Bana yar olsun istedim ama yara olmuştu... Adil Koçari & Serin Firuze Furtuna

Aklındaki ile yaşar yanında ki ile ölürsün ... ~Adil Koçari - Ayşe Koçari ~

Filiz Sarhe Koçari, Adil Koçarinin kızıydı. Babasının yanına geldiği için heyecanlıydı, ama karşılaştığı şey yerine başkasının konmasıydı. O artık babasının biricik kızı değildi ve kimse onu buna hazırlamamıştı. Babasıyla arası bozulacak mıydı yoksa eskisinden de daha yakın mı olacaklardı? O kızı kabul edebilecek miydi? Peki o kadın, ailesini parçalayan o kadını affedecek miydi, yoksa ailesi yeniden bir araya mı gelecekti?

Asla iyi hissetmeyeceğimi, her şeyin daha da kötüleşeceğini bildiğim o yere gelmiştim. Furtuna köyüne.

20 yıl hapis yatmış Şerif Furtuna şimdi özgür... Karşısında adaletin sert yüzü Leyla Arslan duruyor ve ikisi de kalplerini durduracak bir fırtınaya kapılıyor. Suç, tutku ve yasak aşk... Her adım bir tehlike.

Zaten bende talih yok seni benden alırlar...

Ya geri döndüğünde geçmişin olan adamla kardeşin Fadime'nin evli olduğunu öğrenseydin? Sevdiğin adam... başkasının kocası olmuşsa, o aşk hâlâ senin midir? Yoksa en başından beri hiç senin olmamış mıdır?

Şerif Furtuna ff'dir.

Trabzon'da iki köy vardı... biri dağlara yaslanmış, diğeri denize açılan. Koçari, rüzgârı sert esen yamaçlarda büyürken; Furtuna, tuz kokusunu içine çeken kıyılara tutunmuştu. İkisi de aynı gökyüzünün altındaydı ama aynı dünyaya ait değildi. Bu iki köyün arasında yıllardır konuşulmayan, ama herkesin bildiği bir düşmanlık vardı. Sanki doğmadan önce yazılmış bir kader gibi... kimse sorgulamazdı, sadece taşırdı. Naz, dağın tarafında büyümüş bir kızdı. Yukarı bakan yolların, sert bakışların ve "bizden olmayan" cümlelerinin içinde şekillenmişti hayatı. Şerif ise denizin tarafındandı; dalgaların sesiyle büyüyen ama içindeki furtunayı susturamayan bir oğul. Ama bazı karşılaşmalar vardır... coğrafyanın bile engel olamadığı. Kimsenin bilmediği, denizin uçurumla birleştiği o yerde, yolları kesişti. Birbirlerinin hangi taraftan geldiğini bilmeden konuştular önce. Sonra sessizliklerini paylaştılar. En sonunda, fark etmeden birbirlerinin hayatına dokundular. Ve o an, ne dağlar onları koruyabildi... ne de deniz saklayabildi. Çünkü bazı hikâyeler iki köy arasında değil, iki kalp arasında başlar. Ve o hikâyeler her zaman biraz kördüğüm kalır.