"Ay'ın çatlaklarından doğdum. Kayın ağacında oluştum. Amber Tuzağı'na düşüp, sonsuzlukla buluştum. Sonra... Ruhumu kaybettim. Hatırasız yolculuklara ve zehir dolu bir döngüye hapsedildim. Ben, İris. Sadece aşkını hatırlayan ve nefes aldığı her hayatta onu arayan bir mezarlık çiçeğiyim." - (Reşit olmayanlar için uygun değildir.) (Kurgu içerisindeki mekanlar, varlıklar, kişiler tamamen hayal ürünüdür.) (Kullandığım mitolojik öğeler gerçek olsa da, kendi yorumumla kurguladığım hikayelere dönüştüklerini hatırlatmak isterim.) (Tüm hakları saklıdır.)

Üzerine yıkılan bir iş gereği, korkunç bulduğun adamlardan birine yazmak zorunda kalsaydın ne olurdu? Ayserin için durum tam da buydu. - (Yarı texting, ilk bölümler dolayısıyla çok kısa olacaktır.) (Hikaye içerisindeki bütün karakterler, olaylar, kurumlar tamamen hayal ürünüdür.) (Reşit olmayanlar için uygun değildir.) - Kurgu benim lisede yazdığım ve o zamandan beri ara sıra dönüp düzeltmeye çalıştığım, bunu yaparken çok da eğlendiğim bir kurgu. Lisedeki Flora nasıl istiyorsa öyle bırakarak paylaşmaya devam ediyorum artık. O yüzden dili çok basit ve oldukça toy bir akışta ilerleyecek, haberiniz olsun.

Dünyanın kurulup Havva ve Adem'in insan soyunu başlattığı günden beri bu böyledir bilirsiniz; ülkeler şehirleri, şehirler hikâyeleri taşır. Hikâyeleri toprak alır, saklar. Toprak eker, biçer. Yetiştirir. Nesiller boyunca aktarır, izler bırakır. Doğumlarla başlar her şey, ölümlerle biter Kader denen kavram tam da bu noktada sorgulanır, Kader sonu başından yazılmış bir hikâye midir, yoksa insanın seçimleriyle şekillenen belirsiz bir metin mi? Müjgan o gece yaşanılanlar sonrasında kaderin ipinin kul eline geçmediği sürece, her şeyin boş bir inançtan ibaret olduğunu düşünüyordu. İyilik sizi sona getirebilir veyahut kötülük sizi başa getirebilirdi. Son, bir kulun eline geçen ip yüzünden başa gelebilir, doğumlar ölüm, ölümler yeni bir başlangıcı beraberinde getirebilirdi. Onun sonu kızının başlangıcı olacaktı, Bir ölüm bir doğumu beraberinde getirecekti. Yaşayacak, görecek, hikâyesini toprak taşıyacaktı. **** Biraz soluk mavi, çokça sarı.

Karaca bir ergen psikiyatristidir. Amerika'da çalışırken aldığı özel bir teklif üzerine İstanbul'a gelir; burada özel bir hastaya terapi vermesi istenir. Ancak gelen hastanın, zamanında her şeyini geride bırakarak terk ettiği eski sevgilisinin kardeşi olduğu ortaya çıkar. Bir dönem Karaca tüm ailesiyle ve sevgilisiyle bağını koparmak zorunda kalmış, kimliğini değiştirip ortadan kaybolmuştur. Geri döndüğünde ise eski sevgilisi Atilla Tan ondan nefret etmektedir. Fakat kardeşinin iyileşmesi için tek çare yine Karaca'dır. Zamanla Atilla, Karaca'nın yıllardır sakladığı sırları öğrenmeye başlar. Aralarındaki nefret yerini yavaş yavaş aşka bırakırken, geçmişin gölgeleri ve gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalırlar. Karaca, gerçeğin ve "gerçek sandıklarının" arasında kalmışken, Atilla ile yeniden kurduğu bağ onu hem güçlendirecek hem de sınayacaktır. Geçmişin ihanetleri, aile sırları ve yanlış anlaşılmalar ikisini yeniden aynı çizgide buluşturur. Ancak bu kez, birbirlerinden çok dünyaya karşı savaşmak zorundadırlar. Gerçeği gizleyebilmek ve dengeleri koruyabilmek için ailelerine ve dışarıya karşı sahte bir ilişki perdesi arkasına sığınacak, bu oyunun içinde hem kendileriyle hem de birbirlerine olan duygularıyla yüzleşeceklerdir.

Sıradan yaşamış ve günahkar olarak ölmüş bir kız... Ama şimdi kendini hem yabancılar hem de hayatı boyunca tandığı insanlarla dolu tuhaf bir dünyada buldu. Artık "Alice" rolünü aldığından gerçek dünyaya geri dönebilir, iki dünyaya köprü olabilir ve Harikalar Diyarın'dan bir kişiyi kurtarabilir. Onlara "hayat" denen hediyeyi geri verebilir Tabi "kahraman" rolünü almak özellikle Harikalar Diyarın'da sıkıntıya ve belaya sebep olurken. Aynı zamanda Alyssa'yı gerçek hayattaki kabuğunu kırmaya zorluyor.