Bölümlerler yazdıkça gelmektedir. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Bir sabah uyandım ve hayatım başkasına aitti. Aynı yüz, aynı eller, aynı kumral saçlar. Ama yatağım ipekti, tavan oymalı taştı ve karşımda gözleri kızarmış, yılların yorgunluğunu taşıyan bir adam vardı. Beni tanıyordu. Ben onu tanımıyordum. ------- Bu dünyada büyücüler ve cadılar doğduklarında birbirlerine bağlanıyor ve ben hafızasız, geçmişsiz bu dünyanın en güçlü kralının cadısıyım. ------ 728 yıllık bir adam beni beklemişti. Ben ise onu hiç tanımamıştım. Ama bu dünya beni tanıyordu. Ve biri çok önce bu gerçeklerin hepsini elimden almıştı. Şimdi geri istiyorum. Hatırlamak tehlikelidir. Ama unutmak daha tehlikeli.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Telefonu elime alıp numarayı girdikten sonra Ercü Amca'ya baktım. "Ne yazacağım?" Sormamı bekliyormuş gibi öne atıldı ve "Pezevenk tohumu yaz," dedi hemen. Ağzım kararsızca açılıp kapanırken "Bu, biraz ağır değil mi?" diye sordum. "Numaramı mahkemeye verip beni dava edebilir." "Burada hakaret ettiğin kişi o değil, benim. Sonuçta o, benim tohumum ve seni dava etmeyeceğime söz veriyorum Dora. Dediğimi yap." "Parmaklarını falan kıvırmadığına emin misin?" dedim kuşkuyla. "Bunu yaptıysan yeminin geçersiz sayılır." Her zamanki gevrek, neşe dolu kahkahasını attı. "Ben bir kötürümüm evlat," diye hatırlattığında omuzlarımı düşürdüm. Haklıydı, istese bile bana kusursuz bir yemin veremezdi. Alt dudağımı kemirerek istediği şeyleri yazdım. "Eklemek istediğin başka bir şey var mı?" "Vicdansız hergele, hayırsız evlat, soysuz piç-" "Bu doğrudan şahsına hakaret," diyerek onu uyardım. "Onun soyu da benim ve seni dava etmeyeceğimi söyledim. Elini korkak alıştırma Dora, hadi yaz ona. Bu yaşlı adamın intikamını al." "Ehm tamam," dedim pes ederek ve bildiğim en vurgulu hakaretleri düşündüm. "Mankafa, ahlak yoksunu, kibir yuvası, kokuşmuş surat, sen işe yaramaz yırtık bir galoşsun ve tek vasfın insanların bileğine takılıp onları rahatsız etmek." Yazdıklarımı yüksek sesle okuduğumda Ercüment Amca neşeyle güldü. "Galoş oldukça yaratıcı, bunu sevdim. Hemen gönder." "Bunlar doğrudan hakaretler. Kesinlikle beni dava edecek." "Bunu yapamaz," dedi kendinden emin bir tavırla. "Yapacak olursa karşısında dedesini bulur." "Teşekkür ederim ama bu, beni hiç rahatlatmadı. Hatırlatırım seni bir bakım evinin kapısında buldum. Hem de aidatını ödemediğin için sokağa atılmıştın."

"Seninle küçük bir anlaşma yapalım, tatil boyunca benimle sevgili rolü yapmanı istiyorum" Gülmeye başladım. "Sen çıldırmışsın"