Ormanın o hastalıklı sessizliğine ilk adımımı attığımda, etrafımdaki ölü yapraklar çizmelerimin altında ezilirken, zihnim sadece tek bir amaca kilitlenmişti. Yedinci Güz bir kıyametse, o kıyametin merkezindeki fırtına ben olacaktım. Büyünün her rengini, her zerresini, her efsunlu nefesini sönümleyene kadar yürüyecektim. Ta ki evrenin tek duyabildiği şey, benim sessizliğim olana dek. Güneş, o gri bulutların ardında kanayan bir yara gibi nihayet ufukta belirdiğinde, gölgem arkamda devasa bir çukur gibi toprağa uzandı. İlk adımımı attım. Oyun artık onların o şatafatlı saraylarında değil, benim karanlığımda oynanacaktı; ve tanrılar şahidim olsun ki, bu fırtınada hayatta kalmak için kılıçlardan ve efsunlardan çok daha fazlasına ihtiyaçları olacaktı. Üstelik ilk hamlemi yapacağım yer, tam da beni görmeyi en son bekleyecekleri yerin, o aşılmaz surların tam kalbiydi.

Yıllar sonra gerçek ailesini bulan bir kız... Bulduğu aile ile tüm acıların, gerçeklerin ve gözyaşların birer hiçten ibaret olduğunu öğrenirse ne olur? Huzurlu bir yaşamı hayal ettikçe karanlığın dibine daha da çekilen Asya, karanlığı ya aydınlıkla yok edecekti ya da karanlığa boyun eğecekti... Ona sunulan teklifleri reddeden Asya, karanlığın hükmü altına girmek yerine onun hakimi olmayı seçip herkese savaş açmıştı. Peki, istediği bu yeni karanlıkta huzuru bulabilecek miydi? Yoksa aydınlığa veda ettiği yerde, karanlığın ihanetiyle yüz yüze gelmesi an meselesi miydi? ✨ "Dudaklarının, tenimde nasıl duracağını merak ediyorum." Boğuk çıkan sesi ile bir an gözlerim dudaklarına kaydı ve o an dudaklarımın, tenindeki duruşu zihnimde canlandı. Derince yutkundum ve bakışlarımı tekrardan ona çevirdim. "Merakını gidermemiz gerek o zaman." Ve dudaklarım teninde en çok olmak istediği yere değdi. Dudaklarım dudaklarını buldu. ✨ Gerçek Ailem Nefretten Aşka İhanet Sırlar Gizem Örgüt ⚠️ Şiddet, argo, suç ve hassas psikolojik temalar içerir. Yayımlanma Tarihi: 22 Aralık 2025

Gerçek ailem kurgusudur Etraf sessizdi... Onlar için tüm sesler susmuştu. Leyla ve Selim çifti için zaman artık akmıyordu. Her şey durdu ve onlar sonsuzluğa uğurlandı. Arkalarında onları çok seven beş çocuk bırakarak ebediyete uçtular. Ve o beş çocuk için her şey asıl şimdi başlıyordu...

Mahinev, yalnızlıkla arkadaş bir kızdı. Doğduğunda yalnızdı, acı çekerken yalnızdı, büyürken yalnızdı. Böyle öleceğini düşünüyordu ta ki bir ailesi olduğunu öğrenene kadar. Aynı şehrin içinde, kendisinden kilometrelerce uzakta; annesi, babası, abileri ve kardeşi vardı. "Artık yalnız olmayacağım diye düşünmüştüm. Beni sevseydiniz eğer, size bunu misliyle öderdim. Neden canımı acıttınız?" 🌠 "Bana ne istediğini söyle." "Seni." dedim. "Seni istiyorum." Pamir gülümsedi. "Pekâlâ, bu kolay. En başından beri bana sahiptin zaten."