"Sapagkat sa sandaling binuksan ng tao ang kaniyang mga mata sa katotohanan, kailangan din niyang yakapin ang sakit na kalakip ng pagkaunawa." At sa gayong liwanag ng pagkamalay, si Velasco ay nangungulila sa kaniyang kaibigan; isang pagkauhaw na hindi masukat, pagnanasa na lumalaban sa katuwiran ng laman. Umusbong sa kaniyang puso ang pait, sapagkat ang babae na kaniya lamang sa panaginip ay kailangan niyang ibahagi sa daigdig na walang habag. Doon pinasan ni Velasco ang bigat ng pag-ibig na may kasalanan: isang pag-ibig na ginawang dasal, isang dasal na dinaluyan ng lihim na nagpupuyos. Sa pagsasalaysay ng pagnanasa at pananabik, ng pusong bihag ng pag-ibig na hindi maangkin, ito'y isinulat sa mga pahina ng panahon, gaya ng mga dekadang lumilipas sa ilalim ng araw na walang tinag. Kung saan sa bawat paghinga ay may pagsisisi, at sa bawat pag-usal ng Aba Ginoong Maria ay naroon ang kaniyang pangalan: banal sa wika ng pananampalataya, ngunit mortal sa init ng laman... Filipina.