Vahşet bazen bir adamla başlar, bir kadının gözlerinde biter. O, insan zihnini parçalarına ayırmakta ustalaşmış bir psikiyatrist. O, insan ruhunu parçalayıp izleyerek haz alan bir psikopat. Bir danışmanlık seansıyla başlayan her şey, kısa sürede bir şehri kana bulayacak bir satrancın ilk hamlesine dönüşür. Aşk, saplantıya. Zeka, deliliğe. Şefkat, ihanete. İyilik, şiddete evrilir. Ve kıyamet gelir... Kadın, onu tedavi etmek için yanında. Erkek, onu vahşetin merkezine çekmek için ardında.

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.