☆Kovalamaca bir seri olacaktır ve ilk kitabı bitmiştir.İkinci kitap yayınlanmaktadır. Westveil kasabasında yaşayan Dawn'ın hayatı bir akşam aldığı ölümcül bir kovalamaca oyununa davet mesajıyla değişir ve bu oyunda hem kendi sırlarıyla hem de arkadaşlarının ondan sakladığı sırlarla yüzleşmek zorunda kalırken aynı zamanda hayatta kalma mücadelesi de verecektir.

Yazarlar için okur gözünden tavsiyeler

𝐁𝐚𝐳ı 𝐤𝐚𝐥𝐩𝐥𝐞𝐫 𝐤ı𝐫ı𝐥ı𝐫, 𝐛𝐚𝐳ı𝐥𝐚𝐫ı 𝐢𝐬𝐞 𝐝ü𝐧𝐲𝐚𝐲ı 𝐛𝐢𝐫𝐥𝐢𝐤𝐭𝐞 𝐲𝐚𝐤𝐚𝐜𝐚𝐤 𝐤𝐚𝐝𝐚𝐫 𝐭𝐞𝐡𝐥𝐢𝐤𝐞𝐥𝐢 𝐚𝐭𝐚𝐫... ✷

Son kez bir ilkbahar sabahına uyandık. Ve ilkbahar o güne hapsoldu. Mavi gökyüzü, çiçek açmış ağaçlar, yumuşak bahar rüzgârı... Bir gecede tüm renklerimiz gri bir dumana dönüşüp insanoğlunun üzerine çöktü. O sabahla birlikte gençliğimiz, umutlarımız ve hayallerimiz de o ilkbahar sabahı gibi geride kaldı. Artık büyümek zorundaydık. Artık o umutlu gençlik değildik; sorumluluklarımız vardı. Yuva dediğimiz yeri korumak için daha güçlü ayağa kalkacaktık. Bir arada kalacaktık. Hayatta kalacak ve belki de başkalarını hayatta tutacaktık. İnsanlığımız için savaşacaktık. Merhaba arkadaşlar, umuyorum ki yazdığım satırlarda ve karakterlerde kendinizden bir parça bulursunuz. Size, her şartta bizi ayakta tutanın umut etmek olduğunu öğreten ve hatırlatan bir kitap olur. Düşüncelerinizi yorumlarda belirtebilirsiniz. İyi okumalar dilerim. :)

Fransız İhtilali'nden sonra monarşinin temelleri çatırdadı. Halk ipleri eline aldı, demokrasi dünya genelinde yaygınlaştı. Artık cinsiyet ya da statü fark etmeksizin her reşit birey ülkesinin yönetiminde söz sahibi olacaktı. Öyle söyledi aydınlar. İnsanın en derindeki hırsına oynadılar, kurtlar ve köpeklerle ortak yanına. Kazandılar. Perdelerin ardına gizlendi ihtişamlı tahtlar. Sıradan insanlar her zaman kendisine sunulanı bildi. Medyanın sunduğu renkli haberlerle ezberlediği düşünce kalıplarını kendisine ait zannetti. Eski köleler bir kağıda mühür basarak birkaç efendi arasında seçim yaptı ve buna özgürlük dedi. "Bataktayız!" diye bağırdı bir adam. "Kaybediyoruz!" Perdelerin ardını bilen, "Hayır, batak değil." dedi sakince. "Papaz kaçtı."

İlk Yayın Tarihi: 9 Şubat 2026 ​"Bir arkeolog olarak toprağın altında geçmişi ararken, bir gün o geçmişin tam ortasına düşeceğimi hiç hayal etmemiştim." ​Seray için hayat; kazı alanları, tozlu kitaplar ve tarihin sessiz tanıkları olan antik parçalardan ibaretti. Ancak İstanbul'un kalbinde açılan o gizemli çukur, onu sadece toprağın altına değil, tam beş yüz yıl öncesine, 1451 yılının kışına sürükledi. ​Avucunda yanan, sırrını çözemediği o mühürle; ne olduğunu anlamadığı bir çağın, entrikalarla dolu bir sarayın ve henüz 'Fatih' olmamış ama gözlerinden ateşler saçan bir sultanın kucağına düştü. ​Şimdi Seray için hayatta kalmak, o paslı dikişlerle dolu yarasından daha zordu. Bir yanda kendi zamanına dönme arzusu, diğer yanda II. Mehmed'in sarsılmaz korumacılığı ve omuzlarına binen cihanın yükü... ​Tarih kitaplarında okuduğu o büyük fethin eşiğinde, Seray sadece bir tanık mı olacaktı yoksa o meşhur tarih sayfalarını kendi elleriyle mi yeniden yazacaktı? ​"Ben buraya ait değildim ama onun gözlerine baktığımda, ilk kez kendimi evimdeymişim gibi hissediyordum." ​Zamanın durduğu, mühürlerin konuştuğu ve kalplerin savaştığı bir hikaye başlıyor.

