Saplantılı bir erkek masum bir kız

"Bırak beni bırak!" Kadın,ellerini adamın iri parmaklarından kurtarmaya çalıştı.Adam ise onun bileklerini kavramış,bükerek belinde bir araya getirmişti.Tek eliyle kadına yetiyordu gücü.Su,belinde birleştirilen ellerini kurtarmaya bir kez daha denedi.Bu girişimi adam tarafından engellendi.Adam,elindeki ipi kadının bileklerine dolayarak sıkı sıkıya bağladı. "Sana beni bırak dedim! Zorla mı tutacaksın beni burada?! Ne yaptığını sanıyorsun sen?! Bu çabaların boşa! İstediğini yap bana! Son nefesimi verinceye dek nefret edeceğim senden!" Adam,kadının ellerini bağladıktan sonra onu bir çırpıda aldı omuzuna.Su,bir an düşme hissine kapıldığından çığlığı basarken adam birkaç adımda ulaştı koltuğa.Kadını boylu boyunca yatırdı yüz üstü.Ayakları çırpmaya başladı Su. "Ne yapıyorsun Ateş?! Bırak beni!" Adam,onun hiçbir sorusuna cevap vermiyordu. Ateş,kadının ayaklarını da bir araya getirip aynı elleri gibi sıkı sıkıya bağladı.Kadının hareketleri tam anlamıyla kısıtlanmıştı şimdi. "Elinden kurtulamayacağı mı sanıyorsun?! Polise şikayet edeceğim seni! Hapise tıktıracağım!" Adam,usulca eğildi kadının üzerine.Yüz üstü yatmakta olan kadının saçlarını kulağının arkasına sıkıştırdı.Bilerek üfledi nefesini kadının ensesine.Usulca fısıldadı kadının kulağına.Bir sır veriyor gibiydi. Su,önce kulağında adamın dudaklarını hissetti ardından ahlaksız sözlerini işitti. "Polis seni arayıp bulana dek ben çoktan parçalara ayırmış olurum seni güzelim...Sıra kalbine geldiğinde oldukça özenli davranacağımdan hiç kuşkun olmasın...Madem biz bir bütün olamıyoruz,o halde nefes almanın senin için hiçbir anlamı yok öyle değil mi?" Dudaklarını, kadının kulağının hemen arkasına bastırdı. "Biliyorum çok seviyorsun beni.Öyle ki,benim için kendi canından bile vazgeçebilirsin." Bunlar gerçekler değildi.

Odaya girdiğimde karşılaştığım manzara elimdeki bardağın yere düşüp paramparça olmasına sebep olmuştu. Kırmızı gözler sadece havlu ile sarılı bedenimi izlerken korkudan sıcak çayın ayağımı yakmasina bile tepki verememiştim. Ağzımdan sadece iki kelime çıktı... " Bu olamaz ..."

Arkadaşımın ısrarıyla, reşit olmadığım için kimlik değiştirip hizmetçi olarak gittiğim bir parti... Hayatımın en büyük hatasıydı... .... Tam mutfak kapısına gelmişken biri elimi tuttu donup kaldım bu beklediğim son şeydi. ... "Eşim" dedi. ... Eşim mi? Ben mi? ... Kaşlarımı çattım ona döndüm. Karşımda yeşil gözlü siyah saçlı bir adamla karşılaştım. ... "Bu o Alfa değil mi?" dedim içimden. ... "Bu olamaz" dedi. Sanki bu olan şeye inanamıyor gibi yani tek değildi bende inanamıyordum. ... "Basit bir omega, bir hizmetçi benim eşim olamaz" dedi. Gözüm seğirdi bana basit bir omega bir hizmetçi demişti gururum tamamen ayaklar altına alınmıştı. ... "Bak ben-" dedim ama sözümü bitirmeme izin vermedi. ... "Burda olanları kimseye söylemiyeceksin söylesende inkar ederim." dedi ve hızla uzaklaştı. ... Ben Ebrar Williams. ... Ve beni küçümseyen herkes... ... Bunun bedelini öder. . . . Uyarı: Bu hikâye kan, şiddet, küfür, taciz, saldırı, ölüm ve karanlık temalar içerir.

Biri ışığı arıyordu, diğeri ise karanlığın ta kendisiydi. ​Elisa, hayatını sessiz sedasız yaşayan, masumiyetin ve saflığın simgesi olan sarışın bir genç kadındı. Tek hatası, ait olmadığı bir dünyanın kapısını aralamaktı. O kapının ardında ise sadece korku ve nefret değil, ruhu kadar siyah gözleriyle bir canavar bekliyordu. ​Aron "Azrail" Demirkan. ​Şehrin gölgelerine hükmeden, devasa cüssesi ve buz gibi soğuk bakışlarıyla diz çöktüren bir mafya lideri. Onun dünyasında merhamete yer yoktu, ta ki o sarı saçlı kızı görene kadar. Elisa onun için sadece bir av olmalıydı, ama Aron'un içindeki karanlık, bu saf ışığı söndürmek yerine ona sahip olmak istedi. ​Korkutucu bir saplantı, tutkuyla birleştiğinde kaçacak hiçbir yer kalmaz. Elisa, bu dev adamın kafesinde bir kuş mu olacak, yoksa onun buz tutmuş kalbini eriten tek güneş mi? ​"Ona dokunduğun an, son nefesini verdiğin an olacak." ​Karanlık bir aşkın, korkuyla harmanlanmış en derin hali...

On sekiz yaşındaki Laura, hayatın yalnızca renklerden ve neşeden ibaret olduğuna inanan, girdiği her ortama ışık saçan minyon bir genç kızdır. Onu dünyanın tüm kötülüklerinden korumaya yemin etmiş olan abisi Marco ise bu ışığın sönmemesi için yeraltı dünyasının en kanlı sırlarını kalın bir perdenin arkasına gizler. Marco, yeraltı dünyasının tartışmasız ve acımasız kralı Leandro'nun en sadık adamıdır. Ancak bu sadakat, kardeşini bu karanlıktan uzak tutabildiği sürece var olacaktır. Ne var ki merak, masumiyetin en büyük düşmanıdır. Abisinin gizli hayatından şüphelenen Laura, bir gece Marco'yu takip ederek şehrin en karanlık köşesine, yeraltı dünyasının kalbine adım atar. Barut kokusu ve ölüm sessizliği arasında, buzdan bir kalbe ve nasırlı bir sese sahip o adamla karşılaşır: Leandro. Leandro için kadınlar yalnızca birer araç, duygular ise affedilmez bir zayıflıktır. Ancak Laura'nın masum enerjisi ve ela gözlerindeki kontrolsüz cesaret, onun karanlık krallığında daha önce hiç karşılaşmadığı bir tehdide dönüşür. Marco kardeşini kurtarmaya çalıştıkça, Leandro'nun pençeleri Laura'nın etrafında daha sıkı kapanır. Bir yanda abisine duyduğu sarsılmaz güven, diğer yanda yeraltı kralının tehlikeli ve soğuk çekimi... Laura, girmemesi gereken o kapıdan geçtiğinde yalnızca abisinin sırrını değil, kendi kaderini de bir canavarın ellerine teslim etmiştir. Artık kaçış yoktur. Çünkü Leandro, bir kez radarına giren masumiyeti asla serbest bırakmaz.

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.