Bu mektuplarda yazacağım şey ise, seni on iki yıl öncesine götürmekle başlayacak. 2008 güzüne. Sana bizim hikayemizi anlatacağım. En başından. Hatırladığım tüm detaylarıyla, en önemli kısımlarıyla. Yaşadıklarımızı bir de benim, o çaresiz ve belalı çocuğun ağzından dinlemeni, bana o anları yaşarken nasıl hissettirdiğini anlamanı istiyorum. Amacım kendimi sana affettirmek veya bana olan nefretini azaltmak değil, omzumdaki bu ağırlıktan kurtulmak sadece. Çünkü zaten burada her gün, birbirinden kötü onlarca hikaye dinliyorum. Zırvaladığımı düşünebilirsin, ama hapiste olmak beni öylesine değiştirdi ki... o tanıdığın hırçın Jungkook yok artık. Bunu da ben yazdıkça anlarsın zaten, her şeyden bahsedeceğim çünkü. Ben henüz on yedi yaşındayken tanıdığın, büyüttüğün, sevdiğin, sevmeyi öğrettiğin, bağlandığın, kendine bağladığın, yaraladığın ve ruhen öldürdüğün Jungkook'u, onun ağzından anlatacağım sana.

Şehvetin, romantik ilişkilerin ve evliliğin yasak olduğu bir evrende Kim Taehyung isimli çaylak bir yönetmen, aşk hakkında bir film senaryosu çekmeye başlar. Bunu öğrenen iktidar partinin milletvekili Jeon Jungkook ise filmin çekilmesine şiddetle karşı çıkar. İkili, büyük bir tartışmanın içindeyken çiftlikteki geçmişleri ve beraberinde gün yüzüne çıkan kıyamet senaryoları birer birer ortaya dökülür. distopya!

Sosyalist Gazeteci Jeon Jungkook, Güney Kore'deki askeri darbe haberini aldıktan sonra Sovyetler Birliği'nden kaçarak anavatanına geri döner. Güney Kore artık hatırladığı gibi değildir. Sıkıyönetim altındaki halk ile askerler arasında amansız bir çatışma yaşanmaktadır. Jungkook ve birkaç cesur arkadaşı baskıcı rejimin sansürünü kaldırmak ve halkı doğru bilgilendirmek için gizlice bağımsız bir gazete basmaya başlar. Ancak bu tehlikeli girişim, Jungkook'un yakalanmasına ve cezaevine atılmasına yol açar. Cezaevi, dışarıdaki acımasız rejimin küçük bir yansımasıdır; hayatta kalmak için Jungkook'un tek şansı soğuk ve esrarengiz Gardiyan Kim Taehyung'un dikkatini ve güvenini kazanmaktır.

Kaskatı yüzüyle yolu izleyen Demir dizlerinin üzerindeki ellerini yumruk yapmıştı. Yine... Mahalledeki kutlamada olduğu gibi yine sevdadan bahsedildiğinden ciğeri yanıyordu belki de. Sanırım ona ne olduğuyla ilgili bir tahminde bulunabilirdim. Bulunabileceğimi biliyordum da, o tahmini yapmaya gönlüm el vermiyordu. Aldığım kan tadıyla direksiyonu biraz daha sıktım. Dudağımı bu kadar sert ısırdığımın farkında değildim. Bakışlarım kısacık bir an acıdan kavrulan Demiri bulduğunda boynuna doğru akan damlayı görmek dilimin kilidini çözdü. Göğsümdeki sızı artarken "Beni davet edemediğin cenazeni kaldıran sevda mıydı, sırık?" derken buldum kendimi. Ne Demirin yarasını deşmek ne de göğsümdeki sızıyı artırmak istiyordum ama kilit bir kez kırılmıştı işte. "Sen söyle, huysuz şirin. Az çok tanıyorsun düşman bildiğin adamı. Benim gibi birinin boynu neden bükülür?" "Düşmanımken bile bir yanım sana hayrandı, sırık. Mahalledeki herkesin benim gibi hissettiğine eminim. Geçtiğin yerlerdeki insanların yardıma ihtiyacı olup olmadığından emin oluyordun. Çocukla çocuk oluyordun. Bizim huysuz ihtiyarlardan herkes kaçarken sen gönüllerini hoş ediyordun. Lisedeyken arkadaş grubundan kimin kavgası olsa sorgusuz sualsiz en önde dururdun. En çok neye eminim biliyor musun? Bizim mahalledeki herkesin düştüğü, korktuğu an aklına gelen ilk kişi sendin. Demir kalkalım diye el uzatır. Demir yardım eder. Demir anlar. Sen herkes için başkaydın. Belki de seni düşman bilen benim bile düşeceğim zaman yaslana bileceğim dağ gibiydin, sırık. Senin gibi bir adamın boynunu ancak sevda bükebilir." {02.01.2022}

Eşcinsel bir kurgudur. İki erkeğin ilişkisini konu almaktadır.

ama New York'a geldiğimden beri bir kokusu var for vanilla baby