"Bazı oyunlar kazanmak için değil... hayatta kalmak içindir." Büyük bir vurgun. Kaçış için seçilen tek yer: Bermuda. Ama kaderin onlar için bambaşka bir planı vardı. Theron ve Dean... Sadece kaçmak istiyorlardı. Ama gözlerini açtıklarında kendilerini haritada bile olmayan bir adada buldular. İlk başta her şey normal görünüyordu. Ta ki gece olup o fısıltılar başlayana kadar... Bu ada yalnız değil. Bu ada yaşıyor. Ve onları izleyen şeyler... Sadece bedenlerini değil, ruhlarını da istiyor. Bir teklif sunuluyor: Oyunlar oynanacak. Hayatta kalanlar dilek dileyecek. Kaybedenler... sonsuza kadar bu adaya ait olacak. Zehirli tuzaklar, kanlı oyunlar ve kaçışı olmayan bir kabusta; güven, en büyük zayıflığa dönüşür. Ama bu sadece bir hayatta kalma savaşı değil... Kalpler de bu oyunun içinde. İhanetin ortasında doğan bir bağ... Ölümün kıyısında filizlenen duygular... Ve her şeyi yok edebilecek bir seçim: Sevdiğini kurtarmak mı... yoksa hayatta kalmak mı? Her karakterin bir sırrı var. Her sırrın bir bedeli. Ve bu oyunda... bedel her zaman kanla ödenir. Sonunda üç kişi kalacak. Üç dilek verilecek. Ama kimse şunu sormuyor: Bu dileklerin bedeli ne olacak? Ve en tehlikelisi... Gerçekten kazanan biri olacak mı?

Sina koca Dünya da yapayalnızlıktan ve yaşadıklarından kurtulmak için çareyi kendini öldürmekte bulması. Evde 5 kardeşi, 4 abisi ve 1 ikizi sayılacak bir kardeşi varken yapayalnız olmak ne acıydı ama...

18+ içerir. #GN서연 Kapı ağır bir sesle kapandı. Efsun olduğu yerde kaldı. Kaçacak yer yoktu-zaten kaçmayı da düşünmemişti. Sadece nefesini tuttu. Baran Ağa yavaş adımlarla yaklaştı. Odanın içindeki hava bile değişmişti sanki. Gözleri Efsun'un üzerinden hiç ayrılmıyordu. "Benden bu kadar mı korkuyorsun?" dedi alçak bir sesle. Efsun cevap vermedi. Ama geri de çekilmedi. Baran Ağa bir an durdu. Sanki onu tartıyormuş gibi. Sonra eli, yavaşça Efsun'un çenesine dokundu ve başını kendine doğru çevirdi. "Bak bana." Efsun'un gözleri onun gözlerine kilitlendi. İlk kez... korkudan başka bir şey vardı içinde. Sessizlik uzadı. Baran Ağa hafifçe eğildi, sesi bu sefer daha düşüktü: "Artık buradasın." Bu bir tehdit gibi değildi... ama bir sözden daha ağırdı. Efsun gözlerini kaçırmadı. Çünkü o an anladı- bu evde susmak hayatta kalmak demekti... ama bazen susmamak, daha güçlü olmaktı. |1970 cı yıl,mahalle|