අව්රේන්ගේ සිල්වර් පැහැති රුධිරය බිමට වැටුනා. නයිශා දෑස් වල කඳුළු බේරමින් ඒ දෙස බලා හිටියේ වේදනාවෙන්. අව්රේන්ගේ ඇස් වල කිසිම හැඟීමක් තිබුනේ නැහැ. කඩුව පැත්තකට විසි කරලා දමමින් ඔහු ශාලාවෙන් පිට වෙලා යන්න අඩි දෙක තුනක් විශාල දොර දෙසට ඇවිදගෙන ගියා. "මම ඔයාට ආදරෙයි අව්රේන්. මම තමයි අව්රුදු එක් දහස් හත්සීයක් ඉදන්, ආත්ම විසි හතරක් තිස්සෙම ඔයාට ආදරේ කලේ. " පිටුපස හැරිලා යන අව්රේන්ට ඇහෙන්න ඇය මහ හඬින් බෙරිහන් දුන්නා. ඔහු මොහොතකට නතර වුනා. ආයෙමත් පිටුපස හැරුනා. ඇය තවමත් එහෙමමයි. "ඒත් ඔයා ලූනා නෙවෙයි. " ඔහු වේගයෙන් ශාලාවෙන් එලියට ඇවිදගෙන ගියා. ✨ ✨ ✨ ✨ Some memories should never be forgotten

වෛරයේ ගිනිදැල් මතින් ඇවිලෙන ප්‍රේමයේ රිද්මයානුකූල තානම ❄