Bir anne, doyumsuz ve gurursuz.. O anneyi yıllarca seven baba.. Aradan geçen yıllar.. Babasını öldüren aşk ya adamı yeniden doğurursa? 'Binbaşı Baki Baybars Arkan ya da Akıncı..' Tanrıya adanan, cehenneme doğmuş kızıl saçlı kız çocuğu.. Esaret altında 13 yıl.. Elizeveta.. Hayır! Adelya.. 'Kıdemli Yüzbaşı Adelya Yıldırım ya da Mamba ama asla Elizeveta değil.." "Rusya'da dünyaya geldim ama asla bir Rus olmadım. Türk'üm ben. Türk doğdum ve Türk öleceğim" ~Adelya YILDIRIM~

Yara hep kanar sen kabul tuttuğunu sanarsın ama o yara hiç geçmez AA geçti dersin herşey atatım dersin ama bir iz bir kişi bütün anılarını ortaya çıkar ve yaran kabuk bağladı diye sevinir iken tekrar hatırlasın her şeyi ve param parça olursun o yarda kanamaya deva eder..

Ailesinin canice katledilişine küçük bir çocukken şahit olan, yetimhane köşelerinde büyüyen ve devletin adeta çelikten bir silah gibi yetiştirdiği efsanevi bir istihbaratçı: Üsteğmen Asena Göktürk. ​Hayatı gizli görevlerde, yalnızlıkla ve ruhuna ördüğü o buzdan duvarların arkasında geçmiştir. Vücudu en ölümcül ilaçlara ve narkoza bile bağışıklık kazanacak kadar dayanıklıdır ancak kalbi, köksüzlük ve güvensizlik duygusuyla tamamen uyuşmuştur. Ta ki o güne kadar... ​Yüzbaşı Atalay Karahan... Hayatını tamamen askeriyeye adamış, kalbini aşka kapatmış ve tek bir fobisi olan sarsılmaz bir lider: Bir askerini bile şehit vermemek. Onun için komuta ettiği Alfa Timi, hayatta kalan tek ailesidir. ​Asena'nın yolu, Ankara'daki harekat merkezinden Albay Oğuzhan Sarsılmaz ve dahi MİT Analisti Kaan Akay'ın yönettiği büyük bir operasyonla Alfa Timi ile kesişir. Sivaslı bir duvar olan Savaş, keskin nişancı Timur, Karadenizli sıhhiyeci Turan, çılgın bombacı Yavuz ve genç teğmenler Alp ile Süleyman'ın oluşturduğu bu tim, Asena için sadece askeri bir birlik değil; hayatında ilk kez tadacağı "gerçek bir aile" olacaktır. ​Dağların kuralı sert, düşman acımasızdır. Ancak sarp kayalıklarda telsiz frekanslarına fısıldanan gizli bir ninni, buz tutmuş iki kalbi birbirine siper edecektir. Asena, Atalay'ın sarsılmaz korumacılığında ilk kez güveni ve aşkı tadarken; Atalay, timine katılan bu dişi kurdu canı pahasına korumak zorundadır. ​"Acıyı canlı canlı göğüsleyenlerin, birbirine siper olanların ve buz tutmuş dağlarda sessizce büyüyen bir aşkın epik mücadelesi başlıyor." ​Gölgede kalanlar, aile olmayı en iyi bilenlerdir.

14 Yıl önce eski sevgilisinin terk etmesiyle Moskova'ya annesinin yanına dönen Elena Natasha yıllar sonra general olan babası tarafından görevlendirilerek Türkiye gelir ve ondan aylar önce rehin alınan Kasırga adıyla Unvan kazanmış Binbaşı'yi kurtarmasını isterler,ama Elena'nin bilmediği birşey vardır 14 Yıl önce onu terk eden eski boksör sevgilisi artık rehin alınan Kasırga unvanıyla bilinen binbaşıdir... tıktok; vasely0 YouTube;kralmiralmişko (KİTAP TAMAMLANDIĞINDA DÜZENLEYECEKTİR.)

!!! Kitaptaki yazım hatalarını düzenlemeye almadım, genel anlamda yazım hatası olmasa da birkaç yerde vardır bilginize. *** "Ben senin oyuncağın değilim, her gece kimin için dokuz tane sigara yakıyorsan onun ol Yusuf Üsteğmen!" Kırgındı genç kadın göz yaşlarını silerek terk etti kurşun askeri. Bir sigara daha yaktı Yusuf giden kadının ardından. "İsminin hakkını veriyorsun, içimde Ukde kaldın." *** Bu kitaptaki olaylar hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Normalde öğrencilerime mantıklı kararlar vermeyi öğretirim. Kendim uygulamıyorum tabi. Çünkü şu an bir dağın içinde, beni vurup vurmayacağı belli olmayan bir adamlayım. Ve garip olan şu ki- en büyük problem bu değil.

