Alara... Bir telefonla hayatının yalan olduğunu öğrenir. Onu büyüten kadın ve adam mı demelıyız yoksa hayatı cehenneme çevıren mı Ailesı değildir. Gerçek ailesi ise- Herkesin adını bildiği, gücünden korktuğu bir aşirettir: Karahanlılar. Yeni bir hayata adım atar. Yabancı olduğu bir evde... Kendine ait olmayan bir soyadının içinde. Ama asıl gerçek- Daha karanlıktır. "Abim" dediği Barlas'ın ölümü... Bir kaza değildir. Bir ring. Silinmiş kameralar. Ve saklanan bir gerçek. Alara... Geçmişiyle yüzleşirken, Ailesine alışmaya çalışırken, Bir yandan da o gecenin sırrını çözmek zorundadır. Çünkü bu hikâyede- Bazıları sadece kaybolmaz. Öldürülür. Ve bazı gerçekler... Kan dökülmeden ortaya çıkmaz.

Bir karıştırılma hikayesi orta derece küfür içerir tamamen kurgudur rahatsız olanlar okumasın kitap düzenlemeye girecektir

Acemice yazılmış kitap . Yazım yanlışları olabilir. MANTIK ARAMAYIN. Amaç sadece eğlenmek size diyolar ki bebekken karışmışsınız WHAT THE FUCKKKK

Vurulan bu kez avcıydı

Kitap düzenlenecek acemice yazıldığının farkındayım ama bu yazın duzenlenecek ona göre okuyun!!! 1990'ların ağır ağır aktığı yıllardı. Köy yolları tozluydu, akşamları radyodan yükselen türküler evlerin içine hüzünle dolardı. Sevda, o zamanlar yüksek sesle söylenmezdi ya kalpte taşınır ya da suskunlukla saklanırdı. Mihriban, güzelliğiyle köye nam salmıştı. Saçlarının savruluşu, bakışlarının derinliği köyün tüm gençlerini kendine hayran bırakmaya yetiyordu. Çeşme başında durmak, yalnızca bir bahane olmuştu delikanlılar için. O ise bütün bu bakışların arasında kalbini çoktan birine kaptırmıştı henüz farkında olamasada Yusuf Ali, köyün kara yağız delikanlısıydı. Az konuşur, çok düşünürdü. Gözleri çoğu zaman yere bakardı ama kalbi, ulaşamayacağı bir sevdayla doluydu. Arkadaşının kardeşi Mihriban'a sevdalıydı. Bu öyle bir sevdalıktı ki adı konulamaz, dile getirilemezdi. Yusuf Ali'nin aşkı tek taraflıydı; ne karşılık beklerdi ne de vazgeçmeyi bilirdi. Sevdası kördü, sessizdi ve içini yakardı. Mihriban ile Yusuf Ali'nin yolları aynı köyde kesişse de kalpleri başka yönlere bakıyordu. Biri sevdiğinin onu sevmediğini sanıyor , diğeri sevdiğini inkar ediyordu. Kimin kalbindeki duygu aşk, kimininki sevdaydı; bunu ayırmak mümkün değildi. Bu hikâye, yanlış kalplerde filizlenen, doğru zamanda söylenemeyen duyguların hikâyesiydi. 1990'ların köyünde, kader yavaş yavaş ağlarını örerken, herkes farkında olmadan kendi imtihanına doğru yürüyordu. 24/02/26: genç kurgu 2.sırada

11.12.2018 Başlangıç. 08.08.2019 Bitiş. Ayakları kum tanelerine bata çıka ilerliyordu genç kız. Gözlerindeki yaş bitmişti peşinden gelen adam yüzünden. "Seni öptü!" Adamın sessiz haykırışını duymuştu. Artık sessiz kalamayacaktı ama avaz avaz bağıracak hali de yoktu. arkasını dönüp kafasını iki yana salladı üzgünce. Ve adamın bildiği bir gerçeği itiraf etti. "Ben bu elleri," dedi ellerini gözünün önüne getirip. Adam da sessizce onu izliyordu ama yıkılmışlığını görebiliyordu. Sonra elini dudaklarına götürdü. "Bu dudakları," yutkundu. "Sana saklamıştım." Gördü o gözlerde kırılan parçaları ve acımadan devam etti konuşmasına. "Ama sen istemedin!" Konuşurken şiddetli bir biçimde kafasını da sallıyordu. Adamın canı yüzüne vurulan gerçeklikle daha çok acımıştı. "Beni sen ittin Cihan, beni ona kendi ellerinle ittin. Şimdi hiçbir şeyimin ilki olamayacaksın!" Bu gerçeklik adamı mahvettiği gibi kadını da alt üst etmişti. Arkasını dönüp göz yaşları içinde paytak paytak yürümeye devam etti. "Ceylan!" O kudretli sesi duyduğunda, zaten zor yürüdüğü kumların üzerinde durdu fakat arkasını dönmedi. "Andım olsun ki o dudaklardaki izleri sileceğim, o ellerindeki izleri kendi ellerimle kazıyacağım. Hepsini kendi izlerimle yok edeceğim ve hepsi, senin ki kadar eşsiz olacak!" Ceylan & Cihan

Ben Amina . Eğreti gelin Amina. Kaçınız hikayemi biliyorsunuz ? Uzaklardan gelip yurdunuz da Sırat'ın kollarına sığınan Afganistanlı Amina 'nın yürek burkan öyküsü.

