık annem cezaevinde, babam ise mezardaydı. Bundan daha kötü ne olabilirdi ki? 25 yıl geçmişe gitmek? Bu kötünün de kötüsü olabilir miydi? Ölümcül bir kaza sonucu kendimi 1998 yılında bulduğumda o an için bunun bir felaket olduğunu düşündüm. Felaket bir durumdu çünkü bu zaman diliminde anne ve babamla aynı yaşlardaydım. Onların hayatına bir yabancı gibi girmek zorundaydım. Ama aslında felaket sandığım şey mucize de olabilirdi. Mucizevi bir durumdu çünkü bu zaman diliminde annem cezaevinde, babam da mezarda değildi. Onların evlenmesinin nedeni annemin bana hamile kalmasıydı. Ana rahmine düşmeme sadece üç ay kaldığını anladığımda ise kendi doğumumu engellemenin nasıl olacağını düşünmeye başladım. Annemi cezaevinden, babamı da ölümden kurtarmanın tek yolu bu olabilir miydi? Belki de olabilirdi. Planını uygulamak için babamın arkadaşı Eflah'ın evine bir dadı olarak işe girmekse hayatımda verdiğim en kötü karardı. Bunu ona anlatmanın bir yolu var mıydı? Buraya ait olmadığımı, öyle bir uğradığımı anlatmanın bir yolu olmalıydı. Doğru insanı yanlış zamanda bulmak birine verilen en büyük ceza olmalı.

.

@Selinguler: Bu sümüklüyü kim topçu yaptı ya →@kenanyildiz: Hanımefendi daha kibar konuşabilir misiniz? →@Selinguler: Anlamadım beyefendi →@kenanyildiz: Diyorum ki sümüklü falan, daha kibar olur musunuz? →@Selinguler: Arda bile rahatsız değilken sizi rahatsız eden şeyin tam olarak ne olduğunu anlayamadım? →@kenanyildiz: Arda'nın da bu tabirden rahatsız olduğuna eminim. →@Selinguler: Bu durumda bunu bana Arda iletebilir, siz değil →@kenanyildiz: Bakın hanımefendi yanlış anladınız galiba. Arda benim kardeşim gibidir. Ona böyle bir tabirle hitap edilmesi beni bu kadar rahatsız ederken Arda'yı ne kadar rahtsız ettiğini düşünebiliyorum. Bende bunu sizin aksinize kibar bir dille ifade ettim bu kadar →@Selinguler: Aynen beyefendi →User123: Shipledim gitti valla

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Başlarına büyük bela aldıklarından habersizdiler çün ki ben intikamımı almadan durmam!

"Vicdanın seni takip ettiği sürece çizginin beyaz tarafında kalmak kolay. Peki ya kalbin kırılırsa? Kalabilir misin kirlenmeden ve kirletmeden?" Beş yıldır babasından haber alamayan Sezen Vera, bir sabah prova için gittiği orkestradan polisler eşliğinde Adli Tıp'a götürülür ve babasının ölüm haberini alır. Babasının cesedini teşhis etmek için girdiği morgda karşısına çıkan bir başka ceset ve o cesedin başındaki adamsa hiç yabancı değildir; artık bir kördüğümün orta noktasında kapana kısılmıştır. Hayatta kalmak için yapacağı seçimler onu kendi karanlığıyla yüzleşmek zorunda bırakacaktır. "BİR ZÜMRÜT YEŞİLİ ÖLÜM" serisi. Bizi Ayıran Çizgi; 2021 yılında Wattpad'de yayınlanmış olup 16 bölüm yayınlandıktan sonra 2025 yılında yayımdan kaldırılmıştır. 2026'da kurgu tekrardan oluşturulmuş, yeni karakterler ve olay örgüsüyle birlikte sil baştan bir şekilde yazılmaya tekrar başlanmıştır. Eski okuyucuların da tekrar en baştan okuması gerekmektedir.

Tek sorun onunla anlaşmalı evlilik yapacak kadını nereden bulacağıydı. "Üniversiteden Firuze!" dedi yakın arkadaşı Mehmet. "Para avcısı Firuze." Hızla telefon rehberinde göz gezdirirken karşısındaki adam sırtını koltuğa yaslamış kahvesinden bir yudum içiyordu. "Sıfır risk. Yakana yapışmaz. Boşanmamak için direnmez. Parayı alır ve yapması gerekeni yapıp gözden kaybolur." "Firuze mi?" Hikaye içerisinde reklam yapmayın lütfen. 11.10.2025

"Karanlıkta kalınca gözlerini sımsıkı yumardı çünkü kendi yarattığı karanlık, maruz kaldığı karanlıktan daha vicdanlı gelirdi." 21 Ağustos 2005. Saat 02.53 Sadece eğlenmek için beş arkadaş yola çıktılar. Fakat gecenin sonunda eve dört kişi döndüler. 17 Ağustos 2016 Sır perdesi yeterince kapalı kaldı. Birinin onu aralaması gerek.