Genç kadın sevdiği adamla uyuya kalmıştı oysa ona söylemesi gereken çok önemli bir şey vardı kafasını kaldırıp etrafa baktı ama sevdiği adam yoktu ''timur'' içini korku sarmıştı korku ile ayaklandı ''timur nerdesin'' etrafa göz gezdirdiginde gözüne takılan beyaz kağıda baktı eli titredi sahi en son ne zaman eli titremişti kağıdı eline aldı Deniz nasıl anlatacağımı bilmiyorum o yüzden uzatmadan anlatacağım biz okulda arkadaşlarım ile idaya girdik sen çoğu erkeğin dikkatini çekmiştin ama kimseye bakmıyordun bizde birgün cafede otururken seni gördük gurupta herkes ben tavlarım demişti ida bu şekilde başladı kusura bakma ama ben seni hiç sevmedim hem kızım biraz akılı olsaydın ya deseydin ki beni annem sevmedi elin oğlu neden sevsin deseydin ya ben seni hiç sevmedim ama gerçek bir şey vardı o da yatakta iyi olmandı bu seni azda çekilir olmana sebep oldu.... ❄ Genç adam atandığı tim ile en büyük darbeyi yemişti yıllar önce bir mektupla kaçtığı kadın bugün tam karşısında ifadesiz şekilde duruyordu boş bakıyordu ifadesiz oysa önce ona baktığında hep gülümserdi şimdi ise o terk ettiği kızdan bir şey yoktu.....

​"Gözünü kırpmadan ölüme yürüyenlerin geride bıraktığı o son nefes, bugün soluduğumuz vatanın ta kendisidir."

"Tanıştığıma memnun oldum asi kız" Göz devirerek arkamı döndüm gerizekalı adama. "Ben hiç memnun olmadım şımarık bey" Güldüğünü duysam dahi arkamı dönmeden büyük adımlarla uzaklaştım olduğum yerden. Tekrardan yollarımızın kesişeceğini bilemedim. Ben asi kız değildim, ama ona asi kız ne demekmiş yumruğumu yüzüne yedirerek göstermesini çok iyi bilirdim. . . . Ben Güneş Asena Bolat, Yarbay Altay Bolat ve Binbaşı Asi Bolat'ın tek kızı. Benim hikayeme hoşgeldiniz, yalnız küçük bir uyarı burası girdaba benzer giren bir daha çıkamaz ;) Tabiki sizi bol bol kaos ve eğlence bekliyor. Ama ben anneme benzemem. Kimseyi affetemeyeceğim, vakti zamanında bize zarar veren herkesin soyunu kurutmak için geldim. Nerden bileyim intikam isterken hiç beklemediğim şeylerle karşılaşacağımı. Babam kadar olmasa da beni seven birini bulacağımı. Bilmeden bir yolculuğa çıkacaktık biz 3 süt kardeş. Kervanımıza sonradan katılacak kişilere şimdiden hoşgeldin diyelim mi? Güneş Asena Bolat. Hamza Alp Doğan. Mert Can Kara.

"Yaratılanın aşkından, yaradanı unuttuk... Sınadı bizi yarattığıyla..." diye fısıldadım hatunun dudaklarına doğru. Sesim kendi kulaklarıma bile bir yabancı gibi, feryat edercesine ulaştı. Eski, çok eski bir besteden biliyordum bu sözü ama hiç bugünkü kadar canımı yakmamıştı, hiç bugünkü kadar üstüme cuk diye oturmamıştı. Ben o büyük sevdanın içinde kaybolurken, kadere karşı durabileceğimi sanmıştım. Oysa şimdi, tam da o sözdeki gibi en büyük sınavımın tam ortasındaydım. Biraz daha yaklaştım. Aramızdaki o son mesafeyi de öldürüp dudaklarımı, canımdan çok sevdiğim o dudaklara bastırdım. Bu, her şeyi geride bırakan, tüm kelimelerin bittiği o son vedanın öpücüğüydü. Göğsüm sıkışırken, nefesim bir feryat gibi içimde kesilirken, kalbimin en derin yerinden yükselen o saf acı tüm bedenimi ele geçiriyordu. Yavaşça, ruhumdan bir parçayı onun teninde bırakarak dudaklarından ayrıldım. Tam o anda, karanlığın içinde parıldayan bir ıslaklık çarptı gözüme. Kapanan kirpikleri arasından süzülen tek bir damla yaş, şakağından aşağıya, beton zemine doğru akıyordu. Uyanıktı... Gitmek için kıpırdandığım ilk andan beri, belki de o rüyadan uyandığım ilk saniyeden beri uyanıktı. Gitmemem için yalvarmış, yalvarmalarının bittiği yerde ise bu sessiz gidişime uykunun arkasına saklanarak göz yummuştu. Konuşmadı. Sadece ağladı. Yutkundum, boğazıma batan cam kırıklarını umursamadan yüzüne doğru son kez fısıldadım: "Hoşça kal deniz kızı."