trt de olmamızın acısını çıkarmak içindir

Amerika'nın ve dünyanın en ünlü kalp damar cerrahlarından olan Esme Er, bir ameliyat ve kısa bir tatil için İstanbul'a gider. Bu yolculuk sonunda hayatının tamamen değişeceğinden henüz haberi yoktur...

Adil ve Esme beraber İzmir'e kaçmayı başarmıştır ancak Adil, kızları Aleyna'yı tek başına büyütmek zorunda kalmıştır. Çünkü Esme doğumda oluşan bir komplikasyon yüzünden yirmi yıldır komadadır...

Esme için hayat; Karaköy sahilinde sürülen bir bisiklet, nergis kokulu bir dükkân ve sol kolundaki o hiçbir doktorun açıklayamadığı sızıdan ibaretti. Ta ki dükkânına o sümbülteber kokulu adam girene kadar. Adil, bir yabancı gibi girdiği o dükkânda Esme'nin tüm dünyasını altüst etmişti. Bakışlarındaki o tanıdık hüzün, sesindeki o gizemli öfke ve her gelişinde dükkânı saran o ağır koku... Esme neden bu adamın yanında nefes alamadığını, ismini duyduğunda neden kalbinin sıkıştığını bilmiyordu. Adil ise susuyordu. Esme'ye bakarken aynı anda hem dünyadaki en sevdiği varlığı hem de en büyük düşmanını görür gibiydi. Aynı odanın içinde, birbirine asla dokunamayan ama birbirinden de kopamayan iki lamba...

Hikayeyi dokuzuncu bölüme geri sarsak, konuşulmamış acılar, üzerinde durulmayan hisler nasıl anlatılırdı?

+18 • Tek bölümlük hikayeler.

Esme, çocukluğunu annesinin hırsları ve sevgisizliği arasında kaybetmiş genç bir kadındır. Geçmişinin yaraları hâlâ tazeyken hayatına giren Adil, onun yıllardır ördüğü duvarları yavaş yavaş yıkmaya başlar. Bir doktor ve bir hasta olarak başlayan hikâyeleri, zamanla iki yaralı insanın birbirine tutunma mücadelesine dönüşür. Fakat bazı travmalar yalnızca sevilerek iyileşmez. Esme geçmişiyle, ailesiyle ve zihninin en karanlık köşeleriyle savaşırken; Adil onu hayatta tutabilmek için elinden gelen her şeyi yapar. Ancak aşk bazen insanı kurtarmaya yetmez. Çünkü bazı yaralar tenin altında değil, ruhun en derin yerindedir. İhanetlerin, sırların, saplantıların ve affedilemeyen geçmişlerin gölgesinde ilerleyen bu hikâye; sevmenin her zaman kurtarmak anlamına gelmediğini, bazen en büyük aşkların bile trajedilerle son bulabileceğini anlatıyor. Bir aşk hikâyesi. Bir hayatta kalma hikâyesi. Ve en çok da, kırık bir ruhun sessiz çığlığının hikâyesi.

"Doğru dedin onu, aynı yatağa giren iki yabancıdan başka bir şey değiliz biz."

Dağlar, hırçın Karadeniz ve her sokağında başka bir umut taşıyan o şehir... Trabzon, sabahları sisle uyanır, akşamları yorgun hayallerle susardı. Deniz hiç durmadan konuşur, dalgalar kayalara çarpa çarpa insanın içine işlerdi Karadeniz bazen insanlara en ağır cezaları verirdi; içine çeker, sabırla sınar, acımasızca yoğururdu. Bazen de hiç beklenmedik bir anda yeni bir hayat sunardı. Bu hikâye, o hırçın dalgalarla sisli dağlar arasında geçiyordu. Esme, denizin rüzgârıydı; Adil, puslu dağlarda inatla yeşeren bir ağaç. Ve bir de güneş vardı bu hikâyede... Önünde duran tüm bulutlara rağmen, hep parlamayı seçen bir güneş.