Kendi ayakları üzerinde durmaya alışmış bir kadın, bir kız çocuğu. Yıllar sonra üvey olduğunu öğrenip gerçek ailesiyle tanışacak olmak onda ne etki yaratacaktı? Klasik bir Gerçek Ailem kurgusudur.

Yetimhanedeki birçok çocuk gibi ben de ailem olsun istiyordum. Ama 17 yaşına geldiğimde lösemi hastası olduğumu öğrendim tam 7 aydır bu hastalıkla savaşıyordum. 18 yaşıma 3 ay kala gerçek ailemi buldum sizce ailemle anlaşabilecek miyim ya da onlara hastalığımdan bahsedecek miyim?

Umay ailesi ile kavga ettikten sonra evden çıktığında nerden bilebilirdi mecburi bakıcı olacağını...

Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."

Sibel mesleğinde tecrübe kazanmak istediği için bakıcılık yapmak ister. Babasının önerisiyle geldiği ailenin oğlu bekâr bir babadır. Kızına bakıcı bulunduğundan habersiz olduğu için görüşmeye gelen kadını, ailesinin seçtiği anne adaylarından biri sanar. Yanlış anlaşılmalarla tanışan ikili, içine kapanık bir kız çocuğu sayesinde günden güne birbirlerine alışırlar. "Hap kullanıyor musun?" "Anlamadım?" "Buraya evlilik görüşmesine gelmedin mi?" diye sordu Hazar gergince. "Siz yanlış anladınız." dedi aceleyle. "Buraya sizin için gelmedim." "Ne için geldin?" "Kızınız için." diye hızla cevap verdi Sibel. "Bakıcı olarak geldim."

Doğdukları gün hayatları değişti. Ama bunu kimse fark etmedi. İki bebek... İki farklı aile... Tek bir hata. Aradan geçen 15 yılın ardından ortaya çıkan gerçek, sadece isimleri değil; sevgiyi, güveni ve aile kavramını da paramparça edecekti. Şimdi herkes aynı sorunun cevabını arıyordu: Kan bağı mı daha güçlüydü, yoksa yıllarca kurulan bağlar mı?

Alçin, İtalya'ya yalnızca son senesini tamamlamak için gitmişti. Yeni bir şehir, yeni bir başlangıç... Fakat karşısına çıkan adam, tüm hayatını değiştirdi. Demir Luciano Russo. Adı korkuyla anılan, kalbi kimseye ait olmayan bir adam. Acımasızlığıyla tanınan Demir'in dünyasında tek bir zayıflık vardı: Alçin. Saplantıyla başlayan aşkları zamanla vazgeçilmez bir tutkuya dönüştü. Ama bazı aşklar, mutluluğu uzun süre taşıyamazdı. Geçmiş sessizce geri dönerken, güven yavaş yavaş kırılmaya başladı. Ve Alçin bir gün, sevdiği adamın gözlerinde ilk kez aşk yerine başka bir şey gördü. Soğukluk. Öfke. Cezalandırmaya hazır bir adam... Çünkü bazı yanlışlar affedilmezdi. Bazı aşkların sonu ise... sadece acı olurdu.

Aren ailesiyle mutlu bir hayat yaşarken birden bire gerçek ailesinin başka bir aile olduğunu öğrenir. Yıllardır beraber yaşadığı ailesiyle gayet mutlu bir hayat yaşayan Aren, gerçek ailesi ile nasıl anlaşacaktır? Narin ve kırılgan olan Aren'in kalp hastalığı hayatını yeterince zorlaştırırken birde gerçek ailesi ile hayatı yeterince zorlaşacaktır. Üstelik gerçek ailesi, kendi ailesi ile görüşmesine bile izin vermezken.

Gerçek aile kurgusudur. -Kesit- Babam sözlerine devam etmek yerine gözlerini yere dikmiş düşünüyordu. Bu durum canımı sıkmaya başlamıştı. "Babacığım söyle artık kurban olayım. Ne dönüyor burda? Annem de sende bir değişiksiniz. Annene bir şey olmadı diyorsun. Ne o zaman beni apar topar buraya çağırma sebebiniz? Bu adamlar kim? Niye burdalar? Ne dediler de annem bu hale geldi?" O kadar çok soru dolaşıyordu ki zihnimde. Beynimin her kıvrımında geziniyordu. Bu kötü bir his. Hemde çok kötü... "K-kızım.." Sessizliği annem bozmuştu. Konuşmakta oldukça zorlandığı apaçık belliydi. "Söyle annem. Söyle kurban olduğum." Annemin bu bitik halini sevgimle iyileştirmek istiyordum. Her kelimem öyle sevgi dolu çıkıyordu ki annemin parlayan gözlerinden anlayabiliyordum. "Alparslan Bey senin b-baban."

"Sessiz olmalıydım ama kafamın içinde dönen çığlıklardan dolayı bir şey duyamıyordum, Etrafı iyi gözlemlemem gerekiyordu ama zihnimin ardındaki düşlerden dolayı bir şeyleri netleştiremiyordum, Ayağa kalkıp yürümem gerekiyordu ama nereden başlamam gerektiğini bilmiyordum, Çıkışı bulup buradan kaçmam gerekiyordu ama güneş ışıklarıyla karşılaştığım zaman ne tepki vermem gerekiyordu hiçbir fikrim yoktu." ~Liva Yaren AKÇA