Ηταν αρχές Νοέμβρη όταν ο κόσμος της 17χρονης Σμαράγδας γκρεμίστηκε σε μερικές λέξεις. Ο αδερφός της, ιπτάμενος της πολεμικής αεροπορίας, υπέγραψε αιώνια τιμή με τον θάνατο εν ώρα υπηρεσίας, αφήνοντας της κληρονομιά το όνειρο να ακολουθήσει την πορεία του. Πέντε χρόνια μετά, η Σμαράγδα μάχεται στο 3ο έτος της Σχολής Ικάρων για την αρχηγεία, καταφέρνοντας όσα ο αδερφός της είχε ήδη χαράξει. Και όλα φαίνονταν στρωτά μέχρι που μια νέα μετάθεση στην σχολή έρχεται και υπόσχεται μονάχα αναταράξεις. //Σμαράγδα και Αντώνης// (2022-)

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

«Αν εσύ δεν είσαι το κόκκινο, εγώ δεν είμαι το μαύρο. Κι αν μέλλει από το χέρι σου να διαλυθώ, τότε θα το δεχτω, σαν την πιο απόλυτη, ηδιστη και ολοκληρωτική καταστροφή μου.» (Ι) ΜΕΡΟΣ : «Υπάρχει κάτι για το οποίο θα ρίσκαρες την ζωή σου;» Ανασήκωσε το σώμα του στο κάθισμα. Περιεργάστηκε μερικά δευτερόλεπτα την ψηλόλιγνη μορφή της που έστεκε ακέραιη στο σκοτάδι και ύστερα της απάντησε. «Θα έδινα μέχρι και την ψυχή μου για να σε δω να καταστρέφεσαι.» (ΙΙ) ΜΕΡΟΣ : Η ύπουλη μορφή του χάους παραμόνευε, κοιτούσε με φθόνο την ελπίδα. Αδημονούσε να αναδειχτεί για μια φορά εκείνο νικητής. Το μαύρο του άρχισε να βρυχάται. Το κόκκινο της άρχισε να φθυρεται. (ΙΙΙ) ΜΕΡΟΣ : «Έχασες. Θυμήσου, όταν εγκαταλείπεις την βασίλισσα με τέτοιο τρόπο, υποχωρείς.» «Όχι! Ένας βασιλιάς δεν εγκαταλείπει ποτέ! Και εγώ δεν έχω μάθει να υποχωρώ σε τίποτα. Αντιθέτως. Ένας βασιλιάς, κάνει τους άλλους, να εγκαταλείπουν.» Ένοχη απόλαυση - Ολική καταστροφή Don't copy girlwhol0vesbooks© 2021 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

"Πως είναι δυνατόν;." Ρώτησε μέσα από τον λαιμό μου, η φωνή του ήταν τόσο βραχνή, ένιωθα να θέλω να εκραγώ από το ρήγος που πλημμύριζε το κορμί μου. " Όταν σε αντίκρισα εκείνη την ημέρα στο εστιατόριο, πίστεψα πως ήσουν απλά ένας πειρασμός." Συνέχισε. "Ηρακλή..." αναστέναξα. "Μα εσύ είσαι το κάτι άλλο." Είπε δυνατά. "Εσύ θα είσαι ή το βασανιστήριο μου, ή ο θάνατος μου ή το αντίδοτο μου." Συμπέρανε. "Διάλεξε ένα." Με πρόσταξε, ξεκολλώντας τα χείλη του από τον λαιμό μου. "Δεν καταλαβαίνω τι λες." Γέλασα ελάχιστα. Ο Ηρακλής αναστέναξε. Με τράβηξε κοντά του και έγειρε στο αυτί μου. Μην αντιγράψετε την ιστορία μου! Wattpad story 2025 All rights reserved ©️