"Gölgeleri sığınak sanan sen, Nasıl için için yanacağını bir bilsen. Kurtar kendini kendinden, O, yakmayı öğrenmeden."

Nevra, yedi yıl önce ardına bile bakmadan kapattığı kapıların onun karşısına çıkacağından habersizdir. Dönmek zorunda olduğu şehrin, bir ölümü ve onun getirdiği gerçekleri saklaması onu kocaman bir eşiğin önüne bırakır. Geçmiş sandığı şeyler birer birer karşısına çıkarken, kaçtığı anılar da sessizce peşinden gelir. Ama bazı yüzlerle yeniden karşılaşmak, bir ölüm haberi kadar ağırdır. Nevra şimdi tek bir gerçekle yüzleşmek zorundadır: Kader onu geçmişiyle mi yüzleştiriyor, yoksa hâlâ o geçmişe ait olduğunu mu hatırlatıyor?

Kılıç Kuşunun Kafesi