Lise yılları; ilk aşkların, kopmayan dostlukların ve sonsuzmuş gibi gelen hayallerin mevsimidir. Ama bazıları için lise, sadece bitmek bilmeyen bir geri sayımın sahnesidir. Güneş Akar için hayat, dört duvar arasına sığdırılmış ilaç kokuları ve ucu bucağı olmayan bir sessizlikten ibaretti. Ta ki o sessizliği Egemen Aranlı'nın gülüşü bozana dek. Ortaokuldan beri kalbinin her atışını ona adayan Güneş için Egemen, ulaşılamayacak bir zirve, dokunulamayacak bir gökyüzüydü. > "Seni sevmek, öleceğini bile bile bir çiçeği sulamak gibiydi. Ben kurudum, ama sen hala her bahar başka ellerde açıyorsun." Güneş, yıllardır biriktirdiği mektuplarla Egemen'e görünmez iplerle bağlandı. O, 12. sınıfın popüler ve ulaşılamaz genci; Güneş ise onun fark edemeyeceği kadar solgun bir 11. sınıf öğrencisiydi. Ancak zamanın kum saati hızla boşalırken, Güneş'in artık sessiz kalmaya niyeti yok. Ölüm kapıyı çalmadan önce son bir oyun oynamak istiyor: Fark edilmek ve sonra sonsuza dek kaybolmak. Egemen, hiç tanımadığı bu kızın gidişiyle sarsılacak mı? Yoksa Güneş, bir mektubun satır aralarında mı unutulup gidecek? "Beni kaybettiğinde, kim olduğumu değil; kimin seni bu kadar çok sevdiğini anlayacaksın, Egemen Aranlı."

Yanlış Mesaj, Doğru Kişi Bir mesaj... Yanlış kişiye giderse ne olur? Pelin sadece arkadaşına içini dökmek istemişti. Ama "gönder" tuşu küçük bir ihanet yaptı ve mesaj, eski sevgilisi Kaan'ın ekranına düştü. Silinemez. Geri alınamaz. Ve en kötüsü... görüldü. Bir anda başlayan bu garip yazışma, iki eski sevgiliyi hiç planlamadıkları bir konuşmanın içine sürüklüyor. Laf sokmalar, yarım kalan hesaplar, beklenmedik itiraflar ve bolca "yazıyor..." anı arasında, Pelin ve Kaan fark etmeden yeniden birbirlerinin hayatına sızıyor. Ama bu sefer hiçbir şey eskisi gibi değil. Çünkü bazen en dürüst cümleler... yanlışlıkla gönderilir. Yanlış Mesaj, Doğru Kişi, bir hatanın nasıl hikâyeye dönüştüğünü anlatan; eğlenceli, samimi ve yer yer kalbe dokunan bir texting romantik komedi. Peki ya sen... Yanlış kişiye mesaj atarsan, gerçekten yanlış mı olur?

Karanlık her zaman korkutucu değildir, Lara... Bazen insan en çok karanlıkta kendini bulur. Seninle ilk karşılaştığım günü hatırlıyor musun? Herkes senden uzak dururken, ben sana biraz daha yaklaşmak istemiştim. Çünkü gözlerinde bir şey vardı... Kaçmaya çalışan ama aynı zamanda yakalanmak isteyen bir şey. Bu hikâye bizim hikâyemiz. Ne tamamen doğru, ne tamamen yanlış. Ne masum, ne de tamamen kirli. Bir gece... sadece tek bir gece... Her şeyi değiştirdi. Sen benden kaçtın. Ben seni buldum. Çünkü bazı bağlar kopmaz, Lara. Sadece daha tehlikeli hale gelir. Eğer bu mesajı okuyorsan, bil ki artık çok geç. Ben çoktan sana ait oldum. Ve sen... İstesen de istemesen de... bana. "Karanlık Aşktan Gelen Mesaj" Aşkın en tehlikeli haliyle tanışmaya hazır mısın?

Kan yeminimdir Bu benim ha bu Karadeniz benden canımı almadıkça ben bu kadının elini bırakmayacağım.... Antep'in köklü bir aşiretine doğmak, bir kadının kaderini doğduğu gün mühürlerdi. O ise bu mührü beyaz önlüğüyle bozmuş, yaraları iyileştirmeyi seçmişti. Ancak hayatın en derin yarası, abisinin gidişiyle açıldı. Abisinin son nefesinde bıraktığı o vasiyet, onu mezuniyet cübbesiyle Trabzon'un hırçın yamaçlarına savurdu. Karadeniz'in sisli dağlarında, tarım ve hayvancılıkla toprağa can veren, ticaretiyle şehre hükmeden bir adam... Dağların sertliği yüzüne, denizin hırçınlığı ise karakterine işlemiş bu adam için hayat; disiplin ve sadakatten ibaretti. Şehrin her taşında izi olan bu sert Karadenizli, vasiyetin peşinden gelen bu yabancı doktorun gelişiyle, bugüne kadar kurduğu tüm düzenin sarsıldığını hissedecekti. Güneydoğu'nun ağır töresi ile Karadeniz'in hırçın dalgaları bir vasiyetin gölgesinde çarpışırken, sadece bir doktor olarak değil; bir yabancı olarak girdiği bu şehirde hem hayatları kurtaracak hem de kendi hayatının en büyük sınavını verecekti. "Bazen kaçmak istediğin kader, seni hiç bilmediğin bir kıyıya fırtınayla atar. Ve o fırtınada kaybolmak, aslında kendini bulmaktır."

