lotusnovaa
KAYBOLDU BAHARLARIM
"İnsan nefes alırken de ölebiliyormuş meğer... Canımdan can gittiğinde anladım."
Yirmi yıl önce fırtınalı bir denizin iki hırçın dalgası gibi ayrılmıştı yolları. Kısa bir dönemin ardında bırakılan kırık dökük anılar, söylenmemiş sözler ve yirmi yıldır sönmeyen küllenmiş bir sevda... Gezep için zaman o taş köprüde durmuştu; Hicran ise kalbini çoktan geçmişin karanlık dehlizlerinde kaybetmiş, baharlarından vazgeçmiş bir kadındı.
"Sen benden nefret et, yüzüme bakma, her gün canımı oku dağ çiçeği... Ama ne olur gözlerini aç. Sen yoksan, benim yirmi yıldır aldığım nefes de nefes değil."
Nefretten mi doğacaktı bu aşk, yoksa kaybolan baharların küllerinden mi?