Tanrı beni korumalıydı. Beni onun ateşinde yanmaktan korumalı ve rüzgârında savrulmama izin vermemeliydi. Ne faydası oldu bana Tanrı'nın? İnancımın bir anlamı kalmadı. İnancımın bir anlamı kalmadı, benim. Bozguna uğrattı beni sevdam. Kaybettim aşkta yanmaktan. Uğrunda ne canlar yandı benimle birlikte. Sesim çıkmadı sevdim diye.

alpayavccci0: Uykun gelmiştir senin. Hadi yat, uyu. Ilgımyazgıı: Ne zamandan beri uyuma saatimle ilgileniyorsun? alpayavccci0: 2 yıldır. Ilgımyazgıı: Ha... Ilgımyazgıı: Pardon, iyi geceler.

Bir meleğin düşüşüyle başlayan bu hikâye; ihanet, sadakat ve özgür irade üzerine kurulu derin bir yolculuğa dönüşür. Okuyucu, iyi ile kötünün kesin sınırlarının olmadığını, bazen "ceza"nın ardında saklı bir gerçek bulunduğunu keşfeder. Peki gerçekten suçlu olan kim? Emirlere karşı gelenler mi, yoksa sorgulamayı yasaklayanlar mı?

"Düşeceksin," dedim, sesimdeki o sahte umursamazlığı korumaya çalışarak. Ama içimden geçen tek şey, onun bu kadar kendinden emin olmasının, o gamzeli gülüşünün beni nasıl bir boşluğa sürüklediğiydi. "Geriye yürürken bir taşa takılırsın,düzgün yürüsene Asaf." Asaf hafifçe omuz silkti, attığı adımlar o kadar dengeliydi ki sanki dünya onun etrafında dönüyordu.Ama,arkasında gözü yoksa düşebilirdi.O bunu umursamadan geriye dogru yürümeye devam ediyordu. "Düşersem beni tutmaz mısın?"diye sordu gözlerini gözlerime dikerek. Ben onu nasıl tutayım allah aşkına,onu tutayım derken onunla bende düşerdim.Bedeni benim iki katımdı neredeyse.Ama yinede tutardım tabikide,bakacak degildim.Ona bunu soylemeden ,yalan söylemeyı tercih etdım. "Hayır" "Tutmaz mısın?"diye sordu tekrar. "Tutmam."dedim sesimdeki kararlılığı korumaya çalışarak. Ama o, gözlerini kısıp bana bakıyordu.Kafasını sağ omzuna yatırdı. "Düşersem beni tutmazsın yani?" "Tutmam, dedim ya!" dedim bu sefer biraz daha vurgulayarak. Asaf tam o an,geri geri yürürken dengesini kaybedecek gibi oldu.Ellerimi refleksle,beyaz gömleginin yakasını tutarak kendi tarafıma dogru var gücümle çektim. Kalbimin o ana kadar attığı hızın, şu anki ritmi yanında hiçbir şey olduğunu fark ettim. Göğsüm hızla inip kalkarken, gözlerim irileşmiş bir şekilde ona bakıyordum. Boyu benden uzun oldugu için üstten üstten bakıyordu.Düşmemiş olmanın getirdiği o şaşkınlıkla değil, tam tersine, sanki bu anı bekliyormuş gibi bir ifadeyle gülümsedi. Sol yanağındaki o meşhur gamzesi, tam karşımda parlıyordu.Yüzünü eğilmiş bakıyordu bana. "Hani tutmazdın?" diye fısıldadı.

Bilinenin aksine geçmişi değil geleceği çeken bir kamera geleceğin karanlık günlerini hatırlatan fotoğraflar, yaşam da gelebilir ölüm de. Peki ya sana gelecek olan ne olacak? Mert eski eşya koleksiyonu için aldığı kameranın onu ölüme sürüklediğini bilseydi yine de onu alır mıydı?

