Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

İlk yayım tarihi: 17. Nisan. 2021

Bazen insan bedeninin taşıyamadığı yükü,kalbi taşır.

*14 Kasım 2023 güncellemesi* İlerleyen bölümlerde yorumlarda birçok spoi ile karşılaşabilirsiniz. Her ne kadar uyarı geçsem, o yorumları silsem de maalesef devam edenler var. Bu nedenle özellikle kritik sahnelerde yorumlara bakmamanızı öneriyorum. Gözlerinizi kapatıp tepkinizi yazabilirsiniz elbette :) Keyifli okumalar dilerim. ** Lilith her zaman günahkârdı. O ki en isyankâr, planını kusursuz yapmıştı. Ve insanoğlu bundan nasibini alacaktı. 22 gün, ardından dolunay kana bürünecekti. Ve melek, kan kırmızı kanatlarını kaybedişinin intikamını alacaktı. 🝳 Akıl hastanesindeki yakınını ziyarete giden Gece, hiç ummadığı bir durumla karşı karşıya kalır. Orada bulduğu mektup, tüm gerçekleri sorgulatacaktır. O geceden itibaren 22 gün başlar. Zaman gittikçe kısalıyor, bu oyunu kim kazanacak dersiniz? Küçük kardeşinizin hayali arkadaşının gerçek olduğunu öğrenseydiniz şayet, siz de delirmek isteyebilirdiniz.

Efsun Alaz, kaçtığı karanlığın aslında kendi kaderi olduğunu bilmiyordu... Demir Karahan ise o kaderin en acımasız parçasıydı ...Aşk ve Tehlike arasında sıkışan iki Kalp Ya birbirini kurtaracak ,ya da birlikte yok olacak. *Çünkü bazı kalpler gerçekten lanetlidir*.

"Üstünü çıkar," dedim. Kaşını kaldırdı. "Emir mi veriyorsun piyanist?" "Gerekirse evet," dedim. "Yoksa ben çıkarırım."

Gerçek her zaman bir kapının açılmasıyla başlar sanırız. Oysa gerçek bazen yanı başımızdadır. Hiçbir şeyden habersiz yaşamak kolaydır. Zor olan ise o gerçeklerle yaşamaktır. Gerçeklerin bizi nereye sürükleyeceğini bilemeyiz. Hayır... Belki de gerçekler bizi sürüklemez, sadece bir gün gelip tam yanımızda durur. İnci her şeyden habersiz yaşıyordu. Ta ki o güne kadar. O gün, onun cehennemi oldu. O gün, masum çocukluğunu elinden aldı. O gün, ölmeyi dilediği ama ölümün onu reddettiği gündü. Çünkü o gün... ölümün ta kendisiydi.