Alınan intikamın bir anlamı kalmamıştı. Ne intikamı alan hayattaydı ne de intikamın kurbanı... Aradaki tek fark birinin ruhen diğerinin ise bedenen ölü olmasıydı. ------------ Yıpranmış vücudumdaki her bir iz... Hafızamdan silinmeyen her bir anı... Hatıraları saklayan küçük kız çocuğunun saçları... Arkamda bırakamadıklarımın sadece bir kısmı. Şimdi sana soruyorum benim değersiz kalbim. Kim toparlayacak ardındaki bu enkazı? :) #Abi 1. 🥇 #Gerçek 🥇 #aşk 11. 🥇

"Offf valla senin yüzünden ben de olmayan aşkın acısını çekiyorum" dedim sinirle Emre'ye dönerken. "Ya oğlum,sen aldatıldıysan benim suçum ne?Kaç gündür yıldım be" dedim isyan edercesine.Ben de insandım neticesinde.Milletin aşk acısından bana ne? "Çok sevmiştim be,Selin.Çok sevmiştim" dedi Emre mırıldanarak.Sarhoş oluyordu,sonra yanıma geliyordu.Daha doğrusu çalıştığım kafeye geliyordu. "Bence hâlâ da seviyorsun" dedim çokbilmiş tavrımla. "O beni sevmiyor ama" dedi Emre üzüntüyle. "Gözümün içine baka baka o herifin elini tuttu.Gözümün önünde ya.Bakabildi gözlerime.Ben bakamadım.Ben utandım.Ben öldüm lan" Gözlerinden yaşlar akıyordu. "Sevmenin ne kadar boktan olduğunu öğrenmiş oldum.Kimse haketmiyor" "Bak yaa.Bir kız yüzünden hepimizi aynı kefeye mi koyacaksın şimdi?" dedim kaşlarımı çatarak. "Yok be.Sen başkasın.Eminim bundan yani.Sen aldatmazsın" Daha sonra güldü. "Hoş...Aldatabileceğin kimse yok hayatında.Sap geldin sap gidiyorsun be kızım" "Ben mutluyum böyle" dedim kendimden emin bir şekilde.Bakışlarım dışarıyı bulmuştu.Kapının önünde birisi oturuyordu.Gri kapişonlu bir çocuktu. "Sen bekle,ben geliyorum" dedim bir anda Emre'ye. "Nereye?" dedi merakla. "Bekle,geleceğim" Hızlı adımlarla kapıya doğru yürüdüm.Bu çocuğun buraya gelip de kapının önünde oturması ilk defa değildi.Artık sanırım onunla tanışma vaktim gelmişti. ~~~~ ◾7 Haziran 2023- Romantika #1

Ben Eylül. Sadece, dümdüz Eylül. Rastgele bir sabah deli cesaretiyle kalkışmıştım bu işe. Sonunda pişman olacaktım belli ki. Ama bildiğim tek bir şey vardı: Kaybedecek bir şeyim yoktu ama kazanacak bir ailem olabilirdi.

28 yıl önce yapılan bir hata nelere sebep olabilirki? İlk yayın tarihi 31 Mayıs 2024

17 yaşında birbirinden habersiz olan ikizler ve yıllarca onların hasretini çeken Karademir ailesi Üvey ailesi ile birlikte Makedonya'da yaşayan Eftelya Tomris 5 yaşında kaçırılan ve yetimhanede büyüyen Emir Teoman Bu ikizler beklenmedik anda asla haberleri olmazken karşılaşırlarsa Ardından ise öz aileleriyle yaşamaya başlarlarsa Neler olur?

"Bazı anneler ninnilerle uyutur evlatlarını, benimki ise her sabah o gümüş tartının üzerinde ruhumu öldürerek uyandırırdı." 19 yıl... Dile kolay, tam 19 yıl boyunca bir gölge gibi yaşamaya mahkûm edilmiş, umutlarını ipek sabahlıkların ceplerine hapsetmiş bir kız: Lara Soykan. Onun dünyasında sevgi, şefkat ya da huzur yoktu. Onun dünyası, annesi Cansel Soykan'ın kusursuzluk takıntısıyla örülmüş, camdan bir hapishaneydi. Cansel için Lara bir evlat değil, cemiyete sunulacak bir vitrin mankeniydi. Her sabah içirilen o acı detoks suları, "kimse görünmelisin" bahanesiyle aç bırakılan geceler ve her gramın hesabının sorulduğu o gümüş tartı seansları... Lara, annesinin elinde her gün biraz daha solan, hayattan beklentisini kesmiş ve tek dileği bu sessiz şiddetin son bulması olan yaralı bir ruhtu. Elindeki kalem kırılıp kanı kağıda damladığında, aslında o kan 19 yıllık esaretin feryadıydı. Peki, ya tapındığın o otoritenin, sana bu acıları çektiren kadının aslında 'hiç kimsen' olduğunu öğrenirsen? 26/04/2026 AİLEM KATEGORİSİNDE #1

#nefret=1✓' 02.01.26 #Acı=1✓' 20.01.26 #Dram=1✓'03.02.26 🐚 Ona bir isim vermeyecek misiniz?" diye sordu koruması, sesi tedirgindi ama merakını saklayamıyordu. " Yazgı..." dedi yavaşça. Sözcük dudaklarından bir kılıç gibi değil, yorgun bir dua gibi döküldü. "Çünkü kaderini kimse seçemez. O da seçemeyecek." Koruma susmuştu, sadece dinliyordu. Adam derin bir nefes aldı, gözlerini korumanın gözlerine dikti. " Mira...Çünkü bazen kaderin içinden bir mucize doğar." 🐚 Kitabımda başka kitapların reklamı yapılmasın lütfen 🙏🏼

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

~Sıradan klişeleri aşan ama yerine bambaşka klişelikler de getiren bir "gerçek ailem" kitabı.~ Hilal Kavasoğlu İstanbul'un sayılı iş adamlarından biri olan Alparslan Kavasoğlu'nun kızıdır. Küçüklüğünden beri babasının ona karşı soğuk tavırlarıyla ve annesinin ona karşı oluşturduğu bazı dayatmalara maruz kaldığı için ikisiyle de pek iyi anlaşamaz. Onun için hayat abisi Orhan ve yakın arkadaşı Doğukan'dan ibarettir. Hilal'in sıkıcı geçen günlerinden birinde aslında gerçek bir Kavasoğlu olmadığı ortaya çıkar ve Hilal'in zaten pek yerinde gitmeyen hayatı hepten altüst olur. "Babam benden utanırdı. Beni sevmesi ve takdir etmesi için gözünün içine bakardım. Ama o gözlerime 2 saniyeden fazla bakmazdı bile. Nedenini o zamanlar anlamazdım. 'Bu ailede Melek kadar bir değerim yok mu?' diye düşünür dururdum. Sürekli kendimi Melek ile kıyaslardım. Ben..çoğu zaman kendi kardeşimi kıskanırdım. Annemse babamdan daha beterdi. Babam beni sosyal yaşamdan soyutlamaya çalışırken annem kahkahalarıma el koyardı. Giydiğim şeylerden davranışlarıma kadar her şeyime karışırdı. En çok da yediğime. O ikisi bana hayatı zehretmek istiyor gibilerdi. Şimdi bakıyorum da gibisi fazlaymış. Öyleymiş..."

​"Herkesin duyduğu o gürültülü dünyada, o sadece çiçeklerin fısıltısını ve renklerin melodisini duyuyordu." ​Herkes için sıradan olan bir gün, onun için aşılması gereken devasa bir labirentti. Kelimeler dudaklarından dökülmeyi reddediyor, zihni ise binbir çeşit renkle dans ediyordu. İnsanlar ona "eksik" dedi, oysa o sadece "farklı" bir frekansta yaşıyordu. Mavi güllerin arasında kendine kurduğu o sessiz krallık, bir gün hiç beklenmedik bir ışık huzmesiyle sarsılacaktı. Ruhunun kapılarını aralamaya cesaret eden biri, oradaki aydınlığı görebilecek miydi? /// Tüm telif hakları saklıdır. Kurgunun tamamı bana aittir,en ufak çalıntı da yasal işlemler başlatılacaktır.