​"Gözünü kırpmadan ölüme yürüyenlerin geride bıraktığı o son nefes, bugün soluduğumuz vatanın ta kendisidir."

"Tanıştığıma memnun oldum asi kız" Göz devirerek arkamı döndüm gerizekalı adama. "Ben hiç memnun olmadım şımarık bey" Güldüğünü duysam dahi arkamı dönmeden büyük adımlarla uzaklaştım olduğum yerden. Tekrardan yollarımızın kesişeceğini bilemedim. Ben asi kız değildim, ama ona asi kız ne demekmiş yumruğumu yüzüne yedirerek göstermesini çok iyi bilirdim. . . . Ben Güneş Asena Bolat, Yarbay Altay Bolat ve Binbaşı Asi Bolat'ın tek kızı. Benim hikayeme hoşgeldiniz, yalnız küçük bir uyarı burası girdaba benzer giren bir daha çıkamaz ;) Tabiki sizi bol bol kaos ve eğlence bekliyor. Ama ben anneme benzemem. Kimseyi affetemeyeceğim, vakti zamanında bize zarar veren herkesin soyunu kurutmak için geldim. Nerden bileyim intikam isterken hiç beklemediğim şeylerle karşılaşacağımı. Babam kadar olmasa da beni seven birini bulacağımı. Bilmeden bir yolculuğa çıkacaktık biz 3 süt kardeş. Kervanımıza sonradan katılacak kişilere şimdiden hoşgeldin diyelim mi? Güneş Asena Bolat. Hamza Alp Doğan. Mert Can Kara.

"Yaratılanın aşkından, yaradanı unuttuk... Sınadı bizi yarattığıyla..." diye fısıldadım hatunun dudaklarına doğru. Sesim kendi kulaklarıma bile bir yabancı gibi, feryat edercesine ulaştı. Eski, çok eski bir besteden biliyordum bu sözü ama hiç bugünkü kadar canımı yakmamıştı, hiç bugünkü kadar üstüme cuk diye oturmamıştı. Ben o büyük sevdanın içinde kaybolurken, kadere karşı durabileceğimi sanmıştım. Oysa şimdi, tam da o sözdeki gibi en büyük sınavımın tam ortasındaydım. Biraz daha yaklaştım. Aramızdaki o son mesafeyi de öldürüp dudaklarımı, canımdan çok sevdiğim o dudaklara bastırdım. Bu, her şeyi geride bırakan, tüm kelimelerin bittiği o son vedanın öpücüğüydü. Göğsüm sıkışırken, nefesim bir feryat gibi içimde kesilirken, kalbimin en derin yerinden yükselen o saf acı tüm bedenimi ele geçiriyordu. Yavaşça, ruhumdan bir parçayı onun teninde bırakarak dudaklarından ayrıldım. Tam o anda, karanlığın içinde parıldayan bir ıslaklık çarptı gözüme. Kapanan kirpikleri arasından süzülen tek bir damla yaş, şakağından aşağıya, beton zemine doğru akıyordu. Uyanıktı... Gitmek için kıpırdandığım ilk andan beri, belki de o rüyadan uyandığım ilk saniyeden beri uyanıktı. Gitmemem için yalvarmış, yalvarmalarının bittiği yerde ise bu sessiz gidişime uykunun arkasına saklanarak göz yummuştu. Konuşmadı. Sadece ağladı. Yutkundum, boğazıma batan cam kırıklarını umursamadan yüzüne doğru son kez fısıldadım: "Hoşça kal deniz kızı."

Mara'nın hayatı, sevdiği adamın aslında bir asker olduğunu öğrenmesiyle altüst olur. Tam hesap sormaya hazırlanırken Gökmen ağır yaralanır ve hafızasını kaybeder. Her şeyi hatırlar... ama Mara'yı hatırlamaz. ​Mara, sevdiği adamın gözlerinin içine bakarken onun için artık bir yabancı olduğunu fark eder. Gerçekler yavaş yavaş ortaya çıktıkça Mara daha büyük bir gerçekle yüzleşir: Gökmen başlangıçta ona bir görev için yaklaşmıştır. Peki ya sonra? Aşk mı gerçekti... yoksa başından beri her şey bir yalandan mı ibaretti? ​BÖLÜMLERDE KISA BİR ALINTI "GÖKMEN," dedim. "MARA, lütfen bana bak." "GELDİN," dedim zorla. "GELDİM," dedi. "Seni bırakır mıyım, geldim." "ÇOK ACIYOR." "GEÇECEK, lütfen bırakma kendini." Son duyduğum şey Gökmen'in sesi oldu. "MARA, hayır... hayır, gitme." Kaan'a bağırıyordu: "KARDEŞİM, SEVDİĞİM KADIN ÖLÜYOR. MARA."

Aynı köyde doğup büyüyen iki farklı beden; biri asker, biri öğretmen... Biri çocukluktan bu yana sevmekte güzel kızını ama haberi olmadan. Kesişti yolları seneler sonra bir bakkalda, sonra evde. Güzel kızı da onu sevmeye başladı ama güzel kızı sevdiğinin ondan sakladığı bir sır vardı. Saklanan bu sır; vatan için, vatanın her bir toprağında gözlerini bile kırpmadan şehit olanlar için... Gerçekleri duyduğunda affedebilecek mi güzel kızım diye sevdiği dağ keçisini? - Turan, hiç gitme. - Gitmem. - Söz mü? -Söz.

