Bu şehirde aşk, zayıflık olarak görülürdü. Kurallar kanla yazılır, güç korkuyla ayakta tutulurdu. Merhametin bedeli ağır, güvenin ise neredeyse imkânsız olduğu bu karanlık dünyada herkes bir gün kaybetmeye mahkûmdu. Sarper... Şehrin en korkulan adamlarından biri. Adı geçtiğinde sesler kısılır, bakışlar yere iner. Güç onun elindeydi ama kalbi ilk kez söz dinlemiyordu. Şehlin... Karanlığın içine düşmesine rağmen ışığını kaybetmeyen, cesur ve inatçı bir kadın. Sarper'in tüm çabalarına rağmen ondan vazgeçmeyen tek kişi... Sarper onu kendinden uzaklaştırmaya çalıştı. Çünkü bu şehir masumları yaşatmazdı. Çünkü kendi karanlığının Şehlin'in hayatını zehirlemesini istemiyordu. Fakat bazı aşklar uzaklaştıkça bitmez; daha da derinleşir. Bazen insanın en büyük düşmanı karşısındaki değil, uğruna her şeyi feda etmeye hazır olduğu kişidir. Kurşunlar konuşacak... İhanetler ortaya çıkacak... Kan dökülecek... Ama iki kalp gerçekten birbirinden vazgeçmezse, kader bile onları ayıramaz. Peki bu hikâyede gerçekten bir ŞEHRİ-YÂR doğacak mı? Şehrin Sarper'i, sevdiği kadını korumak için ne kadar ileri gidecek? Bu şehir bir aşkı toprağa mı gömecek... Yoksa efsane olacak bir sevdaya mı tanıklık edecek? Çünkü bazı adamlar mafyadır. Ama bazıları... Sevdiği kadın için efsane olur. 🔥"Şehir karanlık olabilir... Ama onun için karanlığı ben yönetirim."🔥 💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬 📍Başlangıç: Sokakta 🏁Bitiş: Her an yanımızda... 💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬💬 📚 "MAFYA SİLÜETİ | ŞEHRİ-YÂR" başlığı ve kurgusu tamamen tarafıma aittir. Eserde yer alan olay örgüsü, karakterler, bölümler ve içerikler 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında eser sahibinin hakları ile korunmaktadır. İçeriğin izinsiz kopyalanması, çoğaltı

"Beni ittiğin o karanlıkta, yeniden doğabilir miyiz?" "Seni o uçurumdan iten ellerim, şimdi seni bırakmamak için titriyor." Geçmişin tozlu bağ yollarında, zifiri karanlıkta itiraf edilen sırlar ve imkânsız bir aşkın ilk kıvılcımları... ~İnsanlar Mazinin Kösteğidir.~ Fırat, elini belimden çekip yanağıma doğru götürdü. Parmak uçlarıyla, porselene dokunur gibi yüzümü okşadı. Sakallarının sertliği elimin tersine değdiğinde içimin titrediğini hissettim. İki yılın özlemi, o küçük dokunuşta patlama yaptı. Gözlerimi kapattım; onun sıcaklığı, onun varlığı benim için tek gerçeklikti. "Hala aynı kokuyorsun," dedi Fırat, sesi yumuşayarak. "Yağmurdan sonraki toprak gibi... Ben bu koku için iki yılımı feda ettim. Şimdi karşımdasın, dokunabiliyorum ama sanki hala bir hayal gibisin." "Bana hala kızgın mısın?" diye sordum fısıltıyla. Fırat derin bir nefes aldı, ciğerlerini benim kokumla doldurmak ister gibi. "Sana kızgın değilim Su. Ben kendime, seni koruyamadığım için kızgınım. Ama bitti. Artık o koca duvarların arkasına saklanmana izin vermeyeceğim. Sen benim limanımsın ve gemi eninde sonunda evine döndü." Gözlerimi açtığımda, Fırat'ın bakışlarındaki o sönmeyen yangını gördüm. O yangın, beni yakıp kül etmeye değil, ısıtmaya yeminliydi. İki yıl önce bıraktığım o hırçın çocuk, şimdi beni kollarıyla sarıp sarmalayan, tüm dünyaya kafa tutan bir adama dönüşmüştü. Fırat'ın o heybetli gölgesinde, ilk kez gerçekten döndüğümü, gerçekten "Su" olduğumu hissettim. Elimi elinden çekmek istedim ama o, parmaklarımı daha da sıkı kenetledi. "Gitme," dedi sadece. "Bu gece değil. Hiçbir gece." O an anladım ki; kader bizi ne kadar uzağa savurursa savursun, Fırat benim döküleceğim tek denizdi. Ve bu dağ başında, yıldızların altında başlayan bu dans, yarım kalan hikayemizin en görkemli başlangıcıydı. GEÇMİŞ