Doğunun sert topraklarında hüküm süren kanlı bir oyun... Bir kız kardeşin kaçırılmasıyla başlayan berdel, iki aileyi ölüme ve intikama sürüklüyor. Hazal Karahan... Gücüyle sarsan bir güzellik, cilveli bir gül... Kırılgan ama içinde fırtınalar kopan bir kadın. Sevgiye hasret, zalimlerin gölgesinde yaşam mücadelesi veren bir ruh. Azad Mirzahan... Kimse karşısında duramaz. Korkunun ta kendisi, acımasız ve kudretli bir ağа. Onun sözleri, hayatları biçer; gözleriyle kader çizer. Bir yanda kan, bir yanda umut... Bir yanda acı, diğer yanda aşk... Bu savaşta herkesin kaybedecek bir şeyi var. Ama asla vazgeçmeyen iki yürek, kaderin zincirlerini kırmak için yanıyor. "Kızıl Geline Ağıt"... Kanla yazılan, gözyaşıyla söylenen ve ölümsüzleşen bir destan. Hazır mısınız? Çünkü bu, sonsuza dek unutulmayacak bir mücadele. YETİŞKİN İÇERİK BARINDIRIR TÜM HAKLARI BANA AİTTİR VE SAKLIDIR. Kopyalama ve ç(alıntı) durumunda yasal işlem uygulanacaktır. Başlama tarihi 19/05/2025 bırakalım buraya.

(KİTAP OLDU.) "Bazı savaşlar kurban seçmez, yeni hükümdarını yaratır." Kız kardeşinin tedavi masraflarını karşılamak için birden fazla işte çalışan Mirel Erez, geç saatlerde işinden döndüğü bir gece kapısının önünde yaralı bir adam bulur ve her şeyi hiçe sayarak adamın hayatını kurtarır. Gözlerini açar açmaz ortadan kaybolan adam sırra kadem basar. Bir yıl boyunca hiç karşısına çıkmaz; ancak bir yıl sonra yeniden ortaya çıktığında hiç beklenmedik bir teklif sunar. *** "Sana bir teklifim var," yavaşça öne doğru eğildi. Artık tüm yüzü ışığın altındaydı. Sanırım onu ilk kez böyle net görüyordum. Bir anlığına, onun gibi tehlikeli işlere el süren bir adamın bu denli güzel olmasına hayret ettim. "Benimle evlenmeni istiyorum." Ancak Mirel'in bilmediği, Roman'ın ise hayatının felsefesi hâline gelmiş bir kural vardır. Bratva Yasaları, madde bir. 𝘉𝘳𝘢𝘵𝘷𝘢'𝘥𝘢 𝘵𝘦𝘴𝘢𝘥𝘶̈𝘧 𝘥𝘪𝘺𝘦 𝘣𝘪𝘳 𝘴̧𝘦𝘺 𝘺𝘰𝘬𝘵𝘶𝘳. ஜ (Kurgu; yetişkin içerik barındırır. Bunu bilerek başlamanızı öneririm.) REPRİSAL SERİSİ - Ø 01.08.2024

Cesur abi birkaç adım ötede durmuş, beni izliyordu. Gözlerinin ışığı, o zaman bile kalbime dokunmuştu. Bir adım yaklaşarak gülü kulağımın arkasına yerleştirdim. Kırmızı gülü saçımın arasına sıkıştırırken başımı hafifçe ona çevirdim. "Nasıl oldu, Cesur abi?" dedim gülümseyerek. Ela gözleri üzerimde yavaşça gezindi. Bakışı öyle bir şeydi ki, çocukça bir soruya verilmiş yetişkin bir cevaptı neredeyse. "Çok güzel," diye fısıldadı. Sesi, her zaman olduğu gibi sakindi. Ama içinde bir şey kıpırdıyordu sanki. Yanaştı. Elimdeki başka bir gülü alarak saçıma özenle yerleştirdi. "Böyle daha güzel." Kahkaha attım. O zamanlar daha çocuksuydum belki. Cesur abinin yanında bazen sırf onun gözlerini parlatmak için konuştuğumu sonradan anladım. "Gelecekteki eşim çok şanslı bence. Değil mi Cesur abi?" dedim, hem ciddi hem oyunbaz bir sesle. "Gül gibi eşi olacak." Bir an durdu. Derin bir iç çekti. Bana baktığında bakışlarında bana ait olmayan ama içimde yankılanan bir şey vardı. "Öyle," dedi usulca. "Çok şanslı olacak." |yetişkin unsurlar bulunur|