"Kanadı kırık her kuş iyileşmez ve sonsuza kadar gökyüzüne hasret kalır."

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara'ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara'da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza'nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara'ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Aklında sessiz bir şekilde korkutmadan onu bulmak vardı ama başına yediği darbe ile hayalleri sekteye uğramış ağzından da beklenmedik darbe ile bir inilti kaçmıştı. "Siktir!" Diyerek sesini yükseltti başının arka tarafını tutarak. Elindeki telefon yere düşüp etrafı hafif bir açı ile aydınlatınca arkasını döndü. Tam yüzüne okkalı bir yumruk yiyecekti ki ona gelen darbeyden ince bileği tutarak kurtulmuştu. Ve yerde çarpan cam sesleri. Elinde sımsıkı tuttuğu yarısı kırılmış vazo düşmüştü. "İMDAT,EVİME HIRSIZ BİR SAPIK GİRDİ!" Diye bağıran Alarcın ile neye uğradığını şaşırdı. Ensesine değen sıcaklık ile kafasının yarıldığını anlamış bulunmaktaydı. Bakışlarını ona korku ile bakan kızıl saçlı ve yeşil gözlü kadından ayırmadı. Saçları ve yeşil büyük gözleri ufacık ışıkta bile parlıyordu. Bileğini tutan kadın'ın korku ile çırpındığını görünce ona doğru bir adım atıp, "hayır hırsız değilim sakinl-"diyecekti ki bacak arasına gelen tekme ile "KES ŞUNU HIRSIZ DEĞİLİM" diyerek bağırdı. Canı acımıştı, sonuçta vurmulmayacak bir yerdi. Alarcın korku ile gözlerini yumduğunda, sakinleşmek için sabır diledi ve öyle konuşmaya başladı. "YÜZBAŞI KUTAY KURT" diyerek kendini tanıttı.

'Birini Vatan kadar çok sevmek.' Hain bir saldırı sonucu terör örgütü tarafından esir alınan Üsteğmen Uygar Karahanlı ile ülkenin en çok satanlar listesinde yıllardır bir numara olan yazar Hazar Arslan'ın nefes kesen hikayesi. Kesit: "Parmaklarını senden alsam hayatının anlamı olan yazmaktan seni mahrum bıraksam sana ölümden daha ağır bir ceza mı vermiş olurum?" titrek bir nefesi ölümün yüzüne bahşederken bakışlarım hala Uygarın çaresizlikten yok olmayı dileyen gözlerindeydi. Uygarın karnına aldığı yumrukları ağlayarak izlerken bıçağın tenimde sürtünüşünü hissettim. "Parmaklarımı benden alsan ne yazar? Benim ruhum bende olduktan sonra." Ruhumdan dudaklarıma dökülen bu ağır cümleden sonra Uygarın sol gözünden damlayan bir damla yaşa hüzünle baktım. Ne acılar gördü bu gözler, ne canların şehit oluşuna şahit oldu bu gözler.. Çaresizlik, adaletsizlik, hüzün, acı, kayıplar.. Hepsini yaşamasına rağmen hala karşımda dimdik durmasına hayran kaldım o an. Dünya başıma yıkılırken ben gökteki yıldızlara bakar gibi ona baktım. Sanki o an görünmeyen bir bağ oluşmuştu bu aciz iki ruhun arasında. Onun gibi çaresizliği iliklerime kadar hissederken gözlerimin önünde benim uğruma dökülen göz yaşlarına mani olmak için canımı vermeye razıydım. Yeter ki o gözler daha fazla hüzünle bakmasın şu aciz ruha. Uyarı⚠: - Hikaye şiddet içermektedir. - Hikaye yetişkin içerik içermektedir. - +18 sahneler mevcuttur

"Nasıl başarıyorsunuz ?" Dedi genç adam hayranlık barındıran gözlerle. Genç kadın kaşlarını hafifçe çatarak sordu. "Neyi ?" "Bu kadar duygusuz olmayı." Bu başta onu duraksatmış ardından küçük bir gülümseme katmıştı yüzüne. "Sizin gibi yeni mezun, gözü kara, içten deli dolu bir Polistim. Sonra..." Biraz soluklanmak zorunda kaldı. "Bir gün sevdiğim birisini kucağımda şehit verdim. İşte o gün anladım: Duygular bir sarmaşık gibi insanı sımsıkı sarmalıyor, ta ki boğana kadar. Sonra geriye sadece izleri kalıyor. Sizin deyiminizle duygusuz değilim ama duygularıyla savaşmayı öğrenen bir savaşçıyım. Yani anlayacağın insan duygularını kontrol etmeyi bilmezse, duyguları onu bir sarmaşık gibi boğar. Her şey bittiğindeyse geriye sadece izleri kalır." ••••• 30/05/2021 📖🖋️ 12/02/2024 📕🖋️ (Wattpad de Sarmaşık İzleri adındaki ilk kitap.)