"Fadime Koçari bana lütfen falan dedi. Trabzon'a harbiden pembe kar yağacak." "Trabzon'a pembe kar yağar mı bilemem ama Furtuna Konağı'na kırmızı kar yağacak."

Fadime Koçari gizlice flörtleştiği İso Furtuna tarafından kaçırıldıktan sonra abisi Adil Koçari onu güvenliği için Amerikaya gönderir.İki yıl sonra Karadenize geri dönen Fadimeyi İso canı pahasına korumaya başlar.

"Seni kullandım, İsmail Furtuna."

Mavi bakışlarında bir şey vardı. Aslında birden fazla şey. Fadime anlamlandıramadı çoğunu ama o bakışların vadettikleri arasında bir şeyi ayırt edebildi. "Yanındayım," diyordu, "Buradayım, güven bana..." Güvendi Fadime. Önündeki günler ne getirecek, ne yaşanacak, bilmiyordu. Ama o an Fadime, yaşayacakları ne olursa olsun, İso'nun yanında olacağına inandı.

★- İki düşman aile, iki düşman köyde kaç sevda kül olabilirdi? Masumlar daha kaç kere toprağa girecekti ve kan davası akıp gidecekti?

İki düşman ailenin, barış için heba ettikleri çocuklarının aşkı... Bu bir fan kurgudur. Karakterler diziden esinlenilmiştir.

"Taşacak Bu Deniz" dizisinden ilhamla kaleme alınan bu hikâye, Fadime ve İso'nun kaçmaktan yoruldukları duygularla birbirlerine sürüklendiği bir aşkın izini sürüyor. Fadime'nin cesur ve içten anlatımıyla, iki yalnız kalbin çarpıştığı anlar; bastırılmış arzuların, söylenemeyen sözlerin ve her şeye rağmen vazgeçilemeyen bir bağın nasıl doğduğu gözler önüne seriliyor. Mevcut senaryodan izler taşıyan bu kurguda, tüm olaylar Fadime ve İso'nun tutku dolu ilişkisi etrafında şekilleniyor.

The bridge had always divided Furtuna and Kochari. Stone from stone. Blood from blood. Hate from hate. Until one summer evening, a pale girl with beads in her braids met a blond boy with sea-blue eyes, and for a moment, centuries of war forgot their names. Years later, when buried secrets rise and trust turns to ash, they return to the place where everything began. Some loves heal. Some destroy. And some are born already doomed, waiting only for the sound of a single gunshot to fulfill their fate.

Fadime için kıyamet, İso'nun öldüğü gün kopmamıştı. Asıl kıyamet, aylar sonra ona bir yabancı gibi baktığı o ilk gün koptu. İso'nun hafızası, başkalarının elleriyle yeniden kurgulanmış, Fadime'ye olan aşkı silinmiş ve yerine bir düşmanın soğukluğu yerleştirilmişti. Herkes İso'nun öldüğünü sanırken, Fadime onu hayatta tutan nefesi duyuyordu. Ama o nefes artık ona ait değildi. İso, karşısında duran kadını aşkla sarmalarken, Fadime'yi sadece düşmanının kızı olarak görüyor ona attığı her nefret dolu bakışta, Fadime'nin kalbinde yeni bir yara açılıyordu. Fatih, iyilik perisi maskesiyle bu enkaza destek olurken, aslında Fadime'yi kendi elleriyle öldürüyordu. Şimdi Fadime, ya İso'nun ona olan o nefretiyle yaşamaya devam edecek ya da İso'yu kurtarmak için zihnindeki o sahte dünyayı başına yıkacaktı. Hatırlanmak bir lütuftu ama unutulup bir düşmana dönüşmek, ölümden daha ağır bir cezaydı.

Karadeniz'de sadece deniz değil, nefret de köpürür. ​Yüz yıllık toprak davasıyla birbirine düşman iki soy: Koçari ve Furtuna. Onların savaşı, kanla yazılmış onur meselesidir. ​Zorba ve gözü kara Furtuna varisi, düşmanının en değerli varlığını, Karadeniz'in hırçın kızını kaçırır. Amacı, onu intikam için bir pazarlık aracı yapmaktır. Ancak soğuk kelepçelerin ötesinde, fiziksel esaret yerini vicdan ve itiraf edilemeyen bir sevda arasında sıkışan tehlikeli bir çekime bırakır. ​Düşmanın zulmü ve merhameti arasında kalan kız, kalbindeki kelepçeyi çözebilecek midir?