‎"Ne dediğinin farkında mısın sen?" dedi şoku üstünden atıp tüyler ürperten sesiyle. "Ne demek seviyorum?" ‎ ‎Gittikçe kararan bakışları ve beklenmedik tepkisi cesaretimi zedelerken şaşkınlığına vererek direncimi yitirmeden sözlerimi yineledim. ‎ ‎"Duydun işte" dedim güç bela yutkunurken. "Seni seviyo-" ‎ ‎"Kes saçmalamayı" diye gür sesiyle bağırmasıyla yerimde sıçrayıp dudaklarımı birbirine bastırarak bir adım geri gittim. ‎ ‎"Benim için kolay mı sanıyorsun?" dedim benden bağımsız titreyen sesimle. "Bana asla o gözle bakmayacağını bilmeme rağmen her yeni güne bugün beni fark edeceksin umuduna tutunarak uyandım ben." ‎ ‎"Yıllarca kardeşim dedim ben sana. Şimdi karşılık mı bekliyorsun?" Sesi öyle ürkütücü çıkıyordu ki bağırsa bu kadar etki etmezdi. Başını iki yana salladı. "Asla karşılık alamayacaksın duydun mu beni? İçinde yaşa bitir bunu." ‎ ‎Kalbime kor ateşler düşerken görüş açım puslandı. "Üç günlük heves değil benim duygularım" dedim hayretle. "Nasıl bitirmemi beklersin? ‎ ‎"Bana ne lan duygularından, bana mı sordun aşık olurken?" ‎ ‎Karşımda yıllarca tanıdığım adam değil de bir yabancı varmış gibi acımasızca sözlerini sarf ederken onu ilk defa sırf aşkımı itiraf ettim diye bu denli sinirden çıldırdığını görmek ruhuma ızdırap dolu acılar yüklüyordu. ‎ ‎"Aşık olacağım kişiyi seçseydim sence seni mi seçerdim?" ‎ ‎Sözlerimi umursamadan "bu konuşma aramızda hiç geçmedi Aysima" dedi her bir kelimeye zihnime kodlarcasına vurgu yaparak. "Anladın mı beni? Ne sen bunları söyledin ne ben duydum." ‎ ‎Kalbim acıyla sıkışırken hemen öylece kestirip atmasına izin veremezdim. Bu yüzden ilk defa sözlü olarak abi kelimesini bir kenara bırakıp ona ismiyle hitap ettim. "Ama Alparslan ye-" ‎ ‎"Alparslan deme lan bana!"

Yıllarca tek bir adamı bekledi... Onun gülüşünü, sesini, adını kalbinde taşıdı. Ama kader, onu bambaşka bir şekilde karşısına çıkardı... Bir hastane koridorunda, yıllar sonra gördü onu... Parmaklarında yüzük, yanında hamile eşiyle. O an, içindeki tüm umutlar sessizce söndü. Ve tam o anda - yeni bir hikâye başladı. Karanlık bir üniforma, yorgun bir bakış, ağır bir sessizlik... O asker, hayatına adım attığında her şey değişti. Geçmişin acısını, geleceğin belirsizliğini ve aşkın en gerçek hâlini öğrenecekti. "Bazen kalp, en beklenmedik anda yeniden atmaya başlar." *** "Baru-" diyemeden elini belime atıp kendine doğru çekti beni. Ne olduğuna anlam veremiyordum. "Ödeşmek adettendir." Diyince yutkundum. Belimi tutan eli beni göğüsüne sıkıca bastırdı. İşte şimdi köşeye sıkışmıştım. Yanında duran kolunu kaldırıp parmak uçlarıyla yanağıma hafifçe dokundu. "Ne...ne yapıyorsun?" Tekrar yutkundum. Ama boğazımdan geçmiyordu işte. Beni kendine daha çok bastırınca yanağıma dokunan eli boynuma kaydı. Gözlerim titredi adeta. Boynumdan enseme doğru çıktı. Ensemi sertçe kavradı ve yüzüme eğildi. "Sıradan olacak ama..." Tekrar sırıttı. Gözleri dudaklarıma kayınca iç çekti. Gözlerindeki yakıcı ifade yerli yerinde dururken, "öp beni." Dedi kararlılıkla. Ona vereceğim cevabı beklemeden dudaklarıma yumuldu. Öyle bir açlıkla öpüyordu ki dudaklarımı sömürüyordu. Çok sert davrandığı için dişlerimiz birbirine çarpınca ürperdim. Ama o durmadı. Çok sert davranıyordu. Hızına yetişmek asla mümkün değildi. Bu bir daha beni öpmesindi! ~Barut & Beyaz...