"Ben sana kibar cümleler kuramam Lalin. Ben sana taparım,ben senin için adam vururum,ben seni omuzlar o ormandan çıkartırım...Ama konuşmayı bekleme benden. Benim lisansım bu." Bir tarafta motor yağı ve ter kokan bir geçmiş, diğer tarafta parfüm ve ihanet kokan bir gelecek. Kârun için Lalin, altı yıl önce dükkanının kapısından çıkan o son umuttu. Kârun Şahkaran; ruhu alevlerle mühürlenmiş, merhameti bir yangında bırakmış, soğuk ve kusursuz bir canavar. O, yıkmak için yaratılmıştı; ta ki kurbanı olarak seçtiği kadının, aslında tek ibadeti olacağını anlayana kadar. Diğer tarafta Lalin Sırmahan. İsmi gibi parlayan, naif ama bir o kadar da ateşe yakın. Kârun'un nefret ettiği bir soyadının tek varisi, ama aynı zamanda onun karanlığındaki tek ışık. Kârun, Lalin'e bakarken sadece bir kadını görmüyordu; o, diz çöküp tapınacağı bir ilahı, her hücresine hükmedeceği bir mülkü ve geçmişinden gelen o sızlayan yaranın tek ilacını görüyordu. Bu, sıradan bir aşk hikayesi değil; günahın ve tutkunun, nefretin ve sadakatin en karanlık tonuyla yazılmış bir devrin kapanışıdır. Bu, sadece bir aşk hikayesi değil; bir adamın kadınına duyduğu hastalıklı bir tapınma, bir kadının ise karanlıkta bulduğu tehlikeli bir yuva.

Yetişkin içerik barındırır... "Kolyen nerede?" diye sordu Sezgin. Ses tonu ayarlayamadığı bir sinirle kaplıydı. Sezen'in eli boynuna gidip kolyenin yerini yokladı. Gözleri yere odaklandı. En son nerede çıkardığını düşündü. Ah! O, kolyeyi hiç boynundan çıkarmamıştı ki! Düşmüştü. Yere dalan gözlerini Sezgin'e kaldırdı. Sezgin artık daha yakınındaydı. "Belkide..." dedi duraksayıp Sezen'e biraz daha sokuldu ve devam etti, "Sana kolye yerine bir kelepçe takmalıydım. Hem o zaman, benden kaçamazdın da." ... Kendine yeterince alan açan adam tutuşunun ivmesini azalttı. Sezen'le göz göze olmalarına rağmen ona tepeden bakıyordu. kısık sesiyle, "Beni çok sinirlendirdin Sezen. En azından senden hırsımı almamın artık bir yolu var değil mi?" Diye bir kaç kelimeyi ağzında yuvarlayarak konuştu. Sezen ne olduğunu anlamadan Sezgin'in dudakları onu esir almıştı. Baskıcı öpüş baruta değen ateş misali odayı alev alev yakarken Sezen'in bu yangını durdurmaya niyeti yoktu. Tam tersine beklediği sanki buymuş gibi ona ihtirasla karşılık verirken yanan ateşi harlamaktan başka bir şey yapmıyordu. Zar zor dudaklarını ayıran Sezen nefes nefese konuştu, "Burada olmaz gidelim." Dedi. Sezgin onun dudaklarını tekrar esir almadan önce, "Seni tam olarak burada; küçük odanda ve daha küçük olan yatağında becermek istiyorum." Dedi. Sezen daha karşı çıkacak zamanı bulamadan kendini yatağa yüz üstü uzanmış şekilde buldu. 01 Ağustos 2020🖋️ 01 Ağustos 2022 ♾️

Lalin, abisinin en yakın dostu, çocukluğunun Kılıç Abisi olan o adamın sarsılmaz duvarlarını yıkmaya yeminliydi. Kılıç ise yıllardır bastırdığı o vahşi arzuyu, sadakat ve ihanet arasındaki o ince çizgide saklamaya çalışıyordu. Ancak bir gece, loş bir koridorda abisinin sadece birkaç adım ötesinde, o görünmez çizgi geri dönülemez bir hırsla aşıldı. Ne bir öpücük, ne bir nezaket... Sadece yılların biriktirdiği bir patlama ve her darbede mühürlenen bir günah. Kılıç, o geceden sonra arkasına bakmadan kaçabileceğini sandı. Ama Lalin'in tenine kazıdığı o izler ve kulaklarından silinmeyen o inlemeler, ona en büyük hapishanesi olacaktı. Bir adam, kardeş bildiği dostunun evinde, onun kardeşine duyduğu bu karanlık açlıkla nasıl yaşayabilirdi? İhanetin kokusu terine karışmışken, Kılıç için artık kaçacak hiçbir yer yoktu. Lalin ise bu ateşin içinde yanmaya değil, o ateşi yönetmeye kararlıydı.

Aden... Fazla hızlı yaşayan, kuralları umursamayan, geceleri sabaha bağlayan bir üniversite öğrencisi. Babası için bu artık bir hata değil, utançtı. Ve çözüm basitti. Onu, en güvendiği adama göndermek. Tufan Pala. Babası için eski bir dost. Şehir için saygı duyulan bir adam. Ama Aden için... Tehlikenin ta kendisi. Siyah gömlekleri kadar karanlık bir karakter. Mesafeli. Sert. Kontrol manyağı. Aden onun evine ceza olarak gitti. Ama kimse Tufan'ın gözlerinde yanan o kıvılcımı hesaba katmadı. Aynı çatı altında iki inat. İki ego. İki sır. Tufan'ın sakladıkları, Aden'in görmemesi gereken şeylerdi. Aden'in içindeki yangın ise Tufan'ın kontrolünü kaybettirecek kadar güçlüydü. Bu bir aşk hikâyesi değildi. Bu, takıntının başlangıcıydı. Ve bazı adamlar sevmez... Sahip olur. Perestiş, aşktan daha yoğun duygulardır..