"Byun Baekhyun, iş yerindeki katı patronu Park Chanyeol'den kurtulmanın yolunu bir arkadaşlık sitesinde arıyordu. Orada tanıştığı gizemli 'Loey' ona aradığı aşkı ve huzuru vermişti. ​Ama bilmediği bir şey vardı: Her gece aşk şiirleri okuduğu o adam, her sabah kendisine dosyaları fırlatan adamın ta kendisiydi. ​'Asansör durduğunda, oyun biter ve gerçek başlar.' ​ChanBaek kurgusudur." #ChanBaek #ExoFanfiction #OfficeRomance #SlowBurn #IdentityReveal #Chanyeol #Baekhyun #BoyxBoy

"Bu yaz sadece huzur, pozitif dönüşüm ve yüksek frekans manifestledim. Evrenin bana borçlu olduğu sakinliği almaya geldim." ​Hilal (namıdiğer Manifest Hilal), yaz kampına adım atarken aklında sadece ruhsal bir aydınlanma vardı. Ta ki 3 numaralı ahşap kulübenin kapısını açıp, karşısında okulun en hırslı, en kuralcı ve mantıktan başka hiçbir şeye inanmayan kızı Zeynep Zoktay'ı bulana kadar. ​Biri elementlerin gücüne inanıyordu, diğeri ise sadece kendi bacak kaslarına ve stratejilerine. ​Kamp oyunları, bitmek bilmeyen rekabet ve daracık bir kulübede yan yana geçen fırtınalı geceler... Hilal ve Zeynep, birbirlerinin aurasını kirletmek için başladıkları bu savaşta, evrenin onlar için çoktan bambaşka bir senaryo yazdığından habersizdi. ​Çünkü bazen hayattaki en doğru şey, en büyük zıtlıklardan doğardı. ​"Bunu evrene ben fısıldamadım Zeynep. Hatta böyle bir şeyi manifestlemeyi aklımdan bile geçirmemiştim..." "Neyi?" "Sana bu kadar çok çekileceğimi."

minik bir tavşanın hikâyesi 🐰

Umay Ana "Bak aşağıya Tomiris... Gördüğün uçsuz buçaksız karanlık, sadece toprak değil; o, senin henüz atılmamış çığlığın, henüz akıtılmamış terin ve henüz kurulmamış tahtındır. Göğün hafifliği seni yanıltmasın, gerçek ağırlık aşağıda, o dilsiz bozkırın bağrında saklı." ​ "Neden Ecem? Yıldızların şarkısını dinlemek, güneşin saçlarını taramak varken; neden ayaklarım o soğuk ve sert toprağa mühürlenmek zorunda? Gökyüzünde bir nefes gibiyim..." ​Umay Ana, Şefkatle kızının saçlarını okşarken, parmak uçlarından küçük ışık hüzmeleri döküldü. "Çünkü gökyüzü sadece izler, Tomiris. Oysa yeryüzü hisseder. Gökte parlayabilirsin ama yerde yanabilirsin. Yanmadan, kül olmadan ve o küllerden yeniden doğmadan 'hükümdar' olamazsın. Ben seni göğün prensesi olarak doğurdum ki, yerin acısını yukarıdan gelen bir bilgelikle dindiresin." ​Tomiris, "Peki ya gökyüzünü özlersem? Kanatlarımın yerini ağır kaftanlar, tacımın yerini savaş miğferleri aldığında..." "O zaman başını yukarı kaldır. Ben her dolunayda sana bakıyor olacağım. Unutma; kökü derinde olmayan ağacın dalları göğe uzanamaz. Sen yerin hükümdarı olduğunda, göğün yerdeki hükmü olacaksın. Şimdi söyle, tozlu bozkırın sızısını kalbinde hissetmeye hazır mısın?" ​Tomiris, annesinin elini bıraktı ve ilk kez aşağıya, fırtınaların koptuğu o vahşi dünyaya baktı. Gözlerindeki yıldız parıltısı, yerini çelik gibi soğuk bir kararlılığa bırakmıştı. ​"Hazırım," dedi sesi titreyerek ama gururla. "Eğer toprak kan istiyorsa damarımdakini, adalet istiyorsa ruhumdakini vermeye gidiyorum." Bozkırın kalbinde, göğün direği sayılan Ötüken'in en yüksek zirvesinde, rüzgâr bile nefesini tutmuştu.