Her şeyden uzaklaşmak, her şeyi unutmak için sadece bir otel odasına ihtiyacı vardı. En azından Hilal Yelekçi öyle sanıyordu. Gittiği otelde onu bekleyen şeyin sakinlik değil, geçmişinin karanlık izleri ve hayatının aşkı olacağını bilseydi, yine de o kapıdan içeri girer miydi?

Kardeşimin arkadaşı ile ne işim olabilir ki?

dostça flörtler, inatlaşmalar ve fark edilmeyen hisler... peki ya sınırlar taşarsa?

Çocukluk arkadaşı olan 6 kız ve en yakın arkadaşı olarak seçtiği Hilal Yelekçi'ye senelerdir aşık olan bir adet Zeynep Oktay

yüzyıllar önce idam edilen hilal, yeniden hayat bulur.

Zeynep Oktay yarış pilotu ve Hilal ise Zeynep'in yarıştığı takımın yeni sahibi ve takım menajeri. Patron ve sürücüsü arasında profesyonellik dışında ne olabilir ki...

Oduncu Zeynep, Yazar Hilal'i ormandaki evinde 1 aylığına Airbnb konuğu olarak ağırlar, ancak hızla ona karşı duygular geliştirmeye başlar ve duyguların karşılıklı olduğunu fark eder. Peki Hilal'in tatili bittikten sonra onlara ne olacak? Başladıkları şeyi ormanın dışında da sürdürebilecekler mi?

Zeynep, en yakın arkadaşı Mina ile İstanbul'da güzel, üç yatak odalı bir evde yaşamaktadır. Eskiden Besti adında başka bir kızla birlikte yaşıyorlardı ama Besti taşındı. İkisi de -daha doğrusu Zeynep- kira masraflarını rahatça karşılayabileceklerinden emindiler ve boş kalan odayı giyinme odası, mini spor salonu ya da açıkçası yeni bir ev arkadaşı almaktan başka herhangi bir şeye dönüştürmeyi planlıyorlardı. Ancak sonunda Mina, Zeynep'i birini bulmaları gerektiğine ikna eder ve işte karşımıza... Hilal çıkar.

//sonlandirildi ... Sonunda suyu kapattım. Ani sessizlik kulaklarımı doldurdu. Belime bir havlu sarıp, buharlı banyodan odamın serinliğine adım attım. Saçlarımdan damlayan suları kurularken başımı kaldırdım ve olduğum yerde dondum. Odamdaydı. Zeynep. Yatağımın kenarına oturmuştu. Üzerinde yine o mevsimsiz, bol, siyah kazaklardan biri vardı. Mavi saçları, henüz doğmakta olan güneşin loş ışığında, odanın griliği içinde parlayan tek şeydi. ... "Neye ihtiyacın var Zeynep?" diye sordum. Sesim dümdüzdü. Ne bir korku ne de bir şefkat vardı. Sadece bir soru. Zeynep, deldiği kağıttan kalemi yavaşça çekti. Başını kaldırdı. O donuk, yeşil gözleri önce yüzüme baktı. Sonra yavaşça aşağıya indi. Islak saçlarımdan süzülen damlaların göğsüme inişini, köprücük kemiklerimi, havluyla örtülü olmayan belimi süzdü. Gözleri dokunduğu her yeri yakıyor gibi hissettiriyor, olduğum yerde kasılmama ve vücudumun belirgenleşmesine sebep oluyordu. © Hayran yapımı eğlence amaçlı parody bir kurgudur. Oylarınızı ve yorumlarınızı ihmal etmeyin