"Unutmak ister misin Arion?Ama unutmak, seni kim olduğunla yüzleşmekten alıkoyar."

Echo, şeytan onu öldürürken yaptığı hataların ve kaybettiklerinin bedelini zamanıyla ödemeyi kabul etti. Geçmişi tekrar yapılandıracak ve dengeyi koruyacaktı. Adım attığı yolun en büyük engelini ise daha en başından biliyordu. Vorn Carlo MacLeod. Onunla olan unutulmaz mazisini tekrar yaşamaya niyeti yoktu. Echo'nun amacı, bu adamı kullanarak Diabolus Tarikatını yok etmek olacaktı. Ancak hesaba katmadığı bir şey vardı: Geçmişte her neyi düzeltirse düzeltsin, onunla ilgili birtakım şeylere gücü yetmiyordu.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.