"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Yatılı bir okul olan iyilik ve kötülük okullu yetenekli öğrencileri eğitmek için her yıl bir kura düzenler ve çıkan isim o okulda okumak zorundadır! Şehirdeki insanlar bu tehlikeli okula gitmek istiyordu ama yenilmekten korktukları için gitmek istemiyorlardı. Bu yıl Almira keskin adında bir genç kız seçildi. Kızıl saçlarıyla bütün erkekleri baştan çıkarabilecek bir güzelliğe sahiptir. O sadece birini kalbine almıştı... Yeni bir ortam, yeni bir okul, onun hayatını tamamen değiştirecekti. Verilen görevleri yapmalıydı, cezalar tehlikeliydi Almira burada kalmayı başarabilecek miydi? "Bu bizim hikayemizdi... Biz özel güçlere sahip insanlardık ama mutlu değildik"

Alya TWOS'de tıkılı kalmışken, Alec sevgilisini oradan kurtarmak için her şeyi yapmaya hazırdır. Olimpos'a gidip Tanrılar ve Tanrıçalar ile konuşup gerekirse tartışmaya bile kalkar. Tanrılar ve Tanrıçalar bunu hoş karşılamasalar bile ona Alya'yı kurtarmanın tek bir yolu olduğunu söylerler; Yarıtanrılar Okuluna gidip orası için çok önemli olan ve nasıl kaybolduğu bilinmeyen yaşam taşını bulmaları gerekiyordur. Bunu tek başına yapamayacağını bilen Alec savaşçılarıda yanına alarak Yarıtanrılar Okulu'na doğru yola çıkar. ¤LÜTFEN SERİNİN BİRİNCİ KİTABI OLAN CANAVAR OKULU'NU OKUMADAN BU KİTABA BAŞLAMAYINIZ!¤ ¤ Kitabımın kapağı ve konusu şahsıma aittir ve çalındığı takdirde gerekli işlemler başlatılacaktır. ¤ Beni daima destekleyen ve kitaplarımda çok yardımları dokunan biricik dostlarım Elif'e, Buse'ye ve Işık'a teşekkür ederim.♡♡♡

🗝+18 sahneler vardır! Rahatsız olacaklar okumasın!🗝 Sadece beline sardığı havluyla karşımda yarı çıplak bir şekilde duruyordu. Bunu yapabileceğimi sanmıyordum fakat onun için sorun yok gibiydi. "Hazır mısın?" Dediğinde kalbimin ritmini kontrol altına almaya çalışıyordum. Yanıma gelip beni kucağına almasıyla duvara yaslaması bir oldu. "Ellerinle beni itmeye devam mı edeceksin?" Söylediği şeyle ellerimi üzerinden çektim. Onun için söylemesi kolaydı. Böyle şeylere alışkındı. Elleri kalçama inerken yüzüne bakmamak için kendimi zor tutuyordum. O sırada boynuma nefesini verip derin bir öpücük bıraktı. Bu işi daha sert tekrarlarken kalçamı sıkmasıyla dudaklarımdan bir inleme firar etti. Sırtıma değen duvarın soğuğu belimi yay gibi germeme neden olmuştu. "Daha sesli." Kulağıma yaklaşıp bunu dediğinde tırnaklarımı sırtına geçirmem bir oldu. Resmen dalga geçiyordu. "Bu odadan çıktığımızda bunun bedelini sana ağır ödeteceğim." Boynumda ısırıklarını bırakırken elleriyle kalçalarımı bir kez daha sıktı. "Çıkabilirsen neden olmasın."

🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?

Ajan olarak eğitilen bir kızın zorlu görevinde yaşadıkları...

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

05*********: merhaba Yeni arkadaşım: kimsin? 05*********: Ben seninle arkadaş olmak istiyorum. Acaba benim arkadaşım olur musun? Yeni arkadaşım: bak ne diyeceğim benim babam bir hacker ve şuan bu mesajları okuyor olabilir 05*********: sikt.. Yani sadece merhaba demek istemiştim Hiç arkadaşı olmayan aras kendi kafasına göre bir numara tuşlayıp ona mesaj atar ve hiç beklemediği bir şeyle karşılaşır... yalnız olması bir tarafa herkes tarafından ezik olması zoruna gidiyordu. ama o mesaj sayesinde değişecekti. Kapak tasarımı : zanedus_design aitir! ‼️UYARI‼️ ↔️yazılan tablolar tamamen benim hayal gücümle yazılmıştır ve bir yerde o tabloları görürsem dava açarım! Çünkü bu emek hırsızlığı‼️‼️‼️‼️‼️‼️