Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

İlk yayım tarihi: 17. Nisan. 2021

Bazen insan bedeninin taşıyamadığı yükü,kalbi taşır.

*14 Kasım 2023 güncellemesi* İlerleyen bölümlerde yorumlarda birçok spoi ile karşılaşabilirsiniz. Her ne kadar uyarı geçsem, o yorumları silsem de maalesef devam edenler var. Bu nedenle özellikle kritik sahnelerde yorumlara bakmamanızı öneriyorum. Gözlerinizi kapatıp tepkinizi yazabilirsiniz elbette :) Keyifli okumalar dilerim. ** Lilith her zaman günahkârdı. O ki en isyankâr, planını kusursuz yapmıştı. Ve insanoğlu bundan nasibini alacaktı. 22 gün, ardından dolunay kana bürünecekti. Ve melek, kan kırmızı kanatlarını kaybedişinin intikamını alacaktı. 🝳 Akıl hastanesindeki yakınını ziyarete giden Gece, hiç ummadığı bir durumla karşı karşıya kalır. Orada bulduğu mektup, tüm gerçekleri sorgulatacaktır. O geceden itibaren 22 gün başlar. Zaman gittikçe kısalıyor, bu oyunu kim kazanacak dersiniz? Küçük kardeşinizin hayali arkadaşının gerçek olduğunu öğrenseydiniz şayet, siz de delirmek isteyebilirdiniz.

"Bazı sırlar, ancak doğru kişi geldiğinde ortaya çıkar..." Kardelen için hayat, görünmez olmaya çalıştığı güvenli bir limandan ibaretti. Ta ki hiç tanımadığı ailesinden kalan o evin anahtarı eline tutuşturulana kadar. Şimdi, yabancısı olduğu bir dünyada, bir cinayetin gölgesinde hayatta kalmaya çalışıyor. Kardelen: Kıştan Kalanlar Bir miras, binlerce sır ve buz tutmuş kalplerin arasında filizlenen bir direniş hikayesi.

Efsun Alaz, kaçtığı karanlığın aslında kendi kaderi olduğunu bilmiyordu... Demir Karahan ise o kaderin en acımasız parçasıydı ...Aşk ve Tehlike arasında sıkışan iki Kalp Ya birbirini kurtaracak ,ya da birlikte yok olacak. *Çünkü bazı kalpler gerçekten lanetlidir*.

Hayat bir tiyatroysa, kim başrol? "En Güzel Tiyatrom", maskelerin düştüğü, kalplerin konuştuğu bir hikâye.Perde açılıyor... Ama bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değil. Aşk, dram ve gizem tek sahnede buluşuyor.

Karşımda Mirza duruyordu. Üstü çıplaktı. Vücudu ter içindeydi. Nefesi hızlıydı. Az önce antrenman yaptığı belliydi. Saçları ıslak gibi alnına düşmüştü. Gözleri... direkt bana kilitlenmişti. "Demek su içmeye indin," dedi, sesi hafif boğuk. Yutkundum. "Evet." Bir adım attı. Sonra bir tane daha. Refleks olarak geri çekildim ama tezgaha çarptım. Kaçacak yerim kalmamıştı. Mirza bir anda belimden tuttu. Nefesim kesildi. Beni hiç zorlanmadan tezgahın üzerine oturttu. "Mirza ne yapıyorsun-" Sözüm yarım kaldı. Çünkü eli... yavaşça bacağıma kaydı. Gömleğin altından tenime değdi. Parmakları ağır ağır yukarı doğru ilerledi. Kalbim... kontrolsüz atıyordu. "Geri çekil," dedim ama sesim... hiç de kararlı çıkmadı. Mirza hafifçe eğildi. Yüzü yüzüme yaklaştı. "Sabahki konuşma..." dedi alaylı bir tonla. "Seni biraz etkilemiş gibi." "Ne konuşması?" dedim inatla. Sırıttı. "Ceren." İsminden bile rahatsız oldum. "Umurumda değil," dedim hemen. Mirza'nın parmakları bacağımda biraz daha yukarı çıktı. "Yalan söyleme piyanist." Nefesi dudaklarıma değiyordu artık. "Ben kimseyi kıskanmam," dedim dişlerimin arasından. Mirza hafifçe güldü. O tehlikeli, kendinden emin gülüşüyle. "Az önce yukarıda saatlerce odandan çıkmayan kız sen değil miydin?" Sessiz kaldım. Çünkü... haklıydı. Parmakları bu sefer iç tarafıma doğru kaydı. Nefesim kesildi. "Ve şimdi..." dedi fısıltıyla, dudakları neredeyse dudaklarıma değiyordu. "Benim gömleğimle, gecenin bir yarısı mutfağa iniyorsun." Yutkundum.

Gerçek her zaman bir kapının açılmasıyla başlar sanırız. Oysa gerçek bazen yanı başımızdadır. Hiçbir şeyden habersiz yaşamak kolaydır. Zor olan ise o gerçeklerle yaşamaktır. Gerçeklerin bizi nereye sürükleyeceğini bilemeyiz. Hayır... Belki de gerçekler bizi sürüklemez, sadece bir gün gelip tam yanımızda durur. İnci her şeyden habersiz yaşıyordu. Ta ki o güne kadar. O gün, onun cehennemi oldu. O gün, masum çocukluğunu elinden aldı. O gün, ölmeyi dilediği ama ölümün onu reddettiği gündü. Çünkü o gün... ölümün ta kendisiydi.