Buz, üzerine düşen her gölgeyi saklar ama her kırığı belli eder. Ben o kırıkların içinde bir yıl boyunca nefesimi tuttum; şimdi ise boğulmak için değil, buzun soğuğunda yeniden doğmak için geri dönüyorum. Göz kamaştıran o beyaz sonsuzluk, kimileri için bir başarı sahnesi, onun içinse yarım kalmış bir feryattı. Tam bir yıl önce, patenlerinin bıçağı buzu değil de sanki ruhunu kesmiş gibi arkasına bakmadan uzaklaşmıştı. Kaçtığı şey sadece pist değil, aynadaki yorgun yansımasıydı. Zihni, mükemmeliyetin ağırlığı altında ezilirken, her düşüşünde kalbinden bir parçanın o soğuk zeminde kaldığını hissetmişti. Bir yıl süren o uçsuz buçaksız sessizlik, iyileşmek için değil, aslında ne kadar eksik olduğunu anlamak için verilmiş bir araydı. Şimdi ise karşısında, bakışları buzdan daha keskin, disiplini ise fırtına kadar sert bir adam duruyordu. Adamın gözlerinde sadece bir sporcu değil, kendi geçmişinin yankılarını gören bir usta vardı. Onu tekrar o pistin ortasına iten, sadece bir antrenörün emri değil; ruhunun o keskin soğuğa olan aşinalığıydı. Aralarındaki çekim, bir kurtarılma hikayesi değildi. Bu, iki yaralı ruhun aynı pistte birbirini kanatmadan nasıl ayakta tutacağını öğrenme savaşıydı. Kız, bir yılın yüküyle titreyen dizlerine rağmen ilk adımını attığında, adamın sert duruşunun ardındaki o gizli şefkat, buzun sertliğini eritmeye yetti. Dram, sadece dökülen terlerde değil; her figürde yeniden canlanan o eski korkularda saklıydı. "Bazen vazgeçmek, en büyük direniştir; ama geri dönmek, kendi küllerinden bir gökyüzü inşa etmektir."

Montana'nın sert rüzgarlarıyla dövülen, dış dünyaya kapalı Blackwood Kasabası, sadece tozlu yolları değil, ihanetin en soğuk halini de saklamaktadır. Kasabanın şerifi, yıllar önce terk ettiği bu yere, kalbinde büyük bir kırgınlıkla geri dönmüştür. Ancak dönüşü, kasaba tarihindeki en vahşi cinayet zincirinin başlangıcına denk gelir. Bu seri katil, kurbanlarını sadece öldürmekle kalmıyor; her birini kasabanın geçmişindeki gizli aşkların ve ihanetlerin birer anıtı gibi sergiliyor. Şerif, cinayetleri çözmeye çalışırken, bir zamanlar hayatının aşkı olan kişinin de bu karanlık listenin bir parçası olduğunu fark eder. Katil, her adımda ona bir zamanlar güvendiği insanların aslında kim olduğunu hatırlatmaktadır. Aşkın ve nefretin birbirine karıştığı bu kasabada, her ipucu şerifi daha derin bir ihanete ve kendi geçmişindeki o büyük hataya sürükler. "En güvenli liman sandığın kalp, bazen fırtınanın tam merkezidir; ihanet sızdığında ise geriye sadece kan ve küller kalır."

SANA DÖNEN YOL TANITIM "Bazı yollar gidilmek için değil, geri dönülmek için çizilir." Pera Keskin; Ankara'nın ayazında büyümüş, adaleti sadece bir meslek değil, cübbesine nakşedilmiş bir onur nişanı olarak kabul etmiş bir Cumhuriyet Savcısı. Yıllar önce çocuk kalbinin en büyük sırrını, abisinin en yakın arkadaşına duyduğu o imkansız ve derin aşkı İstanbul'un kalabalığına gömüp gitmişti. Hukuk Fakültesi'nin soğuk koridorlarında idealleriyle ısınırken, Ankara'yı ve o puslu anıları zihninin en kuytu köşesine hapsetti. Ancak geçmiş, siz onu unuttuğunuzda değil, o sizi çağırdığında başlar. Tozlu raflardan inen bir terör dosyası ve beklenmedik bir tayin, Pera'yı kaçtığı şehre, Ankara'ya geri döndürüyor. Şimdi elinde sadece kanun kitapları değil, yıllar önce yarım bıraktığı bir hesabın faturası da var. Bir yanda vatan topraklarını koruyan ANKA TİMİ, diğer yanda adaletin keskin kılıcını tutan Pera... Ve tam merkezde; abisinin "silah arkadaşı", Pera'nın ise "çocukluk yangını" olan o adam. "Adalet, kör bir kadının elindeki terazi olabilir; ama aşk, en keskin gözlerin bile göremediği bir pusudur." "Bir kadının en büyük savaşı, kalbiyle cübbesi arasına sıkıştığı andır." "Kaçtığın her şehir, seni eninde sonunda başladığın sokağa bırakır." "Bazı sırlar toprağa değil, üniformaların göğüs kafesine gömülür."

