"Furtuna ve Koçari... Birbirine düşman iki soyadı, aralarına kan girmiş iki hayat." Yıllar sonra Karadeniz'in puslu yollarında karşılaştıklarında, İso ve Fadime'nin arasında sadece bir kan davası yoktu; söylenmemiş sözlerin, yarım kalmış bir çocukluğun ve bastırılmış bir öfkenin ağırlığı vardı. Kader, onları Şeytan Bükü virajında, bir heyelanın ortasında yakaladı. Yollar kapandığında ve ölüm nefesleri kadar yaklaştığında, kaçacakları tek yer birbirlerinin "düşman" bildiği o gözlerdi. Bu fiziksel yıkımın altından belki sağ çıkabilirlerdi ama kalplerindeki enkazdan kurtulabilecekler miydi? "Çünkü en ağır enkaz, toprak altında kalanlar değil, söylenmemiş sözlerdir."

Trabzon'un sis kokan yaylalarında başlayan bir hikâye... İso Furtuna ve Fadime Koçari, geçmişte aileleri arasında iş hayatından süregelen sert düşmanlıkların gölgesinde büyümüş iki isimdi. Yıllar sonra ikisi de o sisli dağları, eski hesapları geride bırakıp kendilerine bambaşka hayatlar kurmak için farklı yollara savruldu. Her biri kendi dünyasında geçmişlerini unutmadan yeni bir başlangıç yapmıştı. İso Furtuna zamanla Türkiye'nin devlet ortaklı en büyük savunma sanayi şirketlerinden biri olan Persouro'nun kurucu iştiraklerinden biri hâline gelirken, Fadime Koçari hukuk dünyasında saygın bir kariyer inşa etmişti. Fakat hayatın en beklenmedik oyunlarından biri onları yeniden karşı karşıya getirecekti. Savunma Bakanlığı tarafından Persouro'ya kurum avukatı olarak atanan kişinin baş düşmanlarının kızı olan Fadime Koçari olması, İso'nun aklının ucundan bile geçmeyecek bir ihtimaldi. Geçmişin sisleri henüz tamamen dağılmamışken, yıllar önce birbirinden uzaklaşan iki hayat bu kez iş dünyasının keskin ve stratejik koridorlarında yeniden şekilleniyordu. Artık karşılarında sadece eski bir düşman değil; güç, sorumluluk ve geçmişin gölgeleriyle örülü karmaşık bir ortak kader vardı. İsmail Furtuna ile Fadime Koçari, geçmişten kaçıp yeni hayatlar kurduklarını sanarken, hayat onları aynı masanın iki ucuna getirmişti. Belki de zaman, düşmanları karmaşık bir düğüme dönüştürmek için bekliyordu. Şimdi önlerinde tek bir soru vardı: Bu karşılaşma bir başlangıç mıydı, yoksa hayatın ustaca attığı yeni bir kördüğüm mü? Bu eserde anlatılan olaylar, kişiler ve kurumlar tamamen kurgusal olup hayal gücünün ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya kuruluşlarla herhangi bir benzerlik bulunması tamamen tesadüfidir.

❝bu düşmanlık ebedi fadime koçari, sevda gibi❞ ! isfad kurgusudur.

Bana "Sen yaşayacaksın," dediğinde kastettiği şey bu olmamalıydı. Bu çocuk kendine hiç mi değer vermiyordu? Başkasına, hem de düşmanı olan bir başkasına sıkılan kurşunun önüne atlamak neydi?

"Fadime Koçari bana lütfen falan dedi. Trabzon'a harbiden pembe kar yağacak." "Trabzon'a pembe kar yağar mı bilemem ama Furtuna Konağı'na kırmızı kar yağacak."

Bataklığın kıyısında, kimsenin uğramadığı bir yerde başladı her şey. Suyun sessizliği, gerçeği saklamak için yeterince derindi. Onu kurtardığında, sadece bir hayatı kurtardığını sanmıştı. Ama o anı gören gözler, gerçeği değil... görmek istediklerini seçti. Bir nefes, bir dokunuş, bir anlık yakınlık- Ve ardından gelen fısıltılar. Köyde yayılan sözler, masumiyeti kirletmeye yetti. Artık ne anlatılanlar susturulabiliyordu ne de bakışlar inkâr edilebiliyordu. Çünkü bazı yalanlar, gerçeğin kendisinden daha hızlı akar. Ve bazı suçlar... Hiç işlenmemiş olsa bile bedelini ödetir.

Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.