İlker Abi: Polis ihbar hattını rahatsız etmeyi ne zaman bırakacaksın? İlker Abi: Senin kolundan tutup karakola getirince mi, yoksa dört duvar arasına tıkılınca mı? Başak: Hayır yaa! Başak: Ben değildim o, kuzenim yazmış abi benim telefonumdan.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

"Bu kadar işte, hepsi bu." Annem cümleye girdi o kadar az konuşuyordu ki, sesini duymak bir mucizeydi. O konuştuğunda sesini zihnime bir çivi ve çekiçle asmak istiyordum. Bir daha ne zaman duyulacağı belli değildi çünkü. "Kızım sen neden böyle yapıyorsun? Bugüne kadar neyini eksik ettik? Ne istediysen almadık mı?" Duyduğum, duyduğun nice cümle... "Biraz sevin..." sesim öyle kısıktı, bir ben duymuştum. Sesimi karşıya, anneme aktaramadım, babama aktaramadım. Bir ben duydum, hep. Lise üçüncü sınıfa başlayan Mehir, hayatının her zamanki gibi sıradan geçeceğinin kanaatindeydi. Ancak zengin ailesi ve sosyeteyle mücadelesi yaşıyla beraber büyümüştü. Şimdi de başında bu bela vardı. Hacker... Onun kim olduğunu bulabilecek miydi? -LİSE KURGUSU- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu' na teşekkürlerimi sunuyorum.

Kütüphane tanıştığı Mafya vârisi olan genç adam yüzünden başı belaya giren bir genç kız hayatını zorluğu yetmezken histarik kırızleri beraber karanlık Dünya'nın adam atar ,bizi bekleyen sırlarla dolu bir geçmiş hep bir umut ateşi 🔥❤️‍🔥❤️‍🔥🔥 Gecenin İzleri Kütüphanede başlayan masum bir tanışma, karanlık bir kaderin kapılarını aralar. Bedeninde geçmişin izlerini taşımasına rağmen umudunu kaybetmeyen bir kız: Ecem. Omuzlarında karanlık bir dünyanın yükünü taşıyan, normal bir hayat yaşamaya çalışan bir genç: Emir Hanedaroğlu. Tesadüf diye bir şey yoktur. Kader, bu iki yaralı ruhu aynı ateşin etrafında buluşturur. Saklanan sırlar, yıkıcı gerçekler ve kaybedilen masumiyet... Gerçeğin enkazı en çok onları yaralayacaktır. Ama Ecem, Emir'in ışığı olurken; Emir de Ecem'in karanlıktaki ışığı olacaktır. Umut ateşi sönmediği sürece, gecenin izleri bile iyileşebilir. 🔥 💬 Son Söz UMUT ATEŞİN HİÇ SÖNMESİN HEP DİRİ KALSIN

"Senin şimdi sevgilinde vardır kesin." "Var zaten var diye orospumu oluyorum" "Tipe bak tam bir fahişe" "Ozaman benim şimdi çıkmam gerekiyor saat on iki fahişelik bunu gerektirir" Yeni abilerine laf sokarak odasına gider ve on beş dakka sonra kısacık bir elbiseyle aşağiya birdaha iner. "Bu arada öyle bakmayın kafama takamayacağım kadar değersizsiniz gözümde" Diyerek evden çıkar ve o gece arkadaşında kalarak eve gelmez...

Uyarı: Bu kitap cinsellik, küfür ve argo içerir. Dudaklarımdan belli belirsiz bir inleme kaçtı. Zihnimdeki mantıklı İnci bas bas bağırıyordu. Dur diyordu, bu yanlış diyordu ama maalesef sesi çok uzaktan geliyor şuan. Selim'in parmakları iç çamaşırımın kenarlarına kaydı tekrar ve o küçük kumaş parçası tenimden kayıp odanın bir köşesinde kendine bir yer buldu. Selim'in parmakları ıslaklığımla buluştuğunda ikimizde inledik. Bu... Bu çok yoğun bir şeydi. İkimizde konuşmuyorduk, sadece sevişiyorduk. Sanki bedenlerimizin ihtiyaç duyduğu tek şey buymuş gibi birbirimizin bedenini tanıyorduk. Belim kasılırken Selim hala dudaklarıma öpücükler konduruyordu. Selim parmaklarını tenimde gezdirirken bir an önce üzerindeki pantolondan kurtulmasını ve içime girmesini hayal ediyordum. Dudakları yanaklarıma oradan da boynuma kaydı.