KİTAP TANITIMI: KIRIK IŞIKLAR "Bazı yaralar sargı tutmaz, sadece daha karanlık bir odaya ihtiyaç duyar." Yeni bir ülke, yabancı bir dil ve bavuluna sığdırdığı kısıtlı umutlar... Hayatını yeniden inşa etmek için Türkiye'ye taşınan genç bir kadın, yanında sadece en sadık dostu olan kedisini getirmiştir. Hem eğitimini sürdürmek hem de geçimini sağlamak için durmadan çalışan bu hayat dolu ruh, neşesini en büyük zırhı olarak kullanır. Onun dünyası; sıcak bir kahve, kedisinin mırıltısı ve sokağa saçtığı pozitif enerjiden ibarettir. Ancak taşındığı yeni mahallede, tam karşı apartmanın penceresi bu aydınlığın bittiği yerdir. Karşı dairede, perdelerin ardına saklanmış, dış dünyayla bağını koparmış gizemli bir adam yaşamaktadır. Dağınık görüntüsü, tekinsiz tavırları ve adeta bir uçurumun kenarındaymış gibi duran halleriyle mahalleli için o, sadece bir "bağımlı" veya kaçılması gereken bir "gölge"dir. Kimse o daireden sızan sessizliğin nedenini bilmez. Biri hayatın tüm renklerini üzerinde taşırken, diğeri siyahın en koyu tonuna mahkûm olmuştur. İki apartman arasındaki o dar sokak, zamanla sadece bir mesafe değil; sırlar, tehlikeli alışkanlıklar ve iyileşmesi imkansız sanılan ruh kırıkları arasında bir köprüye dönüşecektir. Merak, korkuyu yendiğinde; karşı dairedeki o kırık ışıklar ya genç kadını da karanlığa çekecek ya da sokağın en kuytu köşesini aydınlatacaktır. "Işık her yerden sızar ama sadece kırık olanlar gerçeği yansıtır."

"Herkes gökyüzündeki o muazzam dansı izler; ama kimse sahnenin yanışını fark etmez." Gece ile Ay... Onlar, gökyüzünün en bencil ve en görkemli hükümdarları. Gece, karanlık bir kuyu gibi derinleşirken; Ay, onun kalbine saplanmış gümüş bir hançer gibi parlar. Birbirlerine olan tutkuları kadim bir yasadır: Gece olmadan Ay'ın parıltısı bir hiçtir, Ay olmadan gece sadece kör bir boşluktur. Bu, birbirini var eden, birbirini tüketen, devasa ve gürültülü bir döngüdür. Herkes bu aşkı bilir, herkes bu aşka şiirler adar. Peki ya yıldızlar? Hiç düşündünüz mü; o milyarlarca ışık noktasının da bir kalbi, bir aidiyeti var mıdır? Yoksa onlar sadece bu büyük aşkın dekoru mudur? Yıldızların aşkı, Ay'ın kibrinden uzaktır. Onlarınki, dokunmanın imkansızlığına duyulan bir sadakattir. Bir yıldızın bağlı olduğu şey, ne Gece'nin soğuk koynu ne de Ay'ın yapay ışığıdır. Onlar, kendi içlerindeki devasa nükleer yangınlara, kendi yok oluşlarına ve birbirlerine olan o milyonlarca ışık yılı mesafedeki sessiz selamlarına bağlıdırlar.

VELMORA AKADEMİSİ Gece çöktüğünde bazı kapılar açılır... ve o kapılardan girenler artık eskisi gibi çıkmaz. Velmora, sıradan bir okul değildir. Duvarları fısıldar, koridorları izler ve her sınıf... bir sınavdan fazlasıdır. Vampirler, kurt adamlar, cadılar, periler ve adı bile anılmayan varlıklar burada aynı çatı altında eğitim görür. Ama bu akademide öğrenilen şeyler ders kitaplarında yazmaz. Burada güç, kontrol edemediğin şeydir. Ve sırlar... seni hayatta tutan tek şey olabilir. Yeni gelen öğrenciler için Velmora büyüleyici bir masal gibi görünür. Ta ki gecenin gerçek yüzüyle tanışana kadar. Çünkü bu okulda herkesin bir geçmişi vardır... ve bazı geçmişler asla gömülü kalmaz. Dostluklar tehlikelidir. Aşk, daha da tehlikeli. Ve güven... burada yapılan en büyük hatadır. Velmora Canavar Akademisi'nde ya kendi karanlığını kabul edersin... ya da o karanlık seni yutar. Bazı hikâyeler anlatılır. Bazıları ise sadece hayatta kalanlar tarafından hatırlanır.