(3 KİTAPLIK BİR SERİ OLACAKTIR. 1.kitap bitti, 2. kitap yazım aşamasında.) Meslek bazında babasını örnek alarak genç yaşında bir dağ tırmanıcısı olan Elowen Shepherd, babasını aşık olduğu dağlarda kaybedeceğini bilmiyordu. Bir akşam vakti babasının çıktığı son dağdan cesedinin geri döndüğünü öğrenen Shepherd, babasının yokluğu ile yıkılır. Henüz acısını yüreğinde yaşayamadan babasının yarım bıraktığı dağ serüvenini tamamlamaya karar verir ve son kez olmak şartı ile kendini dağlara teslim eder. Her bir taşını terle, telaşla ve buruk duygularla aşıp zirvesine çıktığı sarp dağın en tepesinde onu bekleyen yabancıdan haberi yoktu. Ayağının altındaki taşın kayması ile her şey sonlanmıştı. Vücudu paramparça olurken ölümün nefesini ensesinde hissetmişti, ardından gözlerini yumarak ölüme boyun eğmişti. Ancak gözlerini tekrar aralayabilmeyi ve aşina olmadığı Seledhor adlı doğaüstü varlıkların olduğu bir evrende gözlerini açacağını bilmiyordu. Daha da ilginç olanı, bazı kişilerin Elowen'ın aslında buraya ait olduğunu ve onun 400 önce bu evrende yaşayan yaşam dolu bir prensesin ruhunu barındırdığını söylemesiydi. Peki ya eski yaşamı ile ilgili en ufak bir anıya sahip olmayan Elowen, Seledhor'da nasıl yaşayacaktı? Kendisinin bile bilmediği anılara sahip olmayı başarıp yaşamını rahatça sürdürebilecek mi yoksa her geçen gün aklını biraz daha kaçırarak ölüme daha da mı yaklaşacak? Eski yaşamında tanıdığı birileri ona yardım edebilir miydi? Daha da iyisi, sevdiği adam onu bir kez daha sevebilir ve anılarına kavuşmasında yardımcı olabilir miydi? "Zaman beni unuttuysa ben de ona kim olduğumu hatırlatacağım." "Zaman seni unutmadı Elowen, zaman seni yeniden doğman için sakladı."

"Alt kirpik çizgisi hafif belirgindi, uykusuzluktan değil çok düşünmekten gibiydi..." Bu dünyada aşk; üzeri acılarla kapatılmış bir mezar taşıydı ve bu insanlar o mezarın etrafında el pençe divan durmuş yas tutanlar değil, mezarı kazanlardı. Aşk bir ölüm kalım oyunuydu. Onlarsa oyuncuları, baştan yazanları. Bu, sadece bir aşk hikayesi değildi. Bu; kalplerin seslerini susturamayan bir dünyanın en çarpıcı isyanıydı.. "Kül yasası madde on; Saray hanedanına karşı yöneltilen her türlü hücum ve suikast teşebbüsü, faili için helâk hükmü doğurur ve bu fiil intihar mesabesindedir. Hayatta kalmayı murat eden her fâni kul, evvelâ Hakk Teâlâ'ya, ardından devlet nizamına hürmet ve itaat ile mükelleftir. Tanrı'nın mukaddes ahkâmını inkâr eden, halkı kin ve adavete sevk eden, taşkınlık ve fesat ile cehennemi müstehak kılan her kimse; Hakk'ın adalet urganıyla dara çekilip idam edilecektir. Ruhları Hakk'a rücü ettiğinde cehennem azabına dûçar olurken, günaha bulanmış cesetleri dahi bu fâni âlemde sahtî bir cehenneme teslim kılınacaktır." K.A. "Sevmek mi haramdı yoksa sevdiğini göstermek mi? Biz mi günahkardık yoksa atan kalplerimiz mi? Vur ateşe bir kadeh daha sevgilim, Bir gece iki günün artık ne önemi vardı ki?" (Bahsi geçen şahıslar tamamen hayal ürünü olmakla birlikte evren kör olmayanlar için fazla bilindiktir.)

"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***

Güneş battığında, av başlar. Vampirlerin hüküm sürdüğü bu karanlık çağda tek bir umut ışığı var: İsyancı Sahir. O, yıllarca bir vampir gibi yaşamış, karanlığın tadına bakmış biri. Ancak şimdi gündüzleri bir kan bankasında sıradan bir memur maskesi takarken, geceleri vampirleri ve mafyaları avlayan acımasız bir avcıya dönüşüyor. Nihai amacı yeryüzündeki tüm vampirleri yok etmek olsa da, Sahir'in savaşı sadece kılıcıyla değil. O; vampir, avcı ve aşık bir adam kimlikleri arasında sıkışıp kalmış durumda. Ama pes edemez. Geçmişin vicdanı yakasını bırakmıyor. Aldığı canların ve döktüğü kanların kefaretini ödemek zorunda. "Kan Kefareti" başlıyor.