İhanetin açtığı yaralar, yasak bir bağlılığı susturabilir mi? Sena, Alkan'ın kalbini kırdı. Affedilmek imkânsız görünüyor. Ama kalbin bildiği tek şey var: Ondan vazgeçmek mümkün değil. Alkan, öfkeyle yanan gözlerinde hâlâ onu tutuyor. Bağ, ihanetin bile silemediği kadar güçlü. Fakat sürüde dengeler değişirken, her karar daha büyük bedelleri beraberinde getiriyor. Ve geçmişin karanlığından yükselen sırlar... Onları ayırmak için mi açığa çıkacak, yoksa birbirlerine daha da bağlamak için mi? Bu, aşk ile ihanetin, sadakat ile gücün sınandığı bir yolculuk. Ve hiçbir sır, kalbin seçtiği kaderi sonsuza dek susturamaz...

Bekar bir anne! Bekar bir baba! Farklı kültürlere sahip, farklı coğrafyalarda doğup büyümüş iki karakter! Anlaşmalı ilişkiye başlarlarsa nasıl olur? - "Odan güzelmiş," dedim Mirşad'a dönerek. Bakışlarını üzerimdeki tişörtte olduğunu görünce mahcubiyetle gülümsemeye çalıştım. "Ozan Ali üzerime kustu, yanımda giyeceğim bir şey yoktu. İzinsiz dolabından giyinmek zorunda kaldım." Gözleri gözlerime tırmanınca utanç içinde kaldım. "Kızdın mı?" Cevap vermedi. "Kızdın tabii!" Biri izinsiz eşyalarımı karıştırsa ben de sinir olurdum. "Çok özür dilerim gerçekten. Giymemem gerek..." "Eflin," dedi sözümü keserek. "Kızmadım, neden kızayım böyle bir şeye. Şaşırdım ama kızmadım." Gözlerinin içine baktım, iyi hissetmem için mi böyle söylüyor sorusunun cevabını aradım. "Gerçekten mi?" "Gerçekten," dedi içten şekilde gülümseyerek. "Ayrıca çok da yakışmış," derken üzerime baktı tekrardan. "Hep benim dolabımdan mı giyinsen acaba?" "Kocaman duruyor, neresi yakışmış?" "Yanılıyorsun, çok yakışmış." Muzır bakışlarına karşın yapay bir kızgınlıkla dizimdeki eline vurdum. "Dalga geçme benimle. İyi hissedeyim diye yalan söylemene gerek de yok. İdareten giydim, yakıştığı falan yok." "İnan dalga geçmiyorum," dedi anlam veremediğim bakışlarla beni izlerken. Neden bu kadar derin bakıyordu ki gözlerime? "Bana ait olan ne varsa en çok sana yakışır, bir sana yakışır."

Güç, kontrol ve takıntı... Bazı evlerde sevgi bile bir emir gibidir. Yade Sanem Yiğit babasını toprağa verdikten sonra hayatını yeniden kurmak ister ama Pulsar Averin, o gece Yade'yi yanında tutmaya karar verir. Malikânenin duvarları sessizdir... kuralları değil. Pulsar Averin'in dünyasında ise tek bir kural vardır: direnmek acıyı uzatır. Bu karanlık dünyanın içinde hiçbir yara ardında iz bırakmadan kapanmaz. Kurşun iz bırakır, ten hatırlar. "Seçeneklerin var gibi davranıyorsun ama sana daha önce de söyledim, bu evden içeri adımını attığın andan itibaren hiç olmadı, olmayacak da."

​"Gözünü kırpmadan ölüme yürüyenlerin geride bıraktığı o son nefes, bugün soluduğumuz vatanın ta kendisidir."

Asla pişman olmak istemiyordum! Buraya gelme sebebim de buydu, tek sebebim yani. Ölümle burun buruna olmak, onlarla yüzleşme hissi uyandırıyordu bende. Hayatım da verdiğim en değerli kararlardan biriydi buraya gelmek. Çok düşünmüştüm. 'En kötü ne olursa olsun' demiş kapıyı çarpıp çıkmıştım. Ve şimdi yıllar önce de' en kötü ne olacaksa olsun 'diyip çarpıp çıktığım kapının önündeydim. Hayallerime saygı duymayan insanları terketmiştim ve 8 yıl sonra tekrar terkettiğim yerde onların yanındaydım. Ama bu sefer hayallerimin fazlası vardı elimde... Asker olmak, aile olmak... Geçmişi tekrar yazmak... Pişman olup, keşke dememek...

İris Acar, şehrin unutulmuş bir köşesinde bulunan küçük restoranını ayakta tutmaya çalışan genç bir kadındır. Mafyayla, silahlarla ve suç dünyasıyla hiçbir ilgisi yoktur. Ta ki bir gece yanlış kişi sanılarak kaçırılana kadar. Karahan Kara'nın adamları büyük bir hata yapmıştır. Hedefleri başka bir kadındır ancak iş işten geçmiş, İris kendini şehrin en tehlikeli mafya liderinin karşısında bulmuştur.