"Sana, yaşadıklarımı anlatırken güvenmiştim. Tekrar güvenilmeyi seninle yaşamışken; hayatıma bu ihaneti bile bile yapman, kalbimi ikinci kez aynı yerden vurman hiç adil değil." Hep sevdiğim gözleri kızarmıştı, ağlamış mıydı yani? Bende çok ağladım. Üzülmüyorum. "Başka bir ihtimal o an mümkün değildi. Gecelerce bunun üzerine düşündüm ama mümkün değildi." "İsteseydin mümkün olurdu" dedim net şekilde "Sen istersen yaparsın çünkü, unuttun mu?" Son cümlem ona küfür etmişim gibi gelirken ben o çok sevdiğim gözlerine bir yabancı gibi bakmak için kendimi zorluyordum. Yılan su da boğuluyordu işte. Ya da çoktan boğulmuştu. ... 📍Hikayede ki karakter ve konular kurgu unsurudur. Hiçbiri gerçeği yansıtmamaktadır. Sosyal Medya Tiktok: esozclk

Tıkla ve keşfet. Uyarı: +18 kitaptır

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkum bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin gölgesinde, geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bir evlilik... Gül, abisinin işlediği bir günahın bedelini bedenini vererek öder. Mirza ise yıllar önce geçirdiği bir kazanın ardından yatağa mahkûm, sesi susmuş, yürüyemez bir adamdır artık. Ama gözleri konuşur. Gözleri, Gül'e dokunur. İntikamla başlayıp, şefkatle büyüyen bir beraberlik. Suskun bir aşkın gözlerle yazılan hikâyesine dönüşür. Gül başta yalnızca merhametle yaklaşır Mirza'ya. Fakat zamanla kalbi, onun bakışlarındaki kırılmışlığı, içindeki çığlığı ve unutturulmaya çalışılan umudu duyar. Şefkatiyle kanatlanan bu aşk, yalnızca iki yüreği değil, iki aşireti de yeniden şekillendirecektir. Ama Altunhan konağında fırtınalar eksik olmaz: Hırs dolu bir üvey anne... Karanlık emelleri olan bir üvey kardeş... Ve her şeyin üstünü örten töre duvarları... "Bir insan ne zaman gerçekten sağ kalırdı? Bedenen iyileştiğinde mi, yoksa kalbine dokunulduğunda mı?" "Altunhan ile Karahanlı'nın kalemle değil, kalple yazılmış hikâyesi..." Aşkın susarak bile haykırıldığı bu roman, yüreklerin en derin yerine dokunacak. ---

❝İlk annene verdiğin sözleri çiğne, babandan iyi kalan bir şey yoksa nihayetinde. ❞ Alyeska Kül, annesinin sırtına haç işareti kazınarak öldürülmesiyle birlikte bu işin peşine düşer. Rusya'nın en güçlü ikinci örgütüne giren Alyeska'nın ilk görevi, tahtta olan örgüt; Adonislerin varisinin odasına girmektir. Marko Adonis'in. Şeytanlarla dolu masaların içindedir artık. Hiçbir denklem görüldüğü gibi değildir burada. Cehenneme geldiğini düşünür ta ki parmağında sahte bir yüzüğe sahip olana dek. "Biz seninle aynı öfkeye sahibiz. Biz seninle aynı nefrete sarılırız. Bu yüzden birbirimizi düşman düşman sanırdık. Aslında hiç olmamıştık." 𝐏𝐚𝐫𝐚𝐥𝐚𝐤𝐬 𝐞𝐯𝐫𝐞𝐧𝐢 𝐈.

​Asayiş Büro komiseri Leyla Günoz Balat'ta çözmeye çalıştığı bir cinayet soruşturması sırasında, tam on yıl görmediği çocukluk aşkı Demir Yılmaz ile beklenmedik bir şekilde karşılaşır.

Bu sadece ölen bir ailenin intikam hikayesi değil, hayat dolu dünyasından kopartılan küçük bir kız çocuğu için olan bir intikam. "Bir savaşa girdin. Umarım pişman olmazsın.'' "Pişman olacak kadar yolum kalmadı," dedim. "Ya kazanırım ya da kül olurum." Çünkü ben zaten yanıyorum. ''Çocukların gülümsemelerine dünyalar sığardı, yetişkinlerin gülümsemelerine ise o dünyaların hüzünleri...''