Atalay, Barkın, Ceyhun ve onları durmadan sınayan, turuncu kafa

Hayatı Fransa'da geçen Jackson; sorumsuzluğu yüzünden kendini Karadeniz'de, en son çocukken gittiği memleketinde bulur.

"Lan, adam bana aşık olmuş diyorum dinlemiyor musunuz beni?" Bağırışlarıma rağmen karşımda gülen iki anguta bakıp yüzümü kapatan peçeyi hırsla araladım. Başıma ne geldiyse bu şerefsizleri dinlediğim için gelmişti. "Ne abarttın be oğlum! Hem maviş maviş adama bakarsan tabii aşık olur. Namusunla git gel demedim mi ben sana?" Yanındaki bedene vura vura gülen sözde yoldaşıma bakıp olduğum yere çöktüm. Onlar gülüyordu ama ben kelimenin tam anlamıyla sıçmıştım. "Abi, ocak başkanı bana nasıl aşık olabilir be! Nasıl? Lan, adam beni kadın sanıyor!" ***** bxb kurgudur. Küfür, argo içermektedir. Rahatsız olacakların okumalarını tavsiye etmem.

Hayatının son beş yılını unutan çete lideri Ecevit Maçkalı, Binbaşı Alpaslan lakaplı bir adam tarafından kaçırılır. O unuttuğu beş yılda yaptıkları yavaş yavaş gün yüzüne çıkarken, Ankara'nın Şehir Efendisi olabilmek için savaşlar başlar.

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.

"Ben yüreğimdeki bu sızıya da, yüreğimdeki sana da bir isim bulamadım elma kurdum. O yüzden senin adın kavuşmak olsun." Kapak @Percexes <3

|Tamamlandı.| Birbiriyle anlaşamayan iki ajanın hikayesi. Eşcinsel bir kurgudur.

Yaman Karer, küçük yaşta arkadaşlarıyla oynamak için geldiği Silopi'nin bir köyünden sabaha karşı kaçırılıp, yıllarını geçirmek üzere o dağa hapsedilir. Askeri bir kurgudur.

Birinci kurşun. İkinci kurşun, Ve son kurşun. Benim hayatım üç kurşunla ölüyor. Kundaktayken ana kucağında ağlıyor, çocukluğunda mezar taşlarına sığınıyor, büyüyor, koca delikanlı bir genç oluyor, korkudan sesi soluğu dahi çıkmıyor. Sessizce kan kusuyor. Sessizce kan kusuyorum. Elim, durmadan kalemime sarılıyor; bir umut... ah, bir umut ölmem diye. Beni her seferinde üç kurşunla vuruyorlar. İlk kurşun, annemin ölümü. Küçük bedenimden anne kokusunu çaldıklarında bende o gün tavana bakarak can veriyorum. Benim ilk kurşunum ailemin silahından çıkıyor. İkinci kurşun, mesleğimin aslında ailem için bir hiç olması. Kalemimin değersiz bir çöp parçası misali tutulup, kırılıp, mürrekeplerinin üzerime bulanması. Karalanmam. Düşlediğim bu yazarlık şöhretimin, aslında düzenlenmiş bir kurmaca olduğunu fark etmem. Ve üçüncü, son kurşun. Mazhar.... __ Ahmet Sâhir Cevahir, kendini arkadaşının sevda meselesinin tam ortasında bulur. Etrafında dönen yalanlar ve sırlarla kaplı bu entrikalar onu günden güne büyüyen bir meraka sürükler. Bu merak içerisinde daha başka duygulara sebebiyet verip onu köşeye sıkıştırdığında ise bazı şeyler artık daha nettir.