"Tamam güzelim, anladım. Nazlısın biraz, hadi nazını bitirde bana geçelim. Merak etme kendi evim, yalnız olacağız." diyerek kolumu çekiştirdi. 'Bırak' diye bağıracağım an, tam o an sert bir kemik kırılma sesi duyuldu. Şu an bir adam Koray'ı yumrukluyordu. Dışardan bakan bunun bir taciz olduğunu anlardı çünkü. Koray'a acımıyordum, ama benim yüzümden başka birinin başının belaya girmesini istemezdim. Kolundan tutup sakinleştirmek ister sesimle konuştum. "Lütfen bu kadar yeter, başınız belaya girsin istemem." Adam birden bana döndü. Siyah çehresi o kadar keskin, buz gibi ve hissizdiki ben bile korktum. Sertçe kolumdan tutup çıkaşa doğru sürüklemüye başladı. "Napı-" Bağırdığında irkildim. "KES SESİNİ!" Siyah arabanın ön kapısını açıp beni içeri fırlattı. Bildiğin fırlattı. O an hissettiğim duygu sadece korkuydu. Kimdi bu adam? Benden ne istiyordu? Efsun♡Demir Bu kitap gerizekalı, mal, salak bir kız içermektetir. Öyle okuyun. Bu benim ilk kitabım. Bir çok kişi gibi ilk kitabımın konusu aşık mafya. Fazla klişe ve cringe, biliyorum. Ama taslakta bir sürü mükemmel kurgular var ve onları kendimi geliştirmek için harcayamazdım. Eğer okuyorsanız, Keyifli okumalar... *Tecavüz konulu değildir. zorba #1 05/12/2021 saf #3 05/03/2021 saf #2 20/06/2021 zorba #2 20/06/2021 saflık #2 20/06/2021 saflık #1 30/07/2021 saflık #1 10/09/2021 sertadam #1 2/09/2021 takıntı #7 12/06/2021 psikopat #32 19/06/2021 mafya #43 11/08/2021 korku #22 25/08/2021 korku #15 27/08/2021 kötüadam #1 21/06/2021 masum #9 30/07/2021 masum #7 31/07/2021 masum #6 1/08/2021 masum #5 04/08/2021 zorakikoca #1 18/08/2021 saplantı #13 30/07/2021

MARŞ İLERİ- Karanlığın en derin yerinde, gökyüzünde parlayan tek bir ışık vardır: Kuzey Yıldızı. O, yol gösterir; düşene umut, yürüyene hedef olur. Bir yanda gölgelerin ardında saklanan asker yüzleri... Kendi içlerinde bir savaş, dışarıda görünmeyen bir düşman. Diğer yanda ise al bayrağın altında birleşen umut, gökyüzüne doğru yükselen bir marş. Ama bu yol kolay değildir. İhanetle sınanmış kalpler, sırlarla örülü kaderler ve düşmanların karanlık gölgeleri her adımda onları kuşatır. Onlar yalnızca cephede değil, kendi içlerinde de savaşır. Kimi sevgiyi ihanetle yoğurur, kimi gözyaşını yüreğine saklar. Ama her şeye rağmen ilerlemek zorundadırlar. Çünkü geri dönüş yoktur; onların tek pusulası kuzeyde parlayan yıldızdır. Ve işte orada, gece ile gündüzün, asker yüzüyle bayrağın birleştiği yerde başlar bu hikâye. Bir marş gibi yükselir: sert, kararlı ve susmayan. Bu sadece bir savaş değil... Bu, kalplerin, ruhların ve gölgelerin mücadelesi. Ve adımlar tek bir sesle yankılanır: Marş İleri.

"Benden uzak dur. Git önce kalbini bir temizle. Hâlâ içinde bir başkası varken beni kendine yara bandı yapma." Bir adım yaklaşıp kelimeleri tek tek çiviledim; "Sen iyileşirsin. Ben kanarım. Uzak dur benden." * * * * * Artık nefesi bile titriyordu. "Artık helalimsin..." dedi kısık bir sesle. "Hoş geldin gönlüme, güzel gözlüm." Kadın'ın gözleri buğulandı, dudaklarına ince bir gülümseme yerleşti. "Hoş buldum yüreğine... Sen de hoş geldin benim yüreğime," dedi. Adam gülümsedi, gözleri ışıl ışıl. "Hoş buldum yüreğine. Hem de öyle hoş buldum ki..."

İftira yüzünden adı kirlenen ve babası dışında kimse tarafından sevilmeyen kız ve 15 yıl önce köyü terk eden adam. Yıllar sonra köyüne geri dönerken göl kenarında kırmızı fistanlı bir kıza aşık olacağından habersizdir. "Bazı çiçekler bahçede değil, uçurum kenarında açarmış. Kimse koparmasın diye değil, kimse sevmesin diye..." Mihriban, titreyen elleriyle saçındaki çiçeği düzeltti. "Git buradan beyim" dedi sesi titreyerek. "Benim yanımda duranın adı kirlenir, ruhu kararır." ​Karahan, bir adım daha yaklaştı. Aralarında sadece bir nefeslik mesafe vardı. "Benim adım zaten karaydı Mihriban" dedi Karahan. "Senin alacan benim karama ışık olur ancak. Kim ne derse desin, sana laf söyleyenin dilini, taş atanın elini kırarım!" Kitap şahsıma aittir. Çalınma gibi olasılık olduğunda kanalınız şikayet ettirilecektir! Kitap kapağı: Damla_yazar