wonibonnss
Sessizlik Sunoo için bir eksiklik değil, aşkın en çıplak hâliydi; kelimeler soyununca geriye kalan gerçek anlam gibi.
Jay ise seslerle büyümüştü, her duyguyu bir cümleye sığdırmaya alışmıştı. Ama onunla karşılaştığında, bazı şeylerin söylenmeden de taşabildiğini öğrendi.
Bir bakış, bir dokunuş, parmakların havada kurduğu yarım bir cümle... Hepsi aynı yere çıkıyordu: anlaşılmak değil, hissedilmek...
Ve zamanla fark ettiler ki aşk, konuşabilmek değil;
aynı sessizliğin içinde bile birbirini seçebilmektir.