Kusursuzluk bir kafesti ama lekeler kapıyı açtı

Bu kararı ne ben vermiştim ne de duygularım beni buraya getirmişti. Gelmeyi seçmeyen ben, onun için kalmayı seçmiştim. Her şeyi geride bırakmış, sadece ona güvenmiştim. Bir zamanlar kalbime sapladığı aşk hançerinden farklı olarak, gerçek bir hançer saplamıştı karnıma. Gözlerim gözlerinde... Saçımdaki beyaz tutamlar kanın koyu rengine bulanmış, siyah kısımlar ise fazlasıyla dağılmıştı. Beyaz duygularımı, siyah hafızamı yansıtıyordu. "Vanora," dedi tek nefeste, elini hançerden çekmeden. "Affet melez. Affet benim güzel Vanora'm."

Gecenin tüm sessizliği üzerimize çökmüşken, kucağında bir tüy kadar hafif ama ruhu bir o kadar ağır hissediyordum kendimi. Parmak uçlarım, onun o keskin yüz hatlarında yavaşça gezindi ve tam elmacık kemiğinin üzerinde, gözünün hemen altında duran o küçük, karanlık bene takıldı. Sanki tüm dünyası o noktada toplanmış gibiydi. "Bu benin anlamını biliyor musun?" diye fısıldadım. Sesim, aramızdaki o gerilimli boşlukta yankısızca süzüldü. Bakışları bakışlarıma kenetlendi, gözlerindeki o dipsiz karanlıkta sadece merakı gördüm. "Hayır." dedi sesi pürüzlü ve derin bir tınıyla. 'Anlatmamı ister misin?' diye sordum, parmağımı o küçük izin üzerinde hafifçe gezdirerek. Yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu, bakışları bir an bile ayrılmadı benden. "Sen anlatacaksan, evet." dedi. Derin bir nefes aldım, sanki anlatacağım şey ikimizin kaderini o noktaya mühürleyecekmiş gibi "Buna bazıları gözyaşı beni der... Derler ki, Tanrı sevdiği kulunun acılarını unutmaması için tam oraya bir mühür vururmuş. Senin her bakışında, o dökülmeyen gözyaşlarının izini görüyorum ben."

Bana ifadesiz bir şekilde bakıyordu ve bu bakış beni geriyordu.Ne istiyordu bu adam anlamıyordum. "Bir şey mi istediniz?" Sonunda soru sorduğumda bana dikkatlice baktı. "Adını öğrenmek istiyorum"kaşlarım istemsiz çatılırken ona baktım "Adımı mı?Neden?" Başını hafif yana eğerken gözleri bendeydi. "Belki de ilgimi çekmişsindir.."

Bize 'aynasızlar' dediler çünkü onların sahte yansımalarına bakmayı reddettik. Pelin, ders notlarını bir kalkana, kurduğu gizli kulübü ise bir aynaya dönüştürüyor. Okulun o pırıltılı, popüler dünyasının kirli çamaşırları birer birer ortaya dökülecek. Kim olduğun, neye inandığın ya da nasıl göründüğün önemli değil; kalbin temizse bu sessiz devrimin bir parçasısın. Ama dikkat et, maskeleri düşürmek pahalıya patlayabilir

Ya bir yapay zekanın duyuları olsaydı ve yok olmak isteseydi klassik aşk hikayelerini bırakın ve yapayzekanın hikayesini okuyun Yok olmak bazen özgürlüye açılan kapıdır

Bazı acılar tek bir kişiye ait değildir. İdil ARSLAN, yıllar önce öldürülen babasının acısıyla ve yarım kalmış bir hesapla yaşamayı öğrenmiştir. Babasının yokluğu hayatında büyük bir eksik olmaya devam ederken intikam bir öfke patlaması değil, sabırla beklenen bir gölgedir. Koray hayatına girdiğinde varlığı, İdil'in uzun süredir kapalı tuttuğu duygularını fark etmeden yerinden oynatır. Sırlar korunur, bağlar ise yavaşça kurulmaya başlar. Yakınlık arttıkça karanlık da fark edilmeden aralarına sızmaya başlar. ❝Beni ben yapan ama acı verdiği için unuttuğum duygulara, şefkat sayesinde geri döndüm.❞ Yayım tarihi: 30.01.26