Umay ailesi ile kavga ettikten sonra evden çıktığında nerden bilebilirdi mecburi bakıcı olacağını...

Dr. Nazlı Erçetin 26 yıl sonra gerçekleri öğrenen bir doktor(!) Bordo bereli Yüzbaşı Pars Demir. Kendini mesleğine adamış bir asker. Hem eğlenceli hem de sırlarla bir dünya. (Gerçek aile Kurgusu)

(Yetişkin okurlara yönelik +18 sahneler içermektedir.) Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Asenanın hayatı: asena henüz 10 yaşındayken babası annesini acımasızca döve döve öldürüp dereye atmasıyla başlamıştır ve 13 yaşına kadar acımasızca şiddet görmüştür ve annesinin cansız bedeni bulununca babası ceza evine alınmış kendisi de yetim haneye bırakılmıştır babasını almaya gelen asker lere hayran kalmış ve hayallerinin peşinden koşup başarılı bir yüz başı olmuştur

Bir DNA testi, yirmi yedi yıllık sessizliği bozdu. Bir yüzbaşı, kaybettiği ailesini buldu... Ama kader onun için asıl savaşı Mardin'de yazmıştı.

Vatanı için canından vazgeçmeyi göze alan iki ruh...Birisi havada birisi karada vatanını savunuyor.Ölümün kıyısında karşılaştıktan sonra birbirlerini unutmamaya ant içiyorlar.Gökyüzüyle yeryüzünün buluştuğu tan yeri gibi onlarında ruhları eşsiz bir biçimde buluşuyor...

Tanıtım bölümüne göz atınız...

Açıklamayı falan geçin, hikayeyi öğreneceksiniz zaten. İsmi kadar dramatik bir kitap değildir. Eğlenmek, hayal gücünü genişletmek ve saçmalamak. Buyurun. (2016)

* "Günaaydın sevgilimmm 🥰 Uyanabildin mi? Bizimkilerle balkonda kahvaltıdayız. Uyanmadıysan da kulaklarının çınlamasından uyanmış olman lazım. Sabahtan beri senden bahsediyoruz. 😊 Hepsinin sana çok selamı var! Neyse daha fazla mesaj sesiyle rahatsız etmeyeyim. Uyanınca haberleşelim. Öpüyorum aşk bahçem." -"Günaydın güzelim. Demek sabahtan beri kulaklarımdaki o tatlı çınlamanın nedeni sizsiniz, şimdi anlaşıldı. Aleykümselam, hepsinin ellerinden öperim de... Sen kimsin ve biz neden öpüşüyoruz aşk bahçem😄" *