İzlem Ergüven, İspanya'dan Türkiye'ye yeni gelmiş genç bir kızdı. Türkiye'de rahat bir hayat sürmeyi istiyordu. Fakat ilk gününde tanık olduğu cinayet yüzden hiç de rahat bir hayat sürmeyecektir. Tanık olduğu cinayeti işleyen kişi yer altının en tehlikeli adamlarından biri ve yirmili " Ölüm " masasının en önemli üyelerinden biridir. " Zifir " lakaplı Koral Aldoğan. İzlem'in attığı çıllığı sayesinde yakaladığı kızı korkutup bırakmaktı hedefi. Fakat işler planladığı gibi gitmemişti. İzlem hapis olduğu evden sıkılmış ve korumaları atlatarak alışveriş merkezine gitmişti. Bunu öğrenen Koral'ın oraya gitmesi ve sinir anıyla fazla yakınlaşmaları yüzünden orda bulunan bir gazeteci onların sevgili olduğu haberini basmıştı. Fakat Koral basın açıklamasında nişanlı olduklarını söylemişti. Altı aylık anlaşmalı evliliklerinin sürecinde birbirlerinin yaralarını öğrenecek ve intikamlarını alacaklardı. Koral İzlem'in sandığı kadar masum olmadığını öğrenecekti. Aynı şekilde İzlem de Koral'ın sandığı kadar karanlık olmadığını anlayacaktı. " Sen benim karanlığımdan kaçmayan, ışığınla karanlığımı aydınlatan tek kişisin. Işığını söndüremediğim tek kişisin Vehim... " " Belki de sandığın gibi ışık olmadığım içindir. Belki asıl karanlık benimdir Zifir. "

Bir bataklık çiçeğiydi Nilüfer. Yaşaması mucize olan bir çiçekti. Kimse bilmezdi ama yaşaması mucize olan bir Nilüfer daha vardı: Nilüfer Pak

"Biz Kartalız...Ölüm kokarız, barut kokarız, kan kokarız anlıyor musun? Bu yuvaya girmek ölüm demek!" Genç kadın dolu gözlerle buruk bir şekilde tebessüm etti. Kendini büyük bir arzuyla ölümün kollarına bırakmaya razıydı; kendini yuvaya adamaya hazırdı. "Yuva ölümse ben bizzat toprak olurum... Senin için sizin için toprak olmaya hazırım." Genç adamın gözleri buğulandı, dudaklarına buruk bir tebbesüm yayıldı. Biliyordu çünkü o kan koksa da sevdiği kadın ölüm kokacaktı ve onu tamamlayacaktı. Onu kendi yuvasına almaktan başka çaresi yoktu. Kartal yuvası ölümse topraktan ayrılamazdı.. Elini genç kadının yüzüne koydu, "O zaman Kartal yuvasına hoşgeldin.." dedi. [Kitap düzenlenmektedir.] Kapak Tasarımı : theguldesign Dram#1 Komedi#1 Atatürk#1 Istihbarat#1

"Yıllarca sevilen ama sevmeyen adam, Yıllarca seven ama artık yorulan bir kadın.." Onlar birbirini tanıyan iki yabancıydı.. Defne yıllarca İlyas Ege'nin yok sayan bakışlarında,kalbinde eridi. Her kırgınlığında da biraz daha eksildi. İlyas Ege içinse Defne, hep orada olan ama hiç fark edilmeyen bir detaydı. Zaman her şeyi değiştirirdi ; İlyas Ege nihayet görmeye başladığında , Defne ise artık bakmamaya başladı. Aralarındaki o bağ hiç yaşanamamış bir geçmişin ağırlığıydı...

Bebeği lösemi olan Arslan ile kardeşinin beyninde tümör olan Ayşegül, çaresizlik dolu bir dönemde kaderin ağlarını örmesiyle karşılaşır. Onların çaresizlikten başlayan zoraki evlilikleri, acaba güçlü bir aşka yuva olabilecek miydi? "Sakin misin?" diye sorduğunda, iyice yaklaştı. "Sakinim." Onun sözlerinden cesaret alarak, dudaklarıyla dudaklarına dokundu ama ansızın yüzüne yediği tokatla, şaşkına döndü. Ayşegül'ün tedirgin bakan ela gözleri, kırpışan kirpiklerinin altında fazlasıyla masum duruyordu. "Özür dilerim." "Önemli değil... Şimdi ben seni tekrar öpeceğim ve sen bana tokat atmayacaksın." "Sen öpeceksin, ben tokat atmayacağım." "Aynen öyle..." "Tamam." "Öpüyorum." "Öp..." "Tokat yok?" "Tokat yok." Arslan, dudaklarını hafifçe onun dudaklarına değdirdiğinde, Ayşegül istemsizce geri çekildi. Onun gerilemesiyle, Arslan ona doğru yaklaştı. "Kaçarsan olmaz." "Kaçmamam lazım, evet!" "Ayşegül, sakin kal..." "Sakinim. Gayet sakinim!" Karısının titreyen ellerini tuttu ve dudaklarına götürüp öptü. Onu yatıştıracak başka bir çare bulamamıştı. Onun derin bir şekilde nefes almasıyla, rahatlamaya çalıştığını gördü ve tekrar denedi. Dudaklarını onun dudaklarına yakınlaştırdı ve ansızın Ayşegül'ün onu öpmesiyle şaşkınlığa uğradı. Geri çekilen Ayşegül, telaşla söylendi. "Çok pardon! Sen öpecektin, ben tokat atmayacaktım! Ben yanlışlıkla öptüm!" Arslan, kıza şaşkınca baktı. Bu kız gerçek miydi? "Biz öpüşmeye bu kadar zaman harcadıysak, gerisi..." diyen Arslan, geri çekilip önüne döndü. Ne yapsaydılar acaba? Sakin yaklaşınca, becerememişlerdi. Bir anda mı olsaydı? Bir de onu denemek isteyerek tekrar karısına döndü ve ansızın dudaklarına yapıştı. Uzun öpücüğü, nefes almak adına sonlandığında, tekrar yanağına yediği tokatla şaşkınlığa uğradı. "Ayşegül, tokat yok demi