Hesabımda varolan METALİK kurgusunu daha önce okuduysanız, bu kurgunun devam hali burada olacak. Ayrıca bir önceki kurguya nazaran bazı belli başlı özellikler dışında çok fazla şeyi değiştirdim yeni kurguda, eğer ilk defa okumaya geldiyseniz ise keyifler dilerim. Yorumlarda buluşalım. <3

Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..

Önüme bir kadeh koydu, içine şarap doldurdu ve ince uzun parmaklarıyla masa da bana doğru ittirdi. Kimse dokunmadı, sadece gözlerimiz değdi kadehe ama o kadeh devrildi, kucağıma düştü ve içinde ki şarap bedenime yayıldı. Bu şarap benim kanımdı, şarap şişesinin kırılan cam parçaları benim kalbimdi ve kucağıma düşen bu kadeh benim hayallerimdi. Kadehi bana uzatan bu adam ise ölümle aramda ki tek engeldi.

Küçüklüğünden beri eksik olan manevi yanlarıyla birlikte normal bir hayat sürdüğünü sanan Liva, can borcu olduğu arkadaşına yardım etmek için çıktığı yolun her bir adımında kendinden birer izler bulur. Aynı zamanda son sınıf moda tasarım ögrencisi olan Liva, İzmir'in sokaklarında hayatını altüst eden adamla tanıştığını düşünüyordur ancak henüz adamın İspanya'nın yeni yeraltı lideri olduğundan bir haberdir.

Hanzer olmak; Seçmeden içine doğduğun, İstesen de sırtından atamadığın bir hayattır. İki güçlü karakterin çatışması gün geçtikçe farklı bir hal almaya başlıyordu. Bu bir kan davasıydı belki ama ne kin tamamen susmuştu, nede aşk.. "HANZER İSİMLİ İLK VE TEK KURGUDUR. HERHANGİ BİR ÇALINTI VEYA KOPYALANMASI DURUMUNDA GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR."

"Nilüferleri bilir misin? Hiçbir yere kök salamazlar." Ahu hayatı boyunca kaçmayı öğrendi; Ailesinden, korkularından, kendinden... Ta ki karşısına Arhan çıkana kadar. Kurallarıyla yaşayan, kontrol etmeyi seven ve asla vazgeçmeyen bir adam. Arhan, Ahu'nun kaçtığı her şeydi. Ahu ise Arhan'ın yıllardır unutamadığı tek kadın. Geçmişin yükü, yarım kalan hesaplar ve susturulamayan duygular arasında ikisi de aynı gerçekle yüzleşmek zorunda kalacaktı: Bazı aşklar iyileştirmez. Önce insanı parçalar.

Hayatın ne kadar üstüne gidersen, o kadar altında kalırsın.

Kötü kızlar hiçbir zaman kazanamazlar. Ve bu hikayenin kötü kızı benim.