Bir kuşun bedeninden, Bir kelebeğin kanatları havalanıyor. Asil rüzgar, Hiç bilinmeyen bir yerde esmeyi unutuyor. İki bedenden tek bir ruh firar ediyor semaya. İki bedenin ruhu yıldızlarından kopuyor birbirlerinden. Ve hiç işitmeyen o ruhlar, Gecenin karanlığının şarkısında raks ediyor. Adilliğini yitiren kanunlar, Gökyüzünde savrulmalarına izin vermiyor. Kan revan onları kabul ediyor, Onlar kan revanda Siyah ve Gri oluyor. Biri Güneş diğeri Ay olduğunda imkansızlığından tutuluyor gök. Ay, Güneş'in önünden savruluyor. İşte o zaman Gri, Ay'ın gölgesinde, Siyah'ın Hevl'ine dalıyor. ~ Araf'a ait yetim bir kız çocuğu cehenneminde, ona en yakınından miras kalan hastalıklarla tanışıyor, ruhunu ele geçirmesine izin veriyordu. Araf'ın, kalbine ah' düşmüş çocuğu eksik kalmış, kaybettiği yerden kayıp hislerini içten içe aramaya koyulmuştu. Cehennem çukurunda, İblisin kumar masasında yalnızca beş çocuk... Bu beş çocuktan sadece biri İblis'in emanetiydi ve kirli ruhu onun bu oyunun en büyük kaybedeni olmasına neden olacaktı... Küçük oyunumuz başlıyor. Hazır mısın, Kırlangıç? Tüm Hakları, kapak da dahil olmak üzere Zeynep Boncuk'a(Bi' Hiç) Aittir! 08.03.18 ~Başlangıç~ 11.11.18 ~Yazım~ .. .. .. ~Bitiş~ .. .. .. ~Basım~

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."