Bir kız, bir sır, bir aile ve kanla yazılmış bir gelecek... Kaçış sandığı şey aslında başlangıcıydı.Bazı insanlar özgür doğmaz... sadece seçim yapıyormuş gibi yapar. Ve bazı seçimler insanı ya eve götürür... ya da mezara. "Kaçtım... çünkü kalmak beni katil yapacaktı. Ama geçmiş, nereye gidersem gideyim peşimden geldi."

Kül Kedisi masalını bilir misiniz? Orada prenses gece yarısı balodan kaçarken... Bazılarıysa alevlerin içinden çıkar. Yıllar önce çıkan yangında herkes bir şey kaybetti. Kimi gücünü, kimi vicdanını... O ise çocukluğunu bıraktı alevlerin içinde. Geride yalnızca iki şey kaldı: Bileğinde taşıdığı yanık izi, ve annesinin büyütmeye kıyamadığı beyaz zambaklar. Şimdi ise karanlık bir dünyanın tam ortasında, yanlış insanlarla aynı masaya oturuyor. Hayatta kalmayı biliyor, güvenmeyi değil. Geçmişi ise küllerin arasından çıkıp her gece yeniden karşısına dikiliyor. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Şehrin en tehlikeli soyadlarından birine sahip olan o adam, baktığı her şeyi kontrol etmeye alışmıştı. Ama bu kez karşısındaki kız, yıllardır gömdükleri sırların tam merkezindeydi. Bazı yangınlar söner. Bazıları insanın içinde yaşamaya devam eder. Ve bazı masallar... mutlu sonla bitmez. Peki bizim hikâyemiz nasıl bitecek? Bir masal gibi mi... Yoksa külle yazılmış bir kader gibi mi? Bunu öğrenmenin tek bir yolu var. Sizi Kül Kedisi'nin hikâyesine davet ediyorum. Ve emin olun... bu hikâye uzun süre aklınızdan çıkmayacak.

(S)ONSUZLUK adlı hikâyemdeki Karan ve Güneş'in ikiz çocuklarının hikayesidir. Hikayeden bağımsız ilerlemektedir. Bu kitabı anlamak için diğer kitabı okumaya gerek yoktur. ⚫ Bir zamanlar karanlıkla ışığın kavuşmasından doğan iki çocuk vardı... Ayaz ve Parla. Ama kader, onların yoluna da gölgeler düşürmüştü. Ayaz, işlemediği bir suçun gölgesinde kaybolurken... Parla, onu kurtarmak için kendi dünyasını ateşe atmaktan çekinmedi. Ve o an, bir isim sessizce devreye girdi. Koray Aras. Parla'nın adını bir dosyada gördüğü andan itibaren kaderleri değişti. Onu korumak için barda ortaya çıkışı tesadüf değildi. Ayaz'la aralarındaki gerginlik ise aynı düşmana karşı kurulan tehlikeli bir ittifaktı. Bu; mirasından kaçamayan iki kardeşin ve o mirasa zincirlenmiş bir adamın hikâyesi. Gölgeler yaklaşırken... Bazen aşk bile bir tehdit olur.

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

Kehanete göre, bir gün Ay'ın güzel yüzü, Ay'ın kötü yüzünü yenecekti. Herkes bu ana sevinecek, gökyüzü daha berrak olacaktı. Karanlık artık sadece geceye ait olacak, gündüzler ise güneşin ışıklarıyla herkesin kalbine umut taşıyacaktı. Ama bu değişim neyin ya da kimin sayesinde gerçekleşecekti? Kızıl saçlı çocuğun kararıyla mı? Kehanette adı geçen Ronera'nın cesur adımlarıyla mı? Yoksa eski çağlardan beri anlatılagelen Ay'ın güzel yüzünün gücüyle mi?

Suyun hafızası vardır derler. İnsanlar üzgün olduklarında bir denize dert yanarlar. Dalgalar alsın götürsün ve bir daha getirmesin isterler... Fakat yine aynı karada, aynı acıyı çekerken deniz dalgalarıyla getirirmiş dertlerini. Peki suyun hafızası bu mudur? Ölü bir deniz ve ölü bir adam. Suya anlattın mı herşeyi? Anlattıysan eğer sana dokunmasını bekle ve gör gerçeği! Boğulmaya hazır ol sevgili dostum zira burada nefes alanlar ölü sayılmakta... Rose Brown, eski adıyla Ralefin adındaki kasabada sıkışıp kalan genç bir kadındır. Dedesiyle beraber yaşamakta olan Rose, anne ve babasını hiç görmemiştir zira anne ve babası o daha küçükken denizde kaybolmuşlardır... Kasabanın bir efsanesi ve bu efsane ile başlayan bir laneti vardır. İnanılışa göre çok eski zamanlarda kasaba halkı, denizlerin tanrısını görebilmek için bir insanı denize kurban eder. Tanrı bu duruma öfkelenir ve denizin himayesini sözde Tanrı'dan alarak, onun uğruna ölen adama verir ve böylelikle lanet başlar. Her on yılda bir, ölü deniz' in ölü Tanrısı karaya çıkar ve evin en sevilenini alıp denize götürürmüş... Wattpad'de, Ölü deniz'in şarkısı adlı ilk kitap. Başlangıç- 18.10.2024 Yayınlama- 28.03.2025 Bitiş- #efsane 1. #yaşamak 1. #ölmek 1. #okyanus 1. #hayalet 1. #nefret 1. #masal 1. #büyü 5. #ruh 1. #gizem 5. #bilimkurgu 3. Kitap şahsıma aittir izinsiz alma, kopyalama, çalma gibi durumlarda yasal işlem başlatacağım!

❝Sırlarla dolu bir dünyada güven, tutunabileceğin en tehlikeli şeydir.❞ Asel Karahan, babasının başkanı olduğu ulusal ajanlık ve istihbarat kurumu olan Vortex'teki Kapan ekibine katılır ama bundan sonra sırlar ve ihanetler onun peşini bırakmaz. Annesinin ölümünün yanlış yansıtıldığını farkedince de bunu araştırmaya başlar. Bu yolda onun yanında başta Efken Yıldırım olmak üzere Kapan ekibi de vardır. •Her Perşembe yeni bölüm.

Karanlık bazen dışarıda değildi. İnsanın içinde yaşıyordu. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken gerçeğin, rüyalardan daha acımasız olabileceğini öğrenmişti. Çizimlerinde huzur ararken ellerine bulaşan mürekkep artık bir kaçış değil, geçmişinin derin izlerine dönüşmüştü. Babasının öfkesiyle büyüyen bir evde sessizce hayatta kalmaya çalışmıştı. Her sözü susturulmuş, her hayali kırılmıştı. Ama içinde yıllardır bastırdığı o karanlık artık susmak istememişti. Ve bir gece... her şey değişmişti. Takip edildiğini fark ettiği anda zaman onun için durmuştu. Tam korkunun içinde kaybolacakken karşısına maskeli bir adam çıkmıştı. Kolundaki lotus dövmesi, Alara'nın hafızasına kazınan tek şey olmuştu. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde Alara artık barda çalışan ve kendi dövme stüdyosunu işleten güçlü ama kırılmış bir kadına dönüşmüştü. Emir Doruk ise motor kulüplerinin karanlık dünyasında yaşayan, kafes dövüşleriyle nam salmış tehlikeli bir adam olmuştu. Doruk, Alara'yı ilk bakışta tanımıştı. Ama Alara onu hatırlamamıştı bile. Geçmiş ise unutulmayı sevmemişti. Özellikle de yıllardır Alara'ya saplantılı olan adam yeniden ortaya çıktığında... Çünkü bu adam yalnızca Alara'nın kâbusu değil, Emir Doruk'un da en kanlı düşmanı olmuştu. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde yıllardır hissetmediği bir titreşim... Belki kader bu kez sadece acı yazmak istememişti. Ama aşk bazen bir kurtuluş olmamıştı. Bazen insanı en karanlık yerine sürükleyen şey olmuştu. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda... O ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark etmişti.

Üsküp'ün dondurucu ayazından koparılıp Mardin'in acımasız, taştan kurallarına itilen Peri, ruhunu bedeni toprağa girmeden çok önce kendi elleriyle kazdığı isimsiz bir mezara gömmüştür. Susturulmuş, yapayalnız bırakılmış ve sadece doğuracağı bebek için nefes almaya zorlanan, yeryüzünde yürüyen bir ölüden farksızdır. Ta ki yer yarılıp da her şey üzerine yıkılana dek... Depremin zifiri karanlığında tam vazgeçmişken enkazın arasından ona uzanan kan revan içindeki nasırlı eller, çelik gibi kuralları olan, yapayalnız bir asker olan Üsteğmen Doğu Koraltan'a aittir. Doğu onu sadece o yıkıntıdan çekip almakla kalmaz; peşindeki cellatlardan korumak için bütün geçmişini silerek Peri'yi kendi ıssız hayatının tam ortasına, merhametten ördüğü zırhının ardına saklar. Mecburi bir sığınma olarak başlayan bu yeni hayat, zamanla ikisi için de sarsıcı bir uyanışa dönüşür.