*2016 WATTYS WINNER* ___________________ "Ίντεν πρέπει να καταλάβεις πως δεν είμαι άνθρωπος. Δεν έχω ψυχή" τα βαθυγάλανα μάτια του συνάντησαν τα δικά μου. "Δεν το πιστεύω αυτό". "Πρέπει" είπε με ψυχρή φωνή. "Όχι" επέμεινα πεισματικά, "Πιστεύω πως νιώθεις όπως νιώθω και εγώ. Έχεις αισθήματα όπως και όλοι. Μπορείς να το αρνηθείς όσο θέλεις όμως γνωρίζω την αλήθεια". "Και ποια είναι η αλήθεια;" με ρώτησε σμίγοντας τα φρύδια του. "Πως είσαι κάτι παραπάνω από αυτό που πιστεύεις. Δεν είσαι ένα άψυχο τέρας. Έχεις ψυχή και νιώθεις όλα όσα νιώθει ένας άνθρωπος, απλά το κρύβεις. Το κρύβεις από τον εαυτό σου" τον κοίταξα έντονα περιμένοντας να γελάσει με τα λόγια μου, όμως δεν το έκανε. "Γαμώτο το κάνεις τόσο δύσκολο" το βλέμμα του έπεσε στα χείλη μου και τα μάτια του σκοτείνιασαν. "Δεν καταλ-" δεν πρόλαβα να τελειώσω τη φράση μου όταν τα χείλη του συνέθλιψαν τα δικά μου . *** [Βραβείο Wattys 2016, Κατηγορία: Εθιστικό Ανάγνωσμα]. ✻Copyright @2015 ✻All rights reserved. ΥΓ: Η ιστορία δεν έχει να κάνει με βρικόλακες. **** Ευχαριστώ πάρα πολύ την @loving5stupidguys για το υπέροχο εξώφυλλο που μου έφτιαξε!

"Λοιπόν..με θέλει σήμερα η γυναίκα της καταστροφής; "

Καλοκαίρι στην Ελλάδα, νησί όλα ήρεμα μέχρι που... μπουκάρει ο Βικτώρ με τη μαύρη του Maserati και το ψυχρό βλέμμα που κρύβει έναν ωκεανό αίματος και ενοχών. Ηρωίδα: Η Λυδία. 24 χρονών. Δουλεύει σε ένα παραλιακό καφέ, σερβίρει καφέδες με χαμόγελο και αλμύρα στα μαλλιά. Όλοι την ξέρουν, κανείς δεν την ξέρει. Ένα πλάσμα γλυκό, αλλά με μια θλίψη που δεν έχει ακόμα εξηγήσει. Ο Βικτώρ: Ρώσος μαφιόζος, σκληρός, παγωμένος, με βλέμμα που κόβει σαν γυαλί. Ήρθε για "διακοπές", αλλά στην πραγματικότητα προσπαθεί να ξεφύγει από την ένοχη ζωή του. Δεν θέλει έρωτα. Δεν θέλει να εμπλακεί. Μέχρι που είδε εκείνο το κορίτσι να γελάει πίσω από ένα ποτήρι φραπέ...

Ο Χάρης και η Μαργαρίτα ήταν συμμαθητές στο γυμνάσιο. Τι γίνεται, όμως, όταν 6 χρόνια μετά μία τυχαία σειρά γεγονότων τους φέρνει πιο κοντά από ποτέ;

Η πέμπτη ιστορία που θα ολοκληρώσει τον κύκλο των Αλεκατρίδων με την Αριάδνη, το τελευταίο παιδί της οικογένειας Δρακάκη.

''Θα σου μάθω εγώ.'' μου είπε και έσμιξα τα φρύδια μου. ''Τι πράγμα;''τον ρώτησα με απορία. ''Να φιλάς ρε Μητσάκο.''μου είπε σαν να ήταν αυτονόητο και κόντεψα να πνιγώ με το ίδιο μου το σάλιο. Ο Ανδρέας και η Δήμητρα ήταν κολλητοί από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους. Τι θα γίνει όταν αναπτυχθούν διαφορετικά αισθήματα και είναι μονόπλευρα; Με φόντο το πανέμορφο νησί της Χίου, δύο παιδιά μεγαλώνουν, ωριμάζουν και ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους και τον έρωτα.

«Τι νομίζεις πως κάνεις;» της γρυλίζει και εκείνη τον κοιτάζει στα μάτια, λες και θα υποκύψει από το βλέμμα της. «Δεν θα σου κάνω ξανά την χάρη Μαυρίδη. Αυτή τη φορά παίζω με τους δικούς μου όρους» του μιλάει αργά και καθαρά σαν να θέλει να εμπεδώσει και η ίδια αυτά που του λέει [...] «Μωρό μου, δεν μπορείς να παίξεις με δικούς σου κανόνες σε ένα παιχνίδι που δεν σου ανήκει [...], δεν είμαι εγώ σαν τα αγοράκια που συναναστρέφεσαι. Παίρνω πάντα αυτό που θέλω» της τονίζει κοιτώντας την στα μάτια. Η γυαλάδα των ματιών του της δείχνει πως λέει την αλήθεια. Η φωνή του είναι βαριά όσο της ψιθυρίζει τα λόγια του. «Τώρα σαν καλό κορίτσι, στήσου στον νιπτήρα και κοίτα πως μπορεί να σε γαμήσει ένας άντρας» την φιλά χαμηλότερα και νιώθει πως θέλει να εκραγεί, αυτή η κοπέλα μπορεί να τον πεθάνει [...] Η Άννα τον κοιτάζει πονηρά μέσα από τον καθρέφτη πριν του μιλήσει. «Μαυρίδη... κοίτα με εδώ [...] Μου είχες πει πως δεν θα ξανά συνέβαινε τίποτα μεταξύ μας. Δεν ξέρω κανέναν άντρα που να μην κρατάει το λόγο του. Ή μήπως δεν είσαι τόσο άντρας τελικά και είσαι από εκείνα τα αγοράκια που κοροϊδεύεις;»

Τι συμβαινει αληθεια μετα τον γαμο; Οταν τα φωτα σβηνουν, τα γελια των καλεσμενων χανονται και τα λουλουδια αρχιζουν σιγα σιγα να μαραινονται. Οταν η τελετη τελειωνει και μενουν δυο ανθρωποι μονοι μεσα στην πραγματικη ζωη. Τι απομενει τοτε; Ειναι ο γαμος μια αρχη η απλως μια υποσχεση που αρχιζει να δοκιμαζεται απο την πρωτη κι ολας μερα; Και μετα το τελος; Οταν κατι που καποτε εμοιαζε αιωνιο παυει να υπαρχει οπως το γνωριζαμε. Οταν οι λεξεις που λεχθηκαν με βεβαιοτητα αρχιζουν να ακουγονται ξενα στα ιδια αυτια που τις ειπαν. Τι απομενει μετα το για παντα; Ειναι το για παντα μια αιωνιοτητα η απλως ενα διαστημα που δεν ειχαμε ακομα μετρησει σωστα; Και οταν φτανει εκεινη η στιγμη που η καρδια αρχιζει να ψιθυριζει μια διαφορετικη λεξη; Αξ;ζει Τι σημαινει πραγματικα αυτη η λεξη; Αξιζει να μεινεις; Αξιζει να φυγεις; Αξιζει να παλεψεις για κατι που πονα; Η μηπως αξιζει να το αφησεις να τελειωσει; Και αν ολες αυτες οι ερωτησεις ειναι εκεινες που γεννιουν τις πιο σημαντικες στιγμες μιας ζωης... Μηπως ηρθε τελικα η ωρα να μαθουμε τις απαντησεις;

Το βλεμμα μου γυρίζει σε εκείνον και τον κοιτάω μπαίνοντας απο την εξώπορτα του σχολείου στο προαύλιο. Με κοιταζει και εκείνος αλλα γυρίζει το βλέμμα του αλλου οταν βλέπει πως ο Πανος με πλησιάζει. *** "Για ποσο ακομα θα το έχουμε κρυφό;"τον ρωτάω ηρεμα. "Δεν ξέρω για ποσο. Ξερω ομως οτι πρεπει να μείνει κρυφό"απανταει απλα. Τα βιβλία μου: ●Σκοτεινός. ●Him and I ● feelings ● Actor in love. ●Actor in love[Book 2] ●Actor in love[Book 3] ●the wrong choice ●bad teen boy ●the new boy ●Different love

Η συνέχεια των Αλεκατρίδων, που αφορά την Ροδάνθη Δρακάκη, το κορίτσι που το μυαλό του δείχνει να ταξιδεύει σε άλλους κόσμους λες και είναι πραγματικό μέλος ενός φανταστικού κόσμου χωρίς να ανήκει στην πραγματικότητα. Χωμένη στα βιβλία της τι μυστικά κρύβει, τι προσπαθεί να αποφύγει και ποια είναι πραγματικά η λιγομίλητη Ροδάνθη;