sen... sen gerçekten hamile misin?" bir çırpıda sormuştu. Kendimi cesaretlendirmeye çalışarak konuşmaya başladım. " evet ben... bende bunu söyleyecektim... bu.." devam edemeden Meriç kolumu bırakarak benden bir adım uzaklaştı. Bu tavrı beni korkutsa da vazgeçmeyecektim. " doğruymuş.." hafif yan dönerek tv yi işaret etti. " o.. o karnında ki..." devam edemeden gözlerini sıkıca kapatıp açtı. Ona inanmıştı. En korktuğum şeyi yaşıyordum şuan, izin vermemeliydim. Açtığı arayı kapatarak yaklaşıp elini tuttum. " yalan söylüyor Meriç... yemin ederim seni aldatmadım" dedim ağlayarak. Tuttuğum elini bebeğini hissetsin diye karnıma götüreceğim sıra da elini hızla çekti. " bu defa sana inanmayacağım... beni her defasında kandırmana rağmen hep affettim seni.. ama bu.." Başlangıç ~ 30.06.2020~

Bir seri katil ve onu yakalamaya çalışan gazetecinin hikâyesi... Yetişkin içeriktir.

❝Sadece on üç ay buradayım. Aşık olmak, sarhoş olmak, ve hayatımda ilk kez kendim olmak istiyorum.❞ ON ÜÇ serisinin birinci kitabıdır.

İnsan gördüğüne mi aşık olur, hissettiğine mi? Kader mahkumu olan Musa evvelden beri aşık olduğu Yüsra'dan mektup aldığında, hayata küsmek üzeredir. Aşk satırları tutuşturur ve mektupların arkası kesilmez. Ancak onun hiç ummadığı, köyün veterineri, evde kalmış diye adlandırılan Rana olduğunu bilmiyordur. Yazılan satırlarda Yüsra'yı bulmayı beklerken, hep o kızı buluyor ve delirme noktasına geliyordur. İkizi İsa'nın ise, küçüklüğünden beri ona yapışan Koca Meraklısı beşik kertmesiyle başı derttedir. Önceleri kız başına türlü işler açtığı için birbirlerinden adeta nefret eden ikili, seneler sonra yine bir yanlış anlamayla karşı karşıya kalacak ve birbirlerine mecbur kaldıkları bir hafta geçireceklerdir. İsa, tombul diye dalga geçtiği kızın adeta bir huriye dönüştüğünü görünce, kızı sahiplenmeden, kıskanmadan edemez. İki kardeşin hayatı aynı anda şekillenir. Tıpkı doğdukları anda olduğu gibi... İkisi de asıl kalp ikizlerini bulabilecek midir?

"Karım olmanı her şeyden çok istedim . Lütfen kal, kollarımda uzan ." **** -Şiddet, küfür ve yetişkin içeriklidir- "Tüm bunlar ne zaman bitecek?" Gittikçe gerilen bedenini görebiliyordum. Yüzünde samimiyetten uzak bir gülüş belirdi. "Tüm bunlar bitse de Savcı Hanım , bizim evimiz burası." Kaşlarım hafifçe çatıldı. Ne demek istediğini anlamamıştım. "İma ettiğin şeyi anlayamadım." Gayette anlamıştım ama bir mantığa oturtamıyordum. Yüzündeki garip gülümseme yerli yerindeydi. Masada biraz eğilerek aramızdaki mesafeyi azalttı. "Anlamayacak bir şey yok Savcı Hanım. Aşkta ve savaşta her şey mübahtır. Ve savaşın sonunda barış gelene, adalet yerini bulana kadar senin yerin benim yanımdır. " Masadan kalkarak tepemde dikilmeye başladı. Kaşlarımı çatarak kafamı yukarıya kaldırdığımda ona benim bir eşya olmadığımı söyleyecektim ki o benden önce davranarak konuşmasını tamamladı."Tıpkı bunca zaman benim yerimin de senin yanın olduğu gibi. Söyledim Savcı Hanım. Aşkta ve savaşta her şey mübahtır." Adım sesleri uzaklaştığında ve gözden kaybolduğunda ben hala karma karışık bir şekilde arkasından bakıyordum. Ben neyin içerisindeydim?

Bu hikaye dark romance türüdür. İçerisinde ağır toksik ilişki, aşırı possessive erkek karakter, esaret, manipülasyon, şiddet ve +18 sahneler bulunmaktadır. Gerçek hayatta bu tür davranışlar kabul edilemez, tamamen kurgudur. Bu tarzı sevmiyorsanız lütfen okumayın.

•Efsunlu Bir Köy Rüzgarı• Yoğun yetişkin sahneler içermektedir. #anlaşmalıevlilik #zorakievlilik #bursaköyü #köykurgusu #smut

Rivayet odur ki; Anka yanacağı vakit göğün en yüksek yerine çıkar, kanatlarını son kez karanlığa açar ve kor ateş olmadan evvel en kıymetli tüyünü yeryüzüne düşürürmüş. O tüye Şehbal denirmiş; kimin avucuna düşerse ona baht getirirmiş. Ateşe yaklaş, çünkü Anka yanmadan Şehbal olmaz. Bir borç varmış, bir anlaşma yapılmış, bir yangın çıkmış. Bir yıkımın adını Muhrip koymuşlar, bir yangının adını Alaz. Kaderlerini kor ateşle birbirine bağlamışlar, o yangının adını aşk koymuşlar. Karanlık bir sokağa bir ağıt düşmüş, bir kadın ateş olmuş yürümüş. Bir adam ölüme koşarken sevda denen ateşe düşmüş. Bir kurşun saplanmış göğsüne, bir çift göz değmiş gözüne. Yiğitmiş, dünyaya diz çöktürmüş, yiğitmiş, kızıl saçlı bir kadının önünde diz çökmüş. "Efsaneye inanıyor musun?" Yüzünde gizemli bir tebessüm belirdi. "Efsanelere mi bilmiyorum ama bazı hikayelerin insanı seçtiğine inanıyorum." Gözleri gözlerimi buldu. "Efsanelere değil, sana inanıyorum." Bir kibrit çak, yansın karanlıklar. Ateşe yaklaş çünkü yanmadan yazılmaz masallar.

"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

Tanrılar öldü. Titanlar sustu. Ve dünya, dağ büyüklüğünde cesetlerin gölgesinde bilmeden yaşamaya devam etti. En azından halk bilmeden yaşadı... Bir zamanlar Olimpos'u titreten ilahi varlıkların çürüyen bedenlerinden hâlâ kan sızıyor... İlahi Kan. Bu kanı içenler, birkaç saatliğine tanrıların gücüne dokunabiliyor. Krallıklar bu yüzden savaşıyor, şehirler bu yüzden yanıyor, insanlar bu yüzden canavarlaşıyor. Bedelini ise habersiz canlar, halk ödüyor. Tanrılar yokken onların gücü hâlâ paylaşılıyor. Ama kimsenin bilmediği bir gerçek var. Bu sır ortaya çıkarsa dünyayı ayakta tutan bu kanlı düzen çökecek. Eğer saklanırsa tanrı cesetlerinden doğan bu yeni çağ sonsuza